ใช้เงินทำงานมากไปไหม

คิดมาหลายวันแล้ว

ว่าเรานี่สันดานไม่ดี พอมีอะไร ก็แบบ อัดฉีด ให้เงิน ๆ
คือมาคิด ๆ ดูมันก็หลายเงิน ไม่ได้อยากให้มองว่างก หรือไม่งก
ใจดี ใจใหญ่ อะไร แต่มันแสดงถึงสันดานเรา ว่าเรานี่ไม่ค่อยใช้สมอง ใช้แต่เงิน
จนจะแย่แล้ว กินแกลบ
วันนี้ ลืมเอาชอกโกแลตให้นักเรียนช่วยงาน สัญญาไว้ ลืมมาสองวัน ก็ควักตังค์ให้ไป (สัญญากับเด็กว่าจะให้วันเกิด)
คือเราให้เพราะเราคิดว่าเป็นการรักษาสัญญา ไหน ๆ ลืมขนม (ขนมอ่ะมีอยู่แล้ว แต่ลืมหยิบใส่กระเป๋ามา)
ก็เลยให้เงิน เพื่่อให้เคลียร์ ๆ ไป

กับอีกกรณีพวกเรื่องอัดฉีดเงิน คือ เราคิดว่า เราไม่เข้าท่าแล้ว
ปากหนัก บ้าจี้ ดีที่นักเรียนเห็นใจ บอกว่าไม่ต้องให้ก็ได้
ขอบคุณนักเรียนมาก ไม่งั้นล่อไป 900

คือ เอาว่า ให้เท่าที่ให้ได้แล้วกัน บางทีคิดน้อยนะ

เงินเดือน 9000 (จะมาคาดหวังอะไรกับเรามากมาย – ด่าคนที่คาดหวัง) แม่ให้สี่พัน
ไม่มีรายได้อื่น ๆ อีก นิสัยส่วนตัว ขี้เกียจ
กับทำตามหน้าที่ ที่ต้องทำ และโอเค ทำได้ ไม่มีใครตาย
พูดยาก นี่หรือชีวิตเรา (ก็คิดบ่อยเหมือนกัน)

แต่ไม่เป็นไรหรอก นี่แหละชีวิตเรา
แค่ประหยัดเงินไว้หน่อยแล้วกัน ไม่มีใครว่าเรางกหรอก
ถ้ามีใครว่าเรางก
คนนั้น ก็คงสมควรได้รับความงกจากเรา เขาคงไม่สมควรได้รับน้ำใจจากเราจริง ๆ
(อย่างน้่อย เราก็ไม่เคยเบียดบังใครอ่ะ)

ต้องออมเงินให้เป็นนิสัย เผื่อไม่ได้ตายไปเลย แล้วเจ็บป่วยเรื้อรัง จะได้ไม่เป็นภาระของคนที่อยู่ข้างหลัง

เลิกทำนิสัยเป็นแม่บุญทุ่ม แพลน รายจ่ายเลย แค่ไหนแค่นั้น อย่าตัดสินใจฉับพลัน เสียหายหลายแสน อย่าใช้เงินทำงาน หัดใช้สมองให้มากกว่านี้ สมองฝ่อหมดแล้ว

(เข้าใจป่ะ เครียดอ่ะ คนมันเครียด เอาวะ ค่อยเป็นค่อยไป ชีวิตยังมีอะไรอีกเยอะแยะที่ต้องเจอ — เก็บเงิน ๆ)

โฆษณา

เรื่องทรงผมนักเรียน

เอางี้ (ขี้เกียจอ่าน) คือถ้าเรื่องผมมันมีปัญหามาก เอางี้ ใครเรียนได้เกรด 3.5 ไว้ผมยาวได้ โอเคไหม?

ดูซิ จะได้ไว้ผมยาวสักกี่คน

เรียนก็ไม่ตั้งใจเรียน อยากไว้ผมยาวกันทำไม (นี่ถ้าเราไม่เตี้ย เราตัดผมสั้นแน่นอน คือเราเตี้ย ตัดผมสั้นมาก มันเหมือนเด็กไง ไม่อยากให้เป็นงั้น คนเข้าใจผิด นี่แก่แล้ว จะสามสิบแล้ว เลยต้องไว้ผมยาว แล้วมัดทรงแก่ ๆ)

เรายังจำได้เลย (แต่จำรายละเอียดไม่ได้) ที่ ราชวินิตบางแก้ว เมื่อ 10 ปีที่แล้ว ตอนเราอยู่ ม.6 เราเป็นคณะกรรมการนักเรียน ตำแหน่งประธานกองเชียร์และพาเหรด (ถึงหน้าจะไม่ให้ แต่ใจรักวะ ไมวะ) เราขำมากที่มีอยู่วัน คณะอาจารย์ฝ่ายปกครอง ให้เราเขียนจดหมายหาเนชั่น เพื่อให้เนชั่นลงข่าวขอโทษโรงเรียน เรื่องที่มาทำข่าวเรื่องนักเรียนหญิงในโรงเรียนประท้วงเรื่องไว้ผมยาว ทำให้โรงเรียนเสียชื่อเสียง (และมีนังคณะกรรมการบางคนอยู่ในกลุ่มประท้วงนั้นด้วย – งามหน้าไหมอีพวกนี้) โคตรจะฮาเลยว่า เออ งานเรามันครอบคลุมเรื่องนี้ด้วยเหรอ แต่สุดท้ายเราก็เขียนให้แหละ (ทว่าเนชั่นลงให้ป่าว เราไม่ได้สนใจ หน้าที่เรามีแค่นั้น) คือมันใช่เรื่องไหมอ่ะ ประท้วงเพื่อให้ได้ไว้ผมยาวอ่ะ ประสาทมากอ่ะ ปีนั้นไม่ได้นะ แต่หลังจากนั้นกี่ปีไม่รู้ ม.ปลายก็ไว้ได้

ฉะนั้นเอาอย่างนี้เหอะ ใครอยากไว้ผมยาว ต้องได้เกรดเฉลี่ยสูง ๆ มารยาทดี ไหว้สวย เอาหลาย ๆ อย่างเลย ถ้าเห็นทำผิด จับมันตัดผมเลย อย่างเห็นการเปลี่ยนแปลง ที่แลกด้วยทรงผม มันใช่เรื่องสำคัญไหมเนี่ย ((จริง ๆ นะ ฟังแล้วปวดกบาล)) ถ้าเราตัดผมแล้วไม่มีใครเรียกเราว่าน้อง (แบบเข้าใจผิดว่าเป็นเด็กมัธยม) เราตัดผมแน่นอน เอาเท่าติ่งหู แบบในรูปที่เราแชร์วันก่อนอ่ะ ดีออก ไม่เปลืองยาสระผม ((ทุกครั้งที่เราไว้ผมยาว มันมีเหตุผลเสมอ นี่เราไว้ยาว ไว้มัดมวย งานแต่งพี่ชายเรา “งานเฮียย้ง” เพราะเราตั้งใจไว้แล้ว เดี๋ยวเขาแต่งก็ตัดผมอีก))

เราชอบอย่างนะ ทรงนักเรียน มันทำให้แยกได้ ระหว่างเด็กที่เรียนหนังสือ กับเด็กที่หลุดจากโรงเรียนไปแล้วอ่ะ (ถ้าดูดี อาจเป็นเรียนเอกชน ถ้าดูแย่ก็พวกเด็กที่ไม่เรียนหนังสือหนังหา ทรงผม บอกอะไรได้หลายอย่าง รวมถึงบอกว่า เด็กคนนั้นมีวุฒิภาวะพอจะยอมรับกฎเกณฑ์ของสังคมหรือไม่ ด้วย)

http://www.facebook.com/pranitee/posts/307395042714165