เตรียมนายเรือรำลึก ๒๔๘๑ – ๒๕๐๒
เตรียมนายเรือรำลึก ๒๔๘๑ - ๒๕๐๒
เรียกว่าเป็นอะไรดี เป็นหนังสือ หรือเป็นสารานุกรม เกี่ยวกับโรงเรียนเตรียมนายเรือ
แต่เอาเป็นว่า เป็นอะไรที่เราประทับใจ ไม่งั้นเราคงไม่มาเล่า (นี่อยากเล่า เสียดาย คนตายไม่ได้อ่าน มาก ๆ แต่ก็ขอแป๊บมารีวิวเล่มนี้ก่อน)
เล่มนี้เราได้จากคุณพ่อของจุ๊บ (จุ๊บคือเพื่อนซี้ของเรา เรียนด้วยกันตอนป.ตรี) คุณพ่อเป็นทหารเรือ (ขออภัยนะคะ จำยศ จำอะไรไม่ได้เลย) คุณพ่อให้มาอ่าน เพราะท่านมีหลายเล่ม เราได้มาตอนประมาณป.ตรี ปี ๔ จำได้ว่าหนักมาก (มากกว่า ๓๗๙ หน้า กระดาษอาร์ตทั้งเล่ม) แบกมาแล้วก็ไม่อ่าน เอามาหนุนนอนบ้าง เอามาตั้งโชว์บ้าง (ตามประสา เด็กบ้า ๆ บอ ๆ ไก่ได้พลอย ลิงได้แก้ว อะไรก็เปรียบไป) จนเมื่อไม่กี่เดือนที่ผ่านมา เรารู้สึกว่าอยากบริจาคหนังสือ (หลายเล่ม รวมทั้งเล่มนี้) แต่เราเป็นคนนึงที่ถ้าไม่เคยอ่าน (อย่างน้อยคืออ่านแบบสแกน) เราจะไม่บริจาค เพราะเราไม่เคยตัดสินหนังสือจากปกหนังสือ (ไม่เคยสนใจปก แต่สนใจว่าหนาแค่ไหน หนามาก จะไม่อยากอ่าน ไม่รู้ทำไม กลัวหนังสือแหกมั๊ง เพราะเราเป็นคนชอบนอนอ่านหนังสือ) เราเลยเอาเล่มนี้มาอ่านแบบสแกนดู ก็พบว่า อืม…น่าสนใจดี มีเรื่องราวของนักเรียนโรงเรียนเตรียมนายเรือ มีรายละเอียด รูปภาพ เครื่องแบบ ฯลฯ (คนที่รู้จักเราจะพอรู้ว่าเราเคยชอบคนในเครื่องแบบ เช่น ทหาร ตำรวจ หรือ ยาม! อะไรก็ว่ามา ก๊าก… แต่เรารู้สึกชอบทหารเรือมากที่สุดอ่ะ อาจเพราะเราเคยมีเพนกวินทหารเรือ “ตุ๊กตาปูนที่ไว้ใส่พริกไทย” แล้วเราก็ทำมันแตก ตั้งแต่สมัยประถม เรารู้สึกเสียดายมาก แต่ไม่รู้จะเกี่ยวกับที่ชอบทหารเรือหรือเปล่า ก๊าก… |จะเล่าทำไม! – คนอ่านคิด| แต่ เรามีอาแท้ ๆ เป็นทหารเรือด้วย เลยอาจจะทำให้ผูกพันกับทหารเรือมากกว่าทหารอื่น ๆ)
อ่ะ สุดท้าย เราเลยตัดสินใจอ่านทั้งเล่ม โดยอาศัยช่วงรองน้ำ (กรองน้ำกิน) เพราะตอนรอน้ำกรอง มันนานมาก (หลายขวด และน้ำก็ไหลเป็นเส้นเล็ก ๆ จึงทำงานอะไรไม่ค่อยได้ กลัวน้ำล้น) นั่งอ่านอยู่ไม่กี่วันก็จบแล้ว
อ่านแล้ว เรารู้สึกว่า ทหาร (ขอเหมารวมทุกทหาร เอาตำรวจด้วยก็ได้) อดทนเนอะ อดทนมาก ๆ
เราชอบ “คนอ่อนแอ” หน้า ๒๐๔ – ๒๑๓ เป็นบันทึกความทรงจำของพลเรือเอกสุนทร พงศ์อนันต์ นักเรียนเตรียมนายเรือ รุ่น ๑๐ ปี ๒๔๘๘
อ่านแล้วอินมาก
ท่านอื่น ๆ ก็เล่าสนุก เราชอบทุกเรื่องที่มีการเล่าถึงเหตุการณ์ ที่เราพอจะจับต้นชนปลายได้จากการเรียนวิชาประวัติศาสตร์
อยากให้มีหนังสือแบบนี้เยอะ ๆ (แบบที่เล่าความทรงจำ)
เพราะเราชอบ
เราไม่ได้ิอยากติดกับอดีตนะ เราแค่ชอบเวลาได้อ่านอะไรก็ตามที่ทำให้เห็นว่าคนทุกคนมีความอ่อนแอ มีความท้อแท้ ทว่าสุดท้ายเขาก็สามารถผ่านสิ่งเหล่านั้นมาได้ (แต่ขอบอกนิดว่าชอบแบบที่ใช้วิธีเล่าเรื่องแนวไม่วิชาการจัด ไม่ยัดทฤษฎี เล่าแบบตามเหตุการณ์ ถ้าได้แบบนี้ เราจะอินมาก ๆ ซาบซึ้ง อยากอดทน อดทน อดทนให้ได้แบบนั้น ฮ่า…)
เราไม่รู้ว่านอกจากสถานที่ที่เกี่ยวข้องกับทหารเรือแล้ว จะมีหนังสือนี้ที่ไหนอีก
เอาว่าใครอยากอ่าน ก็มายืมที่เราได้
