เอา ประมาณนี้แล้วกัน

ขณะที่ (เอาชื่ออะไรดีวะ) —

ขณะที่ น้อง ก กำลังนอนแต่งเพลงเห่ย ๆ อย่างเบื่อหน่ายชีวิตมาก ๆ
จู่ ๆ เสีัยงเพลง Love Love Love ของเจสัน มราซ กับใครก็จำไม่ได้ ก็ดังขึ้นมา ทำให้น้อง ก ตกกระใจมาก ๆ เนื่องจากว่า เบอร์นี้ ไม่มีใครโทรมาห้าร้อยชาติแล้ว เพราะน้อง ก ประกาศบอกเพื่อนฝูงว่ากลับไปใช้เบอร์เครือข่ายอีทักกี้ (ที่เคยเลิกใช้เพราะเกลียดมัน แต่สุดท้ายต้องกลับไปใช้เพราะสัญญาณดีกว่า อยู่ในลิฟต์ยังมีสัญญาณ ในขณะที่ออเร้นนั้นสัญญาณป่วยมาก) เบอร์นี้จึงไร้ญาติขาดมิตรตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา (ตกลงจะเขียนบทละครรักหรือละครตลกวะ — ไม่รู้เหมือนกัน เอาไปแต่แก่นแล้วกันนะ เอาไปเล่นซิตคอมก็ได้)

ที่น้อง ก ตั้ง ริงโทนเป็นเพลง Love เพราะว่าน้อง ก รู้ว่าไม่มีคนโทรมาไง เลยเอาตั้งไปงั้น ๆ
แต่แล้ววันนี้ เสียงเพลงมันก็ดังขึ้น อย่างงง

น้อง ก รับสายด้วยเสียงแก่มาก ๆ “สวัสดีค่ะ”

ปลายสาย “ฮาโหล จำได้ป่าว ทายสิใครเอ๋ย”

น้อง ก คิดในใจ ว่า ไม่บอกว่าใครแล้วกูจะรู้ไหมคะ แต่จริง ๆ แล้ว น้อง ก แอบนึกถึงคนนึงอยู่ เป็นคนนึงซึ่งเมื่อไม่กี่วันน้อง ก อยากเห็นหน้า แล้วก็มีเรื่องให้ต้องด่าคนนั้น เพราะแบบนะ ออกตัวแรงเกินไป-*- กับแบบว่ารู้สึกเหมือนว่าถ้าจะมีใครโทรมาตอนนี้ ก็น่าจะเป็นคนนี้ เพราะนังน้อง ก ดันทิ้งเบอร์(ที่ไม่มีคนโทรมา)นี้ ไว้ที่เฟสบุ๊ค แม้ซื้อหวยไม่เคยถูก แต่คราวเนี่ยอ่ะถูก แต่น้อง ก ก็แกล้งทำเป็นจำไม่ได้ไปงั้นแหละ แบบว่า ปกติน้อง ก ชอบวางมาดขรึม (สันดานเป็นแบบนั้น ดุ โหด) เลยพูดเสียงหลง แบบงงงวยมาก ไปว่า “ใครอะ ใคร ไม่รู้จริง ๆ”

ปลายสาย “ก็คนที่ทำ…” (ไปเติมบทเอง)

น้อง ก จำได้แล้ว นึกกร๊ากในใจ แต่พูดไปว่า “ใครวะ” (เสียงโหด แต่แบบเริ่มตอแหล ทว่ามีเหตุผล น้อง ก อยากให้ปลายสายทุกคนพูดชื่อตัวเองออกมาว่ะ หากโทรมาแล้วให้ทายนี่มุกเช่นนี้ มันคนรักกันเขาทำกันว่ะ แหวะ กร๊าก ขอโทษเถอะ คนที่น้อง ก เคยชอบ ยังไม่เคยเล่นมุกนี้เลย มีแต่ แค่นี้ใช่ไหม แล้วก็วาง ทำยังเขาโทรมา -*- ทั้งที่ชั้นโทรไป)

ปลายสาย “…” (เติมชื่อเอง)

น้อง ก “อ๋อ” (ลากเสียงยาว ๆๆๆๆๆๆ)

แล้วอยากสนทนาต่อก็สนทนาไป
ไปและ บทมาแค่นี้

บทบ้าอะไรวะ
ไม่มีอะไรหรอก คือ เพลงมันเจ๋งไง ใครจะไปรู้ บางทีริงโทนก็เข้ามาก ๆ Love Love Love
(จะบอกว่าความรักโทรมา ว่างั้น // มาสรุปให้ทีหลังนะเนี่ย กลัวไม่เข้าใจบทที่เขียน — เป็นบทตรงไหนวะ)
ปล.ถ้าจะมีบทต่อ ก็เขียนว่า น้อง ก เปลี่ยนริงโทนตั้งแต่สายนี้ตัดเลย (10นาทีพอดีเป๊ะ)เพราะณ ตอนนั้นตกใจเพลง เอาเสียงเปียโนโมสาร์ท?(มั่ว)แทนดีกว่า กร๊ากกร๊าก เลิฟ เลิ๊ฟ เลิฟ เลิฟ เลิฟ เลิฟ (ร้องเพลง)

1. ราม ป.ตรี มนุษย์อิงค์ที่ลงไว้ จะต้องผ่านมากกว่าตก

ตั้งใจอย่างแรงว่าต่อจากนี้ไป จะไม่ตกอีกแล้ว

ซึ่งก็จะพยายามทำให้ได้ ขี้เกียจลงทะเบียนสอบซ่อม

เปลืองเงิน เปลืองเวลาไป
((ยังคงสอบตก แต่ผ่านมากกว่า แต่ก็ยังคงตกจนเทอมนี้ ที่ตกเพราะยังพยายามไม่พอ))

2. อาทิตย์นึงต้องแปลงานให้ได้มากกว่า 4 เรื่อง

ถ้าอาทิตย์ไหนไม่ถึง 4 เรื่อง ต้องเอาทบไปอาทิตย์หน้า

ห้ามตัดทิ้ง ต้องมีวินัย แม้งานเล็กงานน้อยก็ต้องมีวินัย

((อันนี้วินัยจัดมาก แปลสตอก เป็น 5 เรื่อง แต่ผลงานก็ลุ่ม ๆ ดอน ๆ -*- คละเคล้า พยายามทำให้เข้าใจง่าย เพราะว่าเราก็ไม่ได้รู้ลึก จะเขียนในแนว ชวนคิด ชวนดูรูป แนะนำเว็บซะมากกว่า วินัยจัดมาก อาทิตย์ที่แล้ว แปลไป 10 เรื่อง ทบมา อาทิตย์นี้ยังไม่ได้ทำสักเรื่อง กำลังจะเริ่มหา และทำภายในสองสามวันนี้))

3. จัดห้องคอมเป็นห้องนอนให้ได้

เพื่อที่เราจะได้นอนก่อนเที่ยงคืนสักที ทุกวันนี้จะตายแล้ว
((ยัง และเรายังคงนอนตีสามแทบทุกคืนT_T))

4. เลิกโพสต์คำหยาบลงโซเชียลเน็ตเวิร์ค

(อันนี้ทำยาก เพราะเป็นสันดานแล้ว แต่จะพยายาม)
((ใช่ เป็นสันดาน เลิกไม่ได้หรอก แต่จะำำพยายามเลิกพาดพิงคนอื่น กลัวตาย))

5. แต่งเพลงสำหรับใช้เป็นเพลงบรรยาย/เพลงประกอบวีดิโอ

แล้วแจกฟรี ที่เคยเขียนบอกไว้ที่เพจสอนแต่งเพลง

ที่บ่น ๆ ว่าอยากทำเพลงจบการศึกษา อนุบาล ประถม มัธยม

อาชีวะ พาณิชย์ ช่างกล อุดมศึกษา ป.ตรี โท เอก

เพลงงานบวช งานแต่ง งานกินเลี้ยง สารพัดงาน

จะทำเป็นไฟล์แบบพอทนฟังได้ แถมมีคอร์ด มีโน้ตให้เอาไปเล่นต่อได้

เผื่อทนฟังไฟล์เราไม่ไหวแต่ชอบเนื้อและทำนอง

(เป็นโน้ตเพลงแบบที่เราทำตลอดแหละ โน้ตมะละแหม่ง)

แล้วไปโพสต์แจกฟรีในบล็อก ใครจะเอาไปใส่วีดิโอ

(เครดิตให้ จะขอบใจมาก) ได้ตามอัธยาศัย

อยากให้มี ขอแค่ ปีละเพลงก็พอแล้ว

(ไม่ได้ว่างมาก ถ้าได้ปีละเพลง ก็โอเคแล้ว

จนแก่คิดซะว่าหากเราอยู่ได้ถึงอายุ 60 ก็มีเพลงตั้ง 30 กว่าเพลง

ก๊ากกกก)

เพลงเดียวพอ เพลงไหนก่อนดี เดี๋ยวทำก็รู้

ตามดูที่บล็อกมายสกายสอนแต่งเพลงแหละ

(( ไม่มีอารมณ์ว่ะ ไม่มีจริง ๆ เหนื่อย เหนื่อยมาก ๆ มีเรื่องมากมาย มีคนฝากให้เขียน แต่ไม่มีอารมณ์เขียน เขียนเพลงไม่ได้ ท่าจะแย่))

6. เย็บชุดทำงานแบบที่เราชอบใส่

ให้ประณีตเหมิือนที่เขาตัดขายเลย อย่างน้อย 1 ชุด

(ทุกวันนี้เย็บแต่กางเกง แถมตะเข็บเละมาก โคตรเน่า

ผลงานหยาบมาก หยาบเหมือนหน้าคนทำ ก๊าก)
((ไม่ทำ ไม่มีความสามารถ ซื้อใส่ง่ายกว่า จักรมีไว้ซ่อมแซมเสื้อผ้า เท่านั้นเอง ทำจักรพังอีก ซ่อมแล้วก็ไม่ดีเหมือนเดิมกะว่ามีรถเมื่อไร จะยกไปเข้าศูนย์ ยกไปเฉย ๆ ไม่ไหว หนัก 8 โล ตอนยกมา หลังแทบหัก))

7. บริจาคเงินเป็นทุนการศึกษาเด็ก

อย่างน้อย 2 ทุน

ทุนแบบทั้งปีการศึกษาอ่ะนะ (ปีที่แล้วให้ทุนเดัยว)

((เยอะ เยอะมาก บริจาคตลอดอ่ะ ทั้งทุน ทั้งน้ำท่วม เวลาเศร้า เวลาเครียด แต่ก็ดี ถ้ามี แล้วให้พอที่เราจะไม่เดือดร้อน ก็ควรช่วยกันบริจาค ถือว่าช่วย ๆ กันไป))

8. ทำบัญชีรายรับรายจ่ายให้เป็นระบบกว่านี้

(ทำมาหลายปีแล้ว แต่เน่า เงินเกินบ้าง เงินขาดบ้าง งงเองบ้าง)

((เน่าเหมือนเดิม))

9. ถ้าไม่สบอารมณ์ จง นับ 1 – 100 ให้จบ แล้วค่อยพูด

((ไม่เคยนับ))

10. มองหาลู่ทางทำงานเพิ่ม หางาน อะไรที่เกี่ยวกับงาน

(ไม่ระบุเจาะจง เพราะไม่รู้จะระบุอะไร ยังสรุปอะไรไม่ได้)

((มองอยู่ จะทำงานกับซุง ต้องช่วยกันคิดแล้ว มันวิกฤติแล้วจริง ๆ ชีวิต — ละอายใจเอง ไม่มีใครมาด่าแรง ๆ หรอก ละอายใจเอง -*-))

เฮ้ิอ ปีหน้าจะเขียนอะไรดี

จริง ๆ เราเขียนเกี่ยวกับเรื่องสิ่งที่อยากทำบ่อยมาก ในมัลติพลาย จะเขียนเป็นเรื่องเป็นราว เป็นทำแบบสำรวจอาชีพ ทำเยอะมาก http://pranitee.multiply.com/tag/%E0%B9%83%E0%B8%AB%E0%B9%89%E0%B8%84%E0%B8%99%E0%B8%97%E0%B8%B5%E0%B9%88%E0%B8%88%E0%B8%B0%E0%B9%80%E0%B8%A3%E0%B8%B5%E0%B8%A2%E0%B8%99%E0%B8%95%E0%B9%88%E0%B8%AD เข้าขั้นประสาทแดก

แต่สรุปก็ยังไม่ได้ทำเท่าไร

ก็มานั่งคิด ๆ (จริง ๆ เรื่องนี้เราคิดเรื่อย ๆ อยู่แล้ว) แต่ ณ เวลานี้ อาชีพที่น่าจะบูมที่สุด คือ ซ่อมบ้าน ซ่อมรถ บูมแน่ ๆ อ่ะ (คือความต้องการมีทั่วหัวระแหง)

นอกนั้นไม่รู้เลยอ่ะ

แต่อยากเท้าความกลับไป ถึงความใฝ่ฝันเมื่อครั้งเยาว์วัย จนถึงแก่ป่านนี้ เท่าที่เราจำได้

ตั้งแต่เกิด เวลาคนถามว่าโตขึ้นอยากเป็นอะไร
เด็กมาก ๆ ตอบว่า ครู เหตุผลคือ โลกนี้มีกี่อาชีพไม่รู้ แต่พ่อแม่ของเราเป็นครู เรารู้จักอาชีพเดียว

พออยู่ป.3 ตอบในห้องไปว่า อยากเป็นนางสาวไทย -*-
แต่ตอบเบา ๆ เพื่อนที่นั่งข้าง ๆ แม่งตะโกนลั่นห้อง โคตรอับอายเลยอ่ะ

หลังจากนั้นเหมือนนึกไม่ออก

ช่วงมัธยม ไล่ไม่ค่อยถูก แต่มีช่วงนึงที่ดาราชื่อ แอม วฤนดา สมศิริ หรือไงเนี่ย เขาเรียนกฎหมาย เขาท่องกฎหมายออกรายการเกมโชว์สักรายการ พูดเลย ความผิดแบบนี้ ผิดมาตรานี้ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ โอ้ย ฟังแล้วชอบมาก ตั้งใจเลย กรูจะเป็นทนาย
พอโตขึ้นอีกหน่อย หรือดูละครมาก พบว่าทนายเหี้ย ๆ แต่เก่ง สามารถว่าความให้คนถูกกลายเป็นคนผิดได้ เลยไม่อยากเป็นแล้วทนาย

พอม.3 ต้องเขียนในระเบียน โห ม.1-3 4-6 เลยนี่หว่า (ระเบียนอยู่ใกล้มือ)
ม.1 ไกด์ ครู หมอฟัน
ม.2 หมอฟัน ครูสอนดนตรี นักธุรกิจ
ม.3 หมอฟัน ครูสอนดนตรี ทนายความ (ตอนนี้แน่เลย ที่ดูดาราชื่อแอมน่ะ)
ม.4 นักจิตวิทยา ครู เว็บมาสเตอร์
ม.5 นักจิตวิทยา ครู เว็บมาสเตอร์
ม.6 นักจิตวิทยา ครู นักวิจัย (ผีห่าซาตานตัวไหนมาดลให้กรูเขียนเยี่ยงนี้ ตอนนี้เกลียดสุด ๆ อ่ะ นักวิจัย กร๊ากกก)
เอิ่ม แต่ มหาวิทยาลัย จากใจเลยนะ (ไม่เคยโกหก) ลอกเพื่อนว่ะ เพราะไม่รู้ว่าประเทศไทย มีมหาวิทยาลัยชื่ออะไรบ้าง อย่าว่าโง่เลย นอกจากบ้านกับโรงเรียนก็ไม่รู้จักที่ไหนเลย โง่จริง ๆ อ่ะ เพราะว่าไม่เคยได้ไปไหนเลย ตอนนั้นนั่งรถรับส่ง แล้วก็ห้างนะ ไปปีละครั้งเห็นจะได้ คือแบบ ก็ไม่ได้เดือดร้อนนะ เราว่าเราเป็นพวกเฉย ๆ อ่ะ ออกแนวหัวรุนแรงเรื่องพวกการเอาเปรียบกันในหมู่เพื่อนฝูง ความเห็นแก่ตัว (แบบเป็นนักบ้าอะไรไม่รู้ แต่ไม่สนใจ เที่ยว เทิ่ว เรียนพิเศษอะไร ไม่มี สยามคืออะไร ไปทำไม กูไม่สนใจ ไม่สนจริง ๆ ไม่เคยขอไปเรียนพิเศษเลย รู้อย่างเดียว อยากทำอะไรก็ขอแม่ แม่ไม่ให้ก็ไม่ทำ ขอไปฝึกงานที่โรงพยาบาล ตามเพื่อน แต่อันนี้เหมือนไม่ค่อยอยากด้วย ไม่ได้รบเร้า เพราะไม่ได้อยากเป็นหมอ จำได้ตอน ม.4อ่ะนะ เพื่อนไปแม่งยกห้อง แต่เราไม่ไปอยู่คนเดียวมั๊ง ฮาป่ะ ตลกดี อ้าวก็กูไม่ได้อยากเป็นหมออ่ะ เออ เคยอยากเป็นหมอฟันอ่ะ เหตุผลคือ เล็ก ๆ เราทำฟันบ่อย รู้สึกว่าหมอคงรวยมาก ได้เงินจากแม่เราไปมหาศาล 555+ เออ แต่ขอไปทำงานปิดเทอม ร้านอาหาร ร้านฟาสฟู้ด ไม่ได้หรอก แค่ขอไปเดินห้าง แม่ยังตามไปนั่งโต๊ะข้าง ๆ เลย เพื่อนแซวแม่งทุกนัด จนมันเลิกชวนเราอ่ะ แต่นะ ตอนนั้นเราก็เฉย ๆ ว่ะ ห่าเอ๊ย ฤาชีวิตกูจะเฉยนานเกินไป 555+)
นอกนั้นเรื่อยเปื่อยมาก แต่เรียนอยู่ในเกณฑ์ดีมาก
และอยู่โรงเรียน เด่นมาก เพราะเป็นคนนำร้องเพลงชาติ 555+

ออกนอกเรื่องไปไกล

เหมือนเคยตอบว่าอยากเป็นหมอนะ แต่ก็จำไม่ได้ว่าตอนไหน
อาจจะประถมปลายแหละ

แต่ที่จำได้อีกทีคือ ตอนม.6 จริง ๆ อยากเอนท์ไปเชียงใหม่ (กูต้องบ้าแน่ ๆ) แต่อยากมาก หากแต่ที่บ้านไม่ให้ (พอดีแค่เกริ่น ๆ ว่าอยากไปเรียนเชียงใหม่ คณะหอกหักอะไรก็ว่าไป)
ปล.จุฬาดีที่สุด ธรรมศาสตร์เลิศมาก ไรเงี๊ย เราไม่เคยรู้นะ เรารู้แต่ว่าพ่อแม่เราจบมศว และ ณ ตอนนั้นพี่เราก็เรียน มศว เราว่าเราอยากแปลก ๆ ดูบ้าง (เพราะปกติ กูก็เป็นคนแปลก ๆ อยู่แล้ว) แต่พอที่บ้านไม่ให้ ก็เลยสอบตรง มศว กับบูรพา เทคโนการศึกษา เหตุผลคือจะเรียนอะไรก็ได้ที่ไม่ต้องเจอแคลคูลัส กับฟิสิกส์ (กูเรียนแล้วป่วยมาก) คิดโง่ ๆ แต่นะ สิ่งที่ผ่านไปแล้ว ย่อมดีที่สุดแล้ว (ถ้าไม่พอใจ ก็จงทำวันนี้ให้ดีกว่า) สอบตรงที่บูรพานี่ไม่มีสอบข้อเขียน แต่ มศว มี (พอดีตอนนั้นชอบรุ่นพี่คนนึง พี่เขาชวนให้ไปเรียนที่ มธ. คณะสักอย่าง จำไม่ได้ ออกแนวศึกษาเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ใจอยากไปมาก เพราะตอนนั้นชอบพี่เขามาก (โคตรเก่งอ่ะคนนี้ เก่งโคตรรรรรรรรรรร) กร๊ากก เราแรด แต่นะ ก็แค่แรดแบบเด็ก ๆ (ไม่ได้เป็นพวกร่าน) เขาอุตส่าห์แนะนำ (เรียนที่เดียวกับเขา) แต่ที่บ้านด่าได้อีก สุดท้ายเลยไม่คิดจะไปแล้ว 555+) และพอไปสอบเอนท์จริง ๆ เออ มันบัดซบดีเนอะ คือเราไม่นิยมในระบบ แล้วพอดีได้สอบตรง บูรพาอ่ะได้แล้ว อาจารย์ที่สัมภาษณ์ยังบอกว่า คุณเก่ง ถ้า (ประมาณ) มีโอกาส คงได้สอนคุณ ไรเงี๊ย ฟังแล้วงงมาก สัมภาษณ์คนแรกด้วย เลยดีใจมาก ตอนนั้นกลัวไม่มีที่เรียน เพราะคาดว่าเอนท์ไม่ติดแน่กรู คะแนนเอนทร์ห่วยแตกมาก ฟิสิกส์ เคมี ชีวะ เลข เข้าไปกามั่ว บัดซบ เด็ก ๆ อ่านกรุณาอย่าทำตาม คือสิ้นคิดสุด ๆ แล้วอ่ะ แต่ที่เหลือตั้งใจนะ แต่คะแนนก็ไม่ดีอ่ะ ควายมาก) แต่ตอนหลังไป มศว (ยอมไม่รายงานตัวที่บูรพา เพราะมั่นใจว่าได้มศวแน่ ๆ เพราะที่มศว อาจารย์ก็บอกว่าเกรดดีมาก เข้าไปถึงรู้ว่า เราเกรดเป็นที่ 1 แต่นะเกรดไม่สามารถวัดความสำเร็จของคนได้หรอก เราประจักษ์เองแล้ว)

เออ ลืมเล่า ตอนม.6 มีความรู้สึกเยอะมาก เคยอยากเรียนวนศาสตร์ของม.เกษตรด้วย เพราะว่าทำแบบทดสอบของเว็บอะไรสักอย่าง ได้แบบนั้น จะเรียนเลยนะ (แม่ง กูเชื่ออะไรง่ายชิบหาย แต่แบบเชื่อพวกแบบทดสอบไงว่าต้องเข้ากับจริตเรา) ที่บ้านบอกว่า คณะนี้มีรับน้องตาย กล้าไปเหรอ เลยไม่กล้า -*-

แล้วก็อยากเรียน ม.เกษตร เพราะว่าเคยไปตอนม.4 ไปสอบเคมีโอลิมปิกกับเข้าค่ายเคมีโอลิมปิก (รวมแล้วแค่ 2 วัน เครียด ป่วย สละสิทธิ์ ให้แม่มารับกลับบ้าน -*- แต่นะ ที่อื่นไม่เคยไปไง จุฬาก็ไปแค่สมัครเอนท์ คือเหมือน ณ ตอนนั้นรู้จักแต่ ม.เกษตร มศว ยังไม่รู้จักเลย ไม่เคยไป // โถกู โลกทัศน์โคตรคับแคบมาก)

กะว่า ถ้ายังไงจะเรียนจิตวิทยาที่ม.เกษตร
แต่มีช่วงนึง บอกกับย่า ว่าจะเรียนคณะเกษตร มาทำสวนบ้านย่า (จริง ๆ อยากนี่อ่ะ เห็นเราดัดจริตก็เหอะ เราชอบต้นไม้นะเว้ย) ย่าด่าใหญ่เลย บอกว่า เลี้ยงจนโต จะส่งให้เป็นเจ้าคนนายคน ดันอยากมาทำไร่ทำนาทำสวนตากแดดตัวดำ
// โอ้ย ฟังเสร็จ เลิก ๆ ล้มเลิก

สรุปก็ไปเรียนเทคโน ระหว่างเรียนไม่ได้โรยกลีบกุหลาบนะ เพราะว่าเทคโนนี่โลดโผน เรานี่ร่วมกิจกรรมน้อยสุด (แม่ไม่ให้ไป เพื่อนด่าบ้างเรื่องกิจกรรม โอ้ยสรุปโดนด่า ทุกทาง แต่ก็นะจบมาได้ ขอบคุณความอดทนของดิฉัน จบมาแบบโลกทัศน์แคบ ๆ แต่เพื่อนน่ารัก เคยมีอาจารย์บอกว่า เพื่อนมัธยมจะสนิทที่สุด แต่เราขอบอกว่า เพื่อนมหาวิทยาลัยที่เรียนเอกเดียวกันและรับปริญญาพร้อมกันต่างหากที่สนิทที่สุดเพราะมันได้ผ่านการต่อสู้บนเส้นทางเดียวกันมาอ่ะ เพื่อนมัธยม ถ้าเรียนคนละสาขา ต่อให้ตอนมัธยมสนิทแค่ไหน ก็ต่อไม่ค่อยติดแล้ว จริง ๆ นะ แต่เราก็รักเพื่อนสนิทตอนมัธยมของเรานะ รักมาก แต่หลัง ๆ พูดกันไม่ค่อยรู้เรื่อง หรือเราพูดไม่รู้เรื่องเองก็ไม่รู้ ที่เขียนถึงเนี่ย เพื่อจะบอกว่า กลุ่มเพื่อน มีความสำคัญกับชีิวิตมาก ๆ โอเคคุณหาเพื่อนใหม่ได้ตลอดเวลา แต่ความไว้วางใจ เพื่อนป.ตรีเท่านั้น ที่ถือว่าน่าไว้วางใจได้ระดับมาก ๆ อ่ะ เราคิดงี้นะคะ ใครไม่คิดก็ไม่เป็นไร)

ตี 2 แ้ล้ว เตรียมไปดีกว่า ป๋าตื่นมากรูตายแน่ๆ

แต่เออ อีกนิด
ล่าสุดบอกป๋าไปว่า ป๋า แอมอยากเพาะเลี้ยงกล้วยไม้ (เราชอบทำงานในห้องแลป เราชอบเรื่องเทคโนโลยีชีวภาพมาก น่าเสียดายที่เราโง่ไม่ยอมทนเรียน เราอยากทำงานในห้องแล็ป ใส่ชุดสีขาว และฉีดพ่นแอลกอฮอลที่มือ (โคตรฮาอีนี่) เอาเข็มเขี่ย ชิ้นเนื้อเยื่อลงวุ้นในจานเพาะเลี้ยง กร๊าก ๆ — เราเคยอบรมที่ลาดกระบัง 4 วัน ชอบมาก ขอบอก ชอบมากแต่วิทย์ไง แคลคูลัสลอยมา เลยไม่เรียน -*-)
ป๋าบอกว่า หนูมีความรู้เหรอ โอเค จบข่าว ตอนนี้ไม่มี

เราอยากไปช่วยเจ๊หุย ทำเว็บขายเสื้อของเขา (เสื้อของเขา จะขายเป็นมือสอง) มาเป็นลัง ๆ เลย จากอเมริกา แต่เราต้องไปขลุกบ้านป้า ไปจัดแสง ถ่ายรูป คือคิดว่าทำได้แน่ ๆ ชอบ ด้วย เอามาลงเพจ แล้วหาทางโปรโมตให้ เวลามีคนสนใจก็ตอบ ให้เขาโอนเงินเข้าบัญชีเจ๊หุยไปเลย แล้วก็ส่ง SMS มาเบอร์เราก็ได้ กรณีเจ๊หุยไม่ว่างดูเพจ เราก็สรุปยอด สรุปที่อยู่ลูกค้าไปทางอีเมล ไรเงี๊ย ชอบชอบมาก ชอบทำงานหน้าคอม 555+ แต่นะ จะไปวันไหน ในเมื่อไปไหนเองไม่ได้

เราทำได้ทุกอย่างที่ไม่ผิดกฎหมายและศีลธรรมและไม่ขัดความรู้สึกของเรา ถ้าได้ตังค์ + เราไม่้ต้องเดินทาง อ่ะ เราอยากทำหมดแหละ ก็หาทางอยู่

วันก่อนคุณแม่จุ๊บก็บอกว่าแอมไม่เป็นฟรีแลนซ์รับออกแบบเว็บ ไรก็ว่าไปล่ะ คนที่แม่จุ๊บรู้จักได้เดือนเป็นหมื่นเป็นแสน มีลูกค้าต่างชาติ เราก็ตอบคุณแม่ไปว่า หนูไม่ค่อยมีความรู้เยอะ หนูกลัวว่าจะเสียชื่อมากกว่าได้เงินอ่ะค่ะ (ลึก ๆ ตอนนี้คือ ขอรามให้จบก่อน ปล.รามเนี่ย ไปเรียนมนุษย์อิงค์ให้แม่ เพราะแม่เคยว่าไว้ว่า ถ้าเราเรียนมนุษย์อิงค์แต่แรก ไม่ใช่เทคโน ชีวิตเราคงไม่เป็นแบบนี้ T.T เราก็เลยไปเรียน แต่นะ เราก็ไม่ค่อยตั้งใจเรียนเท่าไร แบบไม่เข้าเรียนไง อิอิ ก็บอกแล้วว่าไปไหนไม่ได้ โอ้ย จะพูดซ้ำทำไม)

เราไม่หนีไปนะ เราไม่ต้องการทำให้แม่เราทุกข์ใจ เข้าใจป่ะ ถึงเราจะดีเรื่องอื่นไม่ได้ แต่เราก็ไม่อยากเลวด้วยเรื่องเล็ก ๆ แค่นี้ เมื่อแม่ไม่ให้ไป เราก็จะดีในแบบของเรา ซึ่งถ้าใครไม่เข้าใจ เราก็ไม่รู้จะทำไง เพราะนี่มันเรื่องของเรา -*- ก็ทำเท่าที่ทำได้

ล่าสุด ขอไปงานนึง แม่ไม่พอใจใหญ่เลย ตะกี้เอง แม่บอกว่า ถ้าแอมอยู่บ้านวันนั้น แม่จะสบายใจมาก แอมทำให้แม่ไม่สบายใจ แต่นะเอซังมาเคลียร์ให้แล้ว แบบว่าไปด้วยกัน จบข่าว เห้อ ชีวิตกู บางทีความคิดที่แม่จะ้เปิดร้านซีรอกให้ คงเหมาะแล้ว แต่เมื่อไรเท่านั้นเอง 555

เออ แต่ ณ ปัจจุบัน เรารู้อย่างเดียว คือเราชอบสอน เราจะเป็นครู วิชาอะไรเดี๋ยวดูอีกที (ไปเรียนดนตรีเพิ่มเพื่อสอนดนตรี แล้วทำธุรกิจด้วย หรือไงดี)

จริง ๆ ถ้าญาติเราสักคนมีร้าน แล้วขอเราไปทำร้าน ไปเฝ้าหน้าร้าน ไปอะไรก็ว่าไป เราว่าแม่ให้ไปว่ะ 555+ นี่ก็อยากชวนลูกพี่ลูกน้องอยู่ จะลาออกจากงานปลายเดือนนี้แล้ว น่าสงสาร ทำงานแล้วเจอแบบเราเลย ได้เงินมากกว่าเรา สองเท่า เขายังไม่ทนเลยอ่ะ โรงเรียนเอกชนแม่งเหี้ยกับครูทุกที่เลยป่าววะ
กะว่าถ้าพี่สาวคนนี้ออกจากงาน แล้วไม่ทำงาน เราสองคนต้องหาธุรกิจทำด้วยกันแล้วแหละ เริ่มคิด ๆ แล้ว (พี่สาวเราคนนี้จบป.โทนิติศาสตร์)

และอีกประการ ถ้าอีก5ปี เรายังไม่เป็นโล้เป็นพายจะด้วยสาเหตุใดก็ตามแต่ เราจะได้เข้าสวนไปทำสวนกับคุณป๋าที่บ้านย่า 555+ ซึ่งนี่คือความฝันของเรา แดดร้อนไม่กลัว หน้ากรูกร้าน หน้าก็ด้าน ผิืวดำก็ช่างมัน ใส่ใจที่ไหน ขอแค่ทำอะไรก็ได้ ที่ไม่ผิดกฎหมาย ไม่ผิดศีลธรรม ไม่ได้ไปหนักหัวใคร ความสุขของคนเราแตกต่างกัน เราพยายามทำให้คนสำคัญของเรา ได้รับความสุขจากเรามากกว่าความทุกข์จากเรา (แม้ความสุขและทุกข์ ที่ว่า จะเป็นคนละชุด กับความสุขและทุกข์ของมนุษย์คนอื่น ๆ ก็ตาม) แต่นะ อะไรที่พอทำได้ ให้กำลังใจคนในโลกได้ เราก็จะยังทำต่อไป สวัสดีค่ะ 2:22 ไม่ตรวจทานนะคะ กรูรีบ กลัวป๋าตื่น 555

ใบนี้เป็นเรื่องที่ไปอบรมมา สมัยเป็นพี่เลี้ยงโรงเรียนอนุบาล (เมื่อ 17 ตุลาคม 2552)

เริ่ม…
เด็กต้องการ
1. ความรัก
2. ความสนุกสนาน ขบขัน บันเทิง
3. ให้คนอื่นสนใจ
4. ให้ความรักแก่คนอื่น
5. ความปลอดภัย
6. เล่น (เล่นก็ได้ อ่านก็ได้)
7. บริโภค
8. ต้นแบบที่ดี
9. โอกาส
10. สิ่งวิเศษมหัศจรรย์
11. สิ่งสวยงาม
12. สิ่งลี้ลับ

เล่าเป็น
เล่นสนุก
สร้างความสุขด้วยนิทาน

1) เตรียมอารมณ์
2) เตรียมความรู้
3) เตรียมเสียง
4) เตรียมเวลา
5) เตรียมสายตาของเรา (สบตาเด็ก)
6)

การเล่านิทานและการอ่านหนังสือ
เล่าปากเปล่า
เล่าด้วยสื่อ

การเล่าเรื่องจากหนังสือ

การอ่านหนังสืออย่างมีชีวิตชีวา

ต้องมีคำศัพท์มากเพียงพอ
เด็กได้ฟังภาษาเขียน (วรรณกรรม) เพิ่มพูนคำศัพท์มากขึ้น

ทำนอง
เส้นเสียง
ถูกอักขระ
จังหวะดี
มีส่วนร่วม

+เด็กได้อะไรจากการอ่านหนังสือ
ภาษาที่ดี
ประสบการณ์
เข้าใจผู้อื่น
เข้าใจความแตกต่าง
ความหมายที่ (จดเองอ่านไม่ออกเอง) ฯลฯ
…จบ
เป็นอบรมของ แปลน ฟอร์ คิดส์

http://www.planforkids.com/

http://www.planforkids.com/homepage.php?maincat=tale

เย้ เอากระดาษไปทำอย่างอื่นได้แล้ววววววววววววววว

จะมาทำอย่างนี้ทุกวัน ถ้าไม่ติดอะไร
(แต่ส่วนใหญ่จะติดอะไร อะไรที่ว่าคือ
1. งานแม่บ้าน ซักรีดล้างขัดถู
2. อ่านราม เดาว่าที่สอบไปตก แต่ถ้าไม่ตกก็ฝึกอ่ะ เพราะไม่เก่งเขียนอังกฤษเลย
3. แปลบทความ
4. เย็บถุงใส่เสื้อผ้า 5 ชิ้น ยังไม่เสร็จสักชิ้น
5. ยุ่งเหยิงวุ่นวายกับการจัดบ้าน
6. กีกกิ้งเอาท์บ้าบอคอแตก
7. นอนตื่นสาย แค่ตื่นก็หมดวัน เลยหมดวันทั้งที่ยังไม่ได้ทำอะไร)

ใครจะเอาไปแต่งนิทานสอนลูกสอนหลานก็ได้ ว่าอย่าทำตาม (ที่ไม่ดีอ่ะนะ)
(ส่วนที่ดี ๆ ทำตามได้ ไม่สงวนสิทธิ์อะไรเลย 555)
หรือถ้าไม่มีปัญญาแต่ง ก็ไปซื้อเขาอ่านตาม link ที่กล่าวไปแล้วก็แล้วกันนะคะ
สวัสดีและราตรีสวัสดิ์ค่ะ 22:22

เออ ลืม จะแทรกให้ด้วย ลายมือบนกระดาษใบนั้น (จริง ๆ สีน้ำเงินนะ แต่สแกนสีมันไฟล์ใหญ่เลยเอาขาวดำพอ)

บ๊ายบายจริง ๆ ไปนอนแล้ว พรุ่งนี้จะไปข้างนอก

กะว่าวันนี้พิมพ์เรื่องโดยสรุป
วันไหนว่าง ๆ จะมาเขียนบทละครให้
เราเขียนที่นี่ เพื่อเป็นที่เผยแพร่นิทาน สำหรับเอาไปเล่นละครในกิจกรรมวันต่าง ๆ ก็ได้
เราตั้งใจ ตั้งแต่หลายเดือนที่แล้ว ว่าจะให้ลูกศิษย์ เข้ามาอ่านเล่น

จะพยายามแต่งนิทานไม่ให้เหมือนใึคร ชอบไม่ชอบด่า เอ้ย ติชม ได้ค่ะ ยินดีน้อมรับ
—————————————————————————————–

แมวผู้จองเวร

แมวกับหมูเป็นเพื่อนรักกัน
ทั้งคู่อาศัยอยู่ในหมู่บ้านเล็ก ๆ ชายป่า
ถ้าแมวหรือหมู มีขนมหรือสิ่งของ ก็นำมาแบ่งกันเสมอ
เพราะทั้งคู่มีน้ำใจต่อกัน
ดูแลช่วยเหลือกันมาตลอด ตั้งแต่ยังเป็นเด็ก ๆ
และทุก ๆ วัน กิจกรรมที่ทั้งคู่จะต้องทำด้วยกัน คือ
การวิ่งออกกำลังกายที่ทุ่งหญ้า
เพราะหมูอยากลดความอ้วน
ส่วนแมวก็อยากมีร่างกายแข็งแรงไว้ไปสู้กับหมา!
และถ้าเบื่อวิ่ง ก็ยังสามารถเล่นซ่อนแอบในพงหญ้าได้อีกด้วย
ทั้งคู่้ชอบเล่นที่พงหญ้ามาก ๆ

อยู่มาวันหนึ่ง หมูมาถึงพงหญ้าก่อนแมว
ขณะรอแมว หมูจึงวิ่งเล่นไปพลาง ๆ
แต่ในขณะที่หมูกำลังวิ่งเหยาะ ๆ อยู่นั้น
ก็บังเอิญไปเหยียบหางงูเห่า
งูเห่าตกใจ จึงฉกเ้ข้าที่ขาหมู (อันแสนโอชา กร๊าก นอกเรื่อง)
และแล้ว เจ้าหมูผู้น่าสงสารทนพิษงูไม่ไหว ก็ตายไป

“เป็นเพราะความประมาทแท้ ๆ
ที่เจ้าพวกนี้ดันเลือกที่จะมาเล่น ในที่รก ๆ แบบนี้” (คนแต่งอยากรำพึงรำพัน – ให้คนบรรยายพูดก็ได้)

พอแมวมาถึง หาหมูไม่เจอ ก็ตะโกนเรียก
แมวตะโกนเรียกหมูอยู่นานสองนาน แต่ก็ไม่มีเสียงตอบ
แมวจึงเดินหาในบริเวณนั้น
แล้วมันก็ต้องปล่อยโหออกมา เมื่อมันพบว่า
หมูเพื่อนรักของมัน ได้ตายจากมันไปซะแล้ว
เมื่อมันมองรอบตัวหมูที่นอนแน่นิ่ง
มันพบรอยเขี้ยวของอสรพิษ
“แก บังอาจฆ่าเพื่อนของฉัน” แมวคำราม
(ว่าแต่แมวคำรามเป็นไหมเนี่ย)

ด้วยความแค้น และอยากแก้แค้นให้เพื่อนรัก
แมวบุกไปยังรังงูเห่า
แล้วมันก็กระโจนกัดงูเห่าตัวแรกที่พบทันที
โดยที่ไม่สนใจว่างูตัวนั้น จะเป็นตัวเดียวกับที่ฆ่าหมูเพื่อนรักของมันหรือไม่
งูเห่าโชคร้ายตัวนั้นตายทันที
มันดีใจที่ได้แก้แค้นให้หมู
แต่หารู้ไม่ว่า มันได้ทำสิ่งที่ผิดพลาดอย่างมหาศาล

เพียงเสี้ยววินาที มันถูกงูทั้งรังรุมฉก รุมกัด จนเละไปทั้งตัว

สุดท้าย เจ้าแมวผู้แสนโง่เขลา ก็ต้องตายตามเจ้าหมูเพื่อนรักของมันไป การแก้แค้นที่มันตัดสินใจทำนั้น นอกจากจะไม่ทำให้หมูฟื้นคืนชีพได้แล้ว กลับทำให้ตัวมันเองต้องพบจุดจบในแบบเดียวกัน (แต่น่าสยองกว่าเยอะ)

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า

เวร ย่อมระงับด้วยการไม่จองเวร
หากยังเลือกที่จะจองเวร ก็จะต้องพบจุดจบแบบเจ้าแมวในเรื่องนี้

……………………
เอซัง ฟังแล้ว บอกว่า นิทานบ้าอะไรวะ

ก็งี้แหละ นิทานเรา ไม่ใช่สอนแต่ด้านสวยงาม เราชอบให้มันมีแง่คิดในมุมลบด้วย

นี่ เราตั้งว่าแมวกับหมู ไม่มีเหตุผลอะไรแอบแฝงเลยนะ แบบว่า ตอนแรกเรากะวาดรูปด้วยไง และเราวาดเป็นแต่แมวกับหมู (ก๊าก…) และนิทานเราคงมีแต่แมวกับหมูทุกเรื่องถ้าเป็นไปได้ คุณผู้อ่านจะเปลี่ยนเป็นสัตว์อื่นก็ได้ ถ้าชอบอานะ แต่ที่สำคัญคือต้องเข้ากับเนื้อหาในเรื่อง เช่น เปลี่ยนหมูเป็นอีแร้ง คงจะไม่เข้า เพราะว่าอีแร้งมันคงไม่มาวิ่งเล่นในพงหญ้า ก๊าก…

ไปและ อย่างที่บอก ยังไง จะทำบทละครมาให้ด้วย ถ้ามีอารมณ์ แต่ถ้าไม่มีอารมณ์ ก็เอาไปแต่เรื่องสรุปแบบนี้แหละ เราจะคิดสตอกไว้เยอะ ๆ เรื่องไหน เอว่าไม่ติดเรทบ้า จะวาดเป็นนิทานไปเสนอสำนักพิมพ์ แต่ที่แน่ ๆ เราหวังว่าที่นี่คงจะเป็นที่เผื่อ ๆ ให้กับคนที่ต้องคิดละครด่วนไปเล่นตามแคมป์ได้บ้าง พลาง ๆ ตามที่เราบอกไว้แล้ว ว่าเรากะให้ลูกศิษย์เรามาเลือกไปเล่นตอนเข้าค่ายลูกเสือ 555

โครงเรื่อง ถ้าไปเหมือนใคร ต้องขออภัย แต่ด้วยสัตย์จริง เราไม่เคยลอกนิทานใคร เพราะเกิดมาไม่เคยคิดอยากตามความคิดใคร นิทานเราต้องฮาแบบแดก ๆ หน่อย ๆ ก๊าก… (ประสาทนิด ๆ โรคจิตหน่อย ๆ เหมือนคนแต่ง – คนอ่านคงแอบแซว ก๊ากกกกก) ต่อไปตามดูได้ที่ tag นิทาน นะ เพราะบางทีอาจจะยังรีวิวหนังสือด้วย ชอบที่นี่อ่ะ มันลิมิตคนอ่านได้ (ถ้าเราอยาก เล่นง่าย ๆ เราจะใช้เบอร์มือถือเราสักเบอร์เป็นรหัสผ่าน ก๊าก… แต่คงไม่ทำบ่อย เราชอบให้คนได้อ่านงานเขียนของเรา)

เราจึงมาเขียนนิทานให้เลือกเลย
อยากเอาไปเล่นละครก็ตามสบายได้เลย (ไม่ว่ากัน เราแต่ง เราก็ได้ใช้สมองด้วย ฝึกมือ ต่อไปจะไปเป็นนักเขียนอาชีพแล้ว ก๊าก… เผื่อ ๆ เผื่อไปงั๊น)
ไม่ต้องยืม
ไม่ต้องพิมพ์ด้วย พิมพ์ให้เลย (ก็อยู่ในหน้าเว็บก็เป็น text แล้ว copy ไปเลย)

อ่ะ งวดนี้ ขอรีเพลย์ผลงานเดิม ที่มีอยู่แล้วกัน (มีสองเรื่อง ที่ทำสมัยป.ตรี)

จาก ที่นี่

เดี๋ยวว่าง ๆ พิมพ์เป็น text ให้ ในเครื่องไม่มีข้อมูลดิบแล้ว (ไปหมดแล้ว)

แล้วงวดต่อไปจะแต่งเรื่องใหม่มาให้อ่าน

อ่ะแถม จุ๊บให้มา
คลิปอาร์ต จุ๊บวาดเอง http://s832.photobucket.com/albums/zz241/joopfreeshare/free%20clipart/

วันนี้ยุ่ง ๆ อ่ะนะ งง ๆ

(อ่ะถอดข้อความนิทานในภาพออกมาหมดแล้ว อ่านเลย ขำ ตอนนั้นเราใช้ภาษาไม่ค่อยดีเลย [ตอนนี้ก็คงยังไม่ดีเหมือนกัน] แต่ก็ฮาดี)
1.
iampranitee said, on January 26, 2010 at 7:05 PM (Edit)

นิทานเรื่อง
ของขวัญวันพ่อแห่งจักรวาล

เรื่อง-ภาพประกอบ : ประณิธี รัตนวิจิตร
Reply
2.
iampranitee said, on January 26, 2010 at 7:08 PM (Edit)

เด็ก หญิงดาวจิ๋วมาอยู่ที่ดาวเม็กกะโลโปลิสกับพ่อดาวอ้วนแค่ 2 คน เพราะแม่ดาวศุกร์แม่ของดาวจิ๋วนั้น ต้องดูแลตากับยายที่ป่วยอยู่ที่ทางช้างเผือก

พ่อดาวอ้วนมีอาชีพเป็นยาม ต้องทำงานหนัก และมักจะกลับบ้านดึก ดาวจิ๋วจึงไม่ค่อยได้คุยกับพ่อบ่อยนัก แต่ดาวจิ๋วก็รักพ่อมาก
Reply
3.
iampranitee said, on January 26, 2010 at 7:25 PM (Edit)

ช่วงนี้ใกล้ถึงวันพ่อแห่งจักรวาลแล้ว ดาวจิ๋วจึงอยากจะหาของขวัญพิเศษ ซึ่งจะต้องเป็นของที่พ่อดาวอ้วนอยากได้มากที่สุด

แต่ดาวจิ๋วไม่ได้ถามพ่อว่าพ่ออยากได้อะไร เพราะว่าพ่อกลับดึก และอีกอย่างหนึ่งก็คือ ดาวจิ๋วอยากให้พ่อดาวอ้วนประหลาดใจด้วย
Reply
4.
iampranitee said, on January 26, 2010 at 8:42 PM (Edit)

ดาวจิ๋วเริ่มจากไปถามลุงดาวตกว่า ลุงดาวตกอยากได้อะไรเป็นของขวัญวันพ่อแห่งจักรวาลมากที่สุด

ลุงดาวตกชอบดื่มของมึนเมา จึงตอบดาวจิ๋วไปว่า “ก็ต้องเป็นเหล้าสิ เหล้าอะไรก็ได้ ลุงกินได้หมดเลย”
Reply
5.
iampranitee said, on January 26, 2010 at 8:44 PM (Edit)

ดาว จิ๋วคิดว่า เด็ก ป.5 อย่างเขา จะไปเอาเงินที่ไหน มาซื้อเหล้าให้พ่อ และเหล้าก็เป็นสิ่งที่ไม่ดีต่อร่างกาย กินแล้วจะยิ่งจน ยิ่งเครียด

ดังนั้นดาวจิ๋วจะไม่ซื้อเหล้าให้พ่อกินแน่ ๆ
Reply
6.
iampranitee said, on January 26, 2010 at 8:46 PM (Edit)

ดาวจิ๋วไปถามน้าดาวหางที่เป็นพนักงานบริษัทว่า น้าดาวหางอยากได้อะไรเป็นของขวัญวันพ่อแห่งจักรวาลมากที่สุด

น้าดาวหางตอบว่า “อยากได้รถยนต์สักคัน จะได้ไม่ต้องเดินไปทำงาน”
Reply
7.
iampranitee said, on January 26, 2010 at 8:47 PM (Edit)

ดาว จิ๋วรู้สึกว่าผู้ใหญ่ที่เขาถามมาแต่ละคน ล้วนแต่อยากได้ของแพง ๆ ทั้งนั้น ดาวจิ๋วจึงเปลี่ยนใจไปถามเพื่อนที่โรงเรียนแทน เพราะเพื่อนน่าจะให้ในสิ่งที่เด็กอย่างเขา สามารถหามาให้พ่อได้แน่ ๆ
Reply
8.
iampranitee said, on January 26, 2010 at 8:51 PM (Edit)

ดาวจิ๋วถามดาวลูกไก่ว่าจะให้ของขวัญอะไรกับพ่อในวันพ่อแห่งจักรวาลปีนี้

ดาวลูกไก่ตอบว่า “ฉันจะช่วยแม่ทำอาหารอร่อย ๆ ให้พ่อกิน”
Reply
9.
iampranitee said, on January 26, 2010 at 9:01 PM (Edit)

ถึง แม่ดาวศุกร์จะไม่อยู่ ดาวจิ๋วก็ตัดสินใจทำอาหาร เพราะคิดว่าคงไม่ยากนัก ที่สำคัญคือดาวจิ๋วรู้ว่าพ่อชอบกินอะไร พ่อดาวอ้วนชอบกินข้าวผัดสูตรชาวโลกมากที่สุด
Reply
10.
iampranitee said, on January 26, 2010 at 9:04 PM (Edit)

วัน พ่อแห่งจักรวาลมาถึงแล้ว ดาวจิ๋วไปจ่ายตลาดเพื่อจะซื้อของสดมาทำข้าวผัดสูตรชาวโลกให้พ่อกิน ดาวจิ๋วซื้อของสดมาเท่าที่เงินเก็บของดาวจิ๋วจะสามารถซื้อมาได้ ซึ่งก็ได้ของสดมาไม่มากนัก

เมื่อกลับถึงบ้าน ก็รีบลงมือผัดข้าว แต่แล้วข้าวผัดกลับไม่อร่อย ของสดที่ซื้อมาก็หมดแล้วด้วย

ดาวจิ๋วเสียใจมาก
Reply
11.
iampranitee said, on January 26, 2010 at 9:11 PM (Edit)

ดาว จิ๋วนั่งรอพ่อดาวอ้วนจนถึงเที่ยงคืน พอพ่อกลับมาถึงบ้านก็ตกใจ เพราะเห็นดาวจิ๋วนั่งร้องไห้อยู่ ดาวจิ๋วสะอึกสะอื้นบอกกับพ่อว่า “วันนี้เป็นวันพ่อแห่งจักรวาล แต่ดาวจิ๋วกลับไม่มีของขวัญพิเศษให้พ่อเลย ดาวจิ๋วตั้งใจจะทำข้าวผัดสูตรชาวโลกให้พ่อ ก็ยังทำไม่ได้ มันไม่อร่อย พ่อคงไม่อยากกิน”
Reply
12.
iampranitee said, on January 26, 2010 at 9:14 PM (Edit)

แต่แล้วพ่อดาวอ้วนกลับกินข้าวผัดสูตรชาวโลกฝีมือดาวจิ๋ว แม้รสชาติจะไม่อร่อย แต่พ่อก็กินจนหมด

พ่อบอกกับดาวจิ๋วว่า “พ่อชอบของขวัญพิเศษของดาวจิ๋วมาก ไม่ได้หมายถึงข้าวผัดที่ไม่อร่อย แต่หมายถึงความตั้งใจทำอะไรเพื่อพ่อ พ่อขอบใจมากนะลูก”
Reply
13.
iampranitee said, on January 26, 2010 at 9:19 PM (Edit)

ดาว จิ๋วจึงถามพ่อว่า “พ่อจ๊ะ ของขวัญที่พ่ออยากได้มากที่สุดคืออะไรจ๊ะพ่อ” พ่อตอบว่า “พ่อไม่เคยต้องการสิ่งของมีค่าใด ๆ เลย เพียงแค่ดาวจิ๋วเป็นเด็กดี มีความกตัญญู ตั้งใจเรียนหนังสือ เชื่อฟังพ่อกับแม่ นี่แหละคือของขวัญที่พ่อแม่ต้องการมากที่สุด ซึ่งดาวจิ๋วก็ให้ของขวัญนี้กับพ่อแม่มาตลอดแล้วล่้ะลูก”
Reply
14.
iampranitee said, on January 26, 2010 at 9:31 PM (Edit)

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า

ลูก ๆ ทุกคนสามารถให้ของขวัญที่พ่อกับแม่อยากได้มากที่สุดได้ทุก ๆ วัน
โดยการเป็นเด็กดี มีความกตัญญู ตั้งใจเรียนหนังสือ เชื่อฟังพ่อกับแม่
Reply
15.
iampranitee said, on January 26, 2010 at 9:33 PM (Edit)

เรื่องที่สอง

นิทานเรื่อง
มีอะไรอยู่ในหมอน

เรื่อง – ภาพประกอบ : ประณิธี รัตนวิจิตร
Reply
16.
iampranitee said, on January 26, 2010 at 9:34 PM (Edit)

คุณแม่ซื้อหมอนใบใหม่ให้แอนไว้หนุนนอนในรถ
Reply
17.
iampranitee said, on January 26, 2010 at 9:42 PM (Edit)

เช้า นี้คุณแม่ต้องออกจากบ้านตั้งแต่เช้าตรู่ แอนจึงมานอนหลับต่อในรถ โดยนอนหนุนหมอนที่คุณแม่ซื้อให้เมื่อวาน แอนหลับสบายมาก ๆ เพราะหมอนใบนี้มีนุ่นที่นุ่มมาก
Reply
18.
iampranitee said, on January 26, 2010 at 9:45 PM (Edit)

เมื่อ คุณแม่ส่งแอนที่โรงเรียนแล้ว ก็ไปประชุมต่อ แต่ขณะที่ประชุมอยู่ คุณแม่ก็รู้ว่าลืมเอกสารสำคัญไว้ที่บ้าน จึงขับรถกลับไปเอาเอกสารนั้น
Reply
19.
iampranitee said, on January 26, 2010 at 9:47 PM (Edit)

หมู่ บ้านในเวลากลางวันจะเงียบมาก เพราะทุกคนต่างไปทำงาน พอมาถึงบ้าน คุณแม่ก็จอดรถไว้ที่หน้าประตู แล้วเข้าไปในบ้าน โดยที่ยังติดเครื่องทิ้งไว้
Reply
20.
iampranitee said, on January 26, 2010 at 9:50 PM (Edit)

ชาย คนหนึ่งอาศัยอยู่ปากซอย เดินผ่านมาเห็นเหตุการณ์พอดี จึงรีบไปเปิดรถ แล้วทำการขโมยของเพราะเขาติดหนี้พนันอยู่ แต่เนื่องจากไม่มีถุงหรืออะไรที่พอจะซ่อนของไปได้ จึงหยิบหมอนมาด้วย จากนั้นก็เอาของที่ขโมยใส่ลงไปในหมอน แล้วรีบวิ่งกลับบ้าน
Reply
21.
iampranitee said, on January 26, 2010 at 9:53 PM (Edit)

ชาย ผู้ที่เป็นขโมยรีบกลับบ้านอย่างรวดเร็ว เมื่อมาถึงหน้าบ้านของเขา เจ้าหน้าที่ก็มาส่งใบแจ้งหนี้ค่าน้ำประปาพอดี เขาตกใจแต่ก็รีบรับไว้ แล้วรีบไขกุญแจเข้าบ้าน แต่ขณะที่ถือใบแจ้งหนี้ เขาไขกุญแจไม่ถนัด เขาจึงยัดใบแจ้งหนี้ ใส่ไว้ในหมอนแล้วจึงไขประตูเข้าบ้านไป
Reply
22.
iampranitee said, on January 26, 2010 at 9:54 PM (Edit)

เมื่อเข้าบ้าน ชายหัวขโมยก็ยกหมอนเทออก แล้วกระเป๋าถือที่ขโมยมาก็ร่วงลงพื้น เขาเปิดหาเงินที่มีในกระเป๋า แล้วรีบเอาไปจ่ายหนี้พนัน
Reply
23.
iampranitee said, on January 26, 2010 at 9:56 PM (Edit)

เมื่อ คุณแม่หาเอกสารเจอแล้ว ก็เดินกลับมาที่รถ แต่ไม่ทันสังเกตว่ากระเป๋าถือและหมอนหายไป เพราะไม่มีร่องรอยการรื้อค้น แต่ก็รู้ตัวเมื่อถึงบริษัทแล้ว คุณแม่นึกไม่ออกว่ากระเป๋าหายไปได้อย่างไร
Reply
24.
iampranitee said, on January 26, 2010 at 9:57 PM (Edit)

ชาย ที่เป็นขโมย มีลูกชาย 1 คน ซึ่งเมื่อเด็กชายคนนี้กลับจากโีรงเรียน เข้าบ้านมาแล้วไม่เห็นพ่อ ก็เลยนอนหลับหนุนหมอนนุ่มใบนั้นอย่างสบายใจ ทั้งที่เหงื่อโทรมตัว เหงื่อจึงไหลเปียกชุ่มไปทั้งหมอน
Reply
25.
iampranitee said, on January 26, 2010 at 9:58 PM (Edit)

ตอน เย็นคุณแม่ไปรับแอน พอแอนขึ้นรถแล้วไม่เห็นหมอนก็แปลกใจ คุณแม่จึงเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้แอนฟัง พอฟังจบ แอนก็ร้องไห้ เพราะเสียดายที่หมอนถูกขโมยไป
Reply
26.
iampranitee said, on January 26, 2010 at 10:01 PM (Edit)

เมื่อ ชายหัวขโมยกลับมาถึงบ้าน เห็นว่าลูกชายอาบน้ำอยู่ จึงรู้สึกอยากนอนพักสักครู่ ก่อนที่จะไปหาอะไรให้ลูกกิน แต่เมื่อเอนลงนอนหนุนหมอนใบนั้น เขาก็ได้กลิ่นเหงื่อของลูกชาย ที่น่าสะอิดสะเอียน ก็เกิดความโมโห เขาจึงเตะหมอนกระเด็นออกนอกรั้วไป
Reply
27.
iampranitee said, on January 26, 2010 at 10:03 PM (Edit)

เมื่อ รถของคุณแม่กับแอนผ่านบ้านนั้น แอนก็จำได้ทันที ว่าหมอนสกปรกที่ตกอยู่ที่พื้นถนนคือหมอนของเธอ แอนจึงลงไปเก็บหมอนโดยไม่รังเกียจ แล้วนำกลับไปซักที่บ้าน
Reply
28.
iampranitee said, on January 26, 2010 at 10:05 PM (Edit)

ขณะที่แอนกำลังจะถอดปลอกหมอน เพื่อที่จะนำไปซัก ก็มีกระดาษใบเล็ก ๆ ร่วงออกมาจากปลอกหมอน แอนจึงรีบเอา(นำ) ไปให้แม่ดู
Reply
29.
iampranitee said, on January 26, 2010 at 10:06 PM (Edit)

หลัง จากที่คุณแม่เห็นว่าเป็นใบแจ้งหนี้ค่าน้ำประปา คุณแม่ก็รู้สึกสงสัยขึ้นมาทันทีว่านี่อาจจะเป็นของคนที่ขโมยกระเป๋าคุณแม่ไป คุณแม่จึงโทรศัพท์ไปแจ้งความที่สถานีตำรวจ
Reply
30.
iampranitee said, on January 26, 2010 at 10:08 PM (Edit)

เมื่อ ตำรวจไปบ้านเลขที่ตามในใบแจ้งหนี้ค่าน้ำประปา ก็พบหลักฐานคือกระเป๋าถือของคุณแม่แอน ชายหัวขโมยจึงถูกตำรวจจับเข้าคุก ปัญหาเรื่องนี้คลี่คลายได้เพราะหมอนแท้ ๆ
Reply
31.
iampranitee said, on January 26, 2010 at 10:09 PM (Edit)

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า

การขโมยของเป็นสิ่งที่ผิด เมื่อขโมยของผู้อื่นมา ก็จะถูกตำรวจจับและต้องติดคุก
Reply

ล่าสุดอ่านกูไม่แน่
กับคำสอนของฮวงโปอยู่ อ่านช้ามาก เพราะไม่มีเวลา อ่านเรื่อย ๆ

ไว้จบแล้วจะมาเล่า

และขอบคุณสำหรับท่านที่เก็บฟีด

รออ่านนิทานด้วยนะ
ตั้งใจมาก ๆ
นิทานบ๊อง ๆ

ว่าแต่ที่นี่มันออโต้เซฟป่ะ ใครรู้บ้าง แต่เห็นเซฟดราฟอยู่