รมณ์เสียว่ะ เรื่องเล่มเซ็นเวร

เราไม่มีความสุขเลย กับการต้องคอยห่วงเซ็นนู่นนี่นั่น
เราไม่ใช่คนขี้ลืม มีบันทึกทั้งกระดาษทั้งในมือถือ เมื่อสิบโมง เราได้รู้ว่าเราไม่ได้เซ็นเวร เรามาเซ็นแล้ว ตั้งแต่เช้า วันจันทร์ที่ 1 เมษายน 2556 โดยเซ็นหน้าต่อจาก วันที่ 31 มีนาคม 2556 เรามาตั้งแต่หกโมง ข้าวก็ไม่ได้ซื้อ เพื่อจะได้มาเซนตั้งแต่หกโมง

พอดีมีอบรมทั้งโรงเรียน ก็ไม่มีไร เขียนว่าทุกท่านมาทำงานตามปกติ มีอบรม มีรายงานตัวรักเดียวใจเดียว

พอเช้าวันอังคาร วันที่ 2 เราดูเล่มเวร ยังเป็นเล่มที่เราเซ็น คู่เราไม่ได้เซ็น พอไปถาม ท่าน (เป็นเพื่อนแม่) บอกว่าลืมอยู่เวร (แต่วันทำงานกันทุกคนไงไม่ค่อยน่าห่วงเท่าวันที่อยู่กันสองคน)
สรุปท่านไปเซนตอนไหนไม่ทราบ

แต่ อ.มาลัยบอกเราวันนี้วันที่3 (ตรวจเวร) ว่าเราลืมอยู่เวรป่าว เราบอกว่าอยู่แล้วค่ะ และอ.ถามชื่อนักการ เพราะพี่ยุ้ยก็เขียนชื่อเล่มเดียวกับเรา
(ดีใจที่จารย์บอก)

สรุปคือกลายเป็นเขียนเล่มละเดือน และเราผิดที่เขียนเล่มเก่า แต่สิ่งที่เราโมโหคือ ถ้าคนอื่นเช็ค ก็อาจคิดว่าเราลืมเวร ทั้งที่จริง ๆ ไม่ใช่ และ มันคือความบกพร่องของคนวางเล่มเวร ที่ไม่เอาเล่มเดือนใหม่มาวางด้วย เพราะเราจะรู้ไหมว่า เล่มไหน เมื่อมันวางเล่มอยู่เดียว และเราผิดไหม? วันที่สอง ตอนเช้า ก็ยังเล่มเก่า (ทำไมไม่ตัดมาแปะให้ หรือไม่ก็ทำเล่มอีกเดือนมาวางรอเลยอ่ะ)

โมโหว่ะ

เบื่อมาก
(น้าฝ้าย ที่อยู่เวรด้วย บอกแล้วว่าเราเซนผิดเล่ม)

เราถึงไปไหน ก็โพสต์รูปไง

และต่อไปเราจะโพสต์ให้มากกว่านี้ บอกแม้กระทั่งตอนเข้าส้วมเลยยิ่งดี เบื่อ
ระบบวิ่งตามหาที่เซนชื่อมาก ๆ เบื่อโว้ย

อยากให้เช็คเหมือนโฟวสแคร์ แต่ให้อยู่ในบริเวณเท่านั้น ในเวลาช่วงนั้นเท่านั้น และจับสัญญาณแทกการเคลื่อนที่

บ้าไปแล้ว

เอาเหอะ เบื่อระบบมาก ก็ไปบวช อยากหาความสงบสุข ไร้ระบบมากกกกก หงุดหงิดบ่อย

โฆษณา