เพิ่มเอนทรี่ที่แล้ว กับอะไรอีกนิดหน่อย

คือเมื่อวานเราหลับ เรายังพิมพ์เรื่องกระติกน้ำร้อนไม่จบ

มาเติมให้จบ

เมื่อ คืนเราเขียนเรื่องนี้ไม่จบ หลับไป แล้วตื่นมาพับลิชเลย 555 เราจะบอกด้วยว่า กาต้มน้ำร้อนไฟฟ้า (กระติกน้ำร้อนไฟฟ้า แล้วแต่เรียกไง) ถ้าเปิดไป เจอตะกรัน เศษอะไรที่ดูแหวะมาก (ขอท้าให้ไปเปิด บางทีคุณอาจตกใจจนไม่กล้ากินน้ำร้อนจากกระติกที่อื่น ๆ อีกเลย) ให้เทน้ำทิ้ง แล้วล้างเอาพวกคอลลอยออกมาให้หมด ส่วนตะกรัน กำจัดได้โดยการ เทน้ำส้มสายชูลงไปสักนองทั้งพื้นกระติก แล้วเทน้ำเปล่าตามไปให้ถึงระดับเต็ม ปกติ ต้มไป เดือดแล้ว เปิดกระติกเททิ้งเลย แล้วต้มน้ำเปล่าอีก 2 รอบ เพื่อล้างกลิ่นน้ำส้มสายชู กดน้ำทิ้งจากทางปากกระติกด้วยล้างทางออกน้ำ แค่นี้กระติกก็หายเน่าแล้ว

เปิดกระติกดูบ้างนะ เห็นแล้วจะตกใจ ไม่ตกใจก็โชคดีไป แปลว่ามีคนดูแลกระติกเป็นอย่างดี

แถมสองเรื่อง กระติกน้ำร้อน กับ การตัดสินใจสุดจะง่าย
iampranitee.wordpress.com
มัน เป็นคนละเรื่องกันนะ ไอ้กระติกน้ำร้อน กับ การตัดสินใจเนี่ย คือเอาอย่างหลังก่อนแล้วกัน รูปบน(ไปเกาะช้างเมื่อพฤศุกร์ที่แล้ว)คือเห็นความเยอะของเราใช่ป่ะ ปลอกแขน กันดำ พอกลับฝั่ง มีไอ้น้อง (คนพื้นที่…
Like · · Share
 
 
อ่ะต่อ
เรื่องในใจ
คือตะกี้เราขอพ่อเราว่า วันจันทร์นี้ เราจะไปพบกับพี่แพท (ผู้จัดการวงเรา) กับพี่กิต (โปรดิวเซอร์แสนสวยหน้าเด้งซะวุฒิศักดิ์เป๊ะชิดซ้าย ของเรา ที่เราเจอหลายครั้งแล้ว แต่ครั้งนี้ต้องไป สั่งให้เอาบะหมี่มาให้ด้วย สั่งซื้อ อยากกิน บะหมี่ฝีมือคุณแม่เขาอร่อย) ที่เมกกะ
แล้วเราก็เล่าว่า วงเราต้องทำเพลง เผื่อได้เข้าในค่าย (อุบก่อน เพราะดูแล้วยาก เพราะเราไม่มีเวลาด้วย)
พ่อเราบอกเลยว่าแม่เอ็งไม่ให้เป็นหรอก
เรารู้ว่าแม่ไม่ปล่อยเรา (แค่เดินทางไปทำงาน เขายังห่วง ไม่ให้ไปเองเลย กลับเองก็ไม่ได้) ((แต่เคยเดินทางเอง ไม่ได้ซีเรียสสอะไร แต่ถ้ารั้นเราเกรงเราจะมีอันเป็นไป เพราะเราเชื่อในแรงแห่งความห่วงเนื่องจากเหตุมีมาให้เห็นบ้างแล้วสมัยเรียนหนังสือ อันเป็นไปนี่จะทำให้เรากลัว กลัวถูกด่าซ้ำ ว่าซ้ำ หาว่าไม่เชื่อฟัง ทำให้แม่ต้องเครียด ทำให้แม่ต้องกังวล อะไรแบบนี้ อาจดูเวอร์ แต่มันคือเรื่องจริง และแน่นอนคนที่กตัญญูก็ไม่มีใครอยากอกตัญญูต่อผู้เป็นที่รักยิ่ง)) เราทนได้ แค่ไม่ค่อยมีความสุขบ้าง ตรงที่เหมือนหาทางออกไม่ได้ ชีวิตไร้ทางเลือก

จริง ๆ แล้ว เรารู้ว่าพ่อเราเองแหละที่ไม่อยากให้เป็น ไม่อยากให้อยู่ในวงการ

ที่บ้านเราอยากให้ทำงานเป็นข้าราชการมั่นคงอะไรแบบนี้ เพราะพวกท่านก็เป็นกันทุกคน บ้านเราเป็นข้าราชการทุกคน ยกเว้นเรา เพราะเราไม่ได้ชอบอะไรพรรค์นั้น ให้เราไปขุดดิน ปลูกต้นไม้ เรายังชอบมากกว่า เราอาจจะเห็นแต่มุมไม่ดีของข้าราชการ เพราะโลกทัศน์เราแคบมาก เราไม่เคยได้ทำงาน ได้อะไรกับอาชีพอื่นนัก เราจึงไม่รู้ว่าอาชีพอื่นเป็นไง (รวมถึงข้าราชการอื่น ๆ ที่ไม่ใช่ครูเราก็ไม่รู้เหมือนกัน) (แต่ที่แน่ ๆ เป็นครูอัตราจ้างนั้นน่าสงสารที่สุดในสามโลกแล้ว ถูกเอาเปรียบเยอะมาก ความเหลื่อมล้ำ แย่กว่าพนักงานบริษัทอีก จริง ๆ นะ ต่างชั้นวรรณะมากอ่ะ สุดตรีนเลย เราเคยอยู่เอกชน ก็ศักดิ์พอกันทุกคน แต่กับอัตราจ้างในหน่วยงานราชการคือไม่ใช่ ถ้ามีลูกมีหลานอย่าให้เป็น น่าสงสารมาก เรายังสงสารตัวเองเลย จริง ๆ)

สรุปยิ่งเล่าเดี๋ยวยิ่งดราม่า เอาว่าคนอ่าน ขอให้เข้าใจไ้ว้แล้วกัน ว่าครูอัตราจ้างนั้น น่าสงสาร และเห็นใจมากกว่าครูข้าราชการมาก ๆ (เพราะอย่างหลังนี่มีเวลาไปขายประกัน ไปสอนพิเศษได้ ครูอัตราจ้าง ถ้าไม่บ้างานจริง ๆ ทำไม่ได้หรอก ไม่เหลือเวลาให้ผ่อนคลายด้วยซ้ำ หนีแบบข้าราชการไม่ได้ ((หนีได้ในคนที่ค่อนข้างมีอภิสิทธิ์)) เอาเปรียบ แบบราชการไม่ได้ “ไม่ได้อยากเอาเปรียบ แต่คือมองเห็นช่องโหว่ไง จึงไม่น่าแปลกใจหรอก เรื่องข้าราชการเลว ๆ ที่เป็นข่าวอ่ะ เพราะระบบมีช่องโหว่” พูดยาก อย่าเอาไปอ้างอิง แช่งแล้ว แค่อยากเล่า)

คนไม่เลว อย่าร้อนตัว ข้าราชการดี ๆ มีเยอะ สังคมมีคนหลายแบบปะปนกันไป
 
ที่แน่ ๆ พ่อเราคงไม่ให้เราเป็นหรอก นักร้อง แค่คิดเราก็ผิดแล้ว แต่เราเข้าใจ เพราะมันไม่มั่นคง (และด้วยนิสัย เราก็ไม่ชอบสังคมแบบออกคอนส่งคอนเสิร์ต อย่าคิดไปไกลเลย ความสามารถเราไม่ถึงหรอก เราทำได้แค่การเอาไอเดียมาเป็นแรงบันดาลใจอ่ะ เพราะเราชอบสอน จริง ๆ เราชอบการสอน เพียงแต่เราเกลียดระบบการศึกษาไทย อาจมีคนบอกว่ามึงก็จบมาจากการศึกษาไทย แต่คือ ก็แยกให้ได้สิ ส่วนที่จบก็จบ ส่วนที่ไม่ชอบ ก็คือไม่ชอบ คนเราไม่ได้ทำสิ่งที่ชอบตลอดหนิ คนเราต้องทำไงก็ได้ให้ระบบไปต่อได้ และให้เป็นภาระของสังคมน้อยที่สุด เราเรียนจบป.ตรีมานี่ ก็ถือว่าทำให้ระบบไปต่อได้ เราก็ไปต่อได้ระดับหนึ่ง ไม่ต้องให้ครอบครัวเป็นทุกข์เป็นภาระ เพียงแต่เราเลือกในสิ่งที่เราอยากทำไม่ได้เท่านั้นเอง เพราะมัน… บอกไม่ถูกว่ะ ตอนนี้คิดอะไีรไม่ออกแล้ว)

เอาว่า เรารู้อย่างเดียวว่า เราต้องหาทางเรียนมนุษย์อิงค์ (ตรีอีกใบ) ให้จบ ให้เร็วที่สุด
แม้ไม่อยากลางาน เพราะไม่อยากเขียนใบลา (พ่อด่าเลย บอกว่าไหนบ่นไง ว่าไม่มีโอกาสก้าวหน้า — เรามองจากพี่คนก่อนที่จบตรงสายงาน ที่เราไปทำ อยู่ตั้งเจ็ดปี ยังไม่บรรจุให้เลย แล้วจบไม่ตรงอย่างเรา จะได้จุไหมล่ะ ไม่มีทาง แค่คิดก็ห่างแล้ว — พ่อเราบอกว่า ไม่ต้องไปเต็มที่กับงานหรอก ลา ๆ ไปเหอะ พูดแรงกว่านี้ )
เราต้องเอาตัวเองก่อน

เราไม่มีเวลาเลย เลยไม่ได้เชค สรุปเราไม่ทันลงซัมเมอร์นี้อ่ะ แต่ไม่เป็นไร พยายามฝึกภาษาไปก่อน สิบตัว ยังไงก็ลองดู
บางทีสิ่งศักดิ์สิทธิ์ (อาจจะกรรมมากกว่า) อาจต้องการให้เราได้เรียนรู้อะไรบางอย่าง จากการกระทำที่เราทำไว้เมื่อตอนเรียนหนังสือ (ไม่ตั้งใจเรียน คือเกรดดีพอควรแต่ออกแนว สอบเอนท์ ก็ไปกามั่ว เพราะสอบตรงได้แล้วไง เพราะความไม่ชอบระบบเอนท์ไง คือกูนี่ไม่ชอบห่าเหวเยอะมาก รำคาญตัวเองแล้วเหมือนกัน อีควายนี่ ด่าตัวเอง))
ไม่เป็นไร

แต่บอกได้เลย เราอยู่ที่ไหน เราก็อยากไปทำให้ระบบที่เรารับผิดชอบ ดี อย่างน้อยก็ดีกว่าก่อนที่เราจะมาทำ และให้คนที่มาทำต่อจากเรา (ถ้าวันนั้นมา) ก็สบายใจ ไม่เครียดเพราะเราวางทุกอย่างให้เขาได้ศึกษาต่อ และสานงานต่อได้อย่างสบายแล้ว

ปล.นักเรียนที่น่ารัก (และทุกคนที่เกี่ยวข้องกับชีิวิตประจำวันของเรา) จะเป็นอะไรที่ทำให้เราอดทนได้นานที่สุด ถึงที่สุด ถ้าเจอนักเรียนน่ารัก มีธรรมะ รู้จักหน้าที่ตนเอง เหนื่อยงานแค่ไหนก็หายเหนื่อย เพราะเรารักการสอน เราอยากให้เขารู้เท่าที่เรารู้ เพราะแก่ขนาดเรา 28 ปี เราก็รู้ดีรู้ชั่ว รู้บาปบุญคุณโทษ ระดับที่จะไม่เป็นภัยต่อสังคมอ่ะ มีแต่อยากทำให้สังคม (อย่างน้อยก็ระบบที่เราอยู่) ดีขึ้น โดยยุติธรรม เป็นธรรมต่อทุกคน ทุกสิ่งอ่ะ ((เพราะไม่มีใครหรอก ที่อยากถูกเอาเปรียบ โดยเฉพาะเอาเปรียบเรื่องเวลา สั่งแล้วเอาเลยไรงี้อ่ะ ทุกแบบแหละ ใครเป็นงี้น่าทุเรศมากอ่ะ ต้องรู้จักบอกล่วงหน้า วางแผนล่วงหน้า แล้วก็ไม่ขี้ลืม ขอโทษคำเดียว ไม่หายหรอก อย่าควาย — ไม่ได้ด่าใคร แต่เตื่อนตัวเองไว้ ว่าไม่ว่าฐานะเราจะเปลี่ยนยังไง อย่าลืม ว่าคนอื่นเขาก็มีชีวิตของเขา มีเวลาที่ต้องดูแลตัวเอง ดูแลครอบครัวของเขา ฉะนั้นการเตรียมพร้อม เตรียมการล่วงหน้า และการประสานงานที่ดี นั้นมีความหมายมาก มันทำให้สังคมเป็นสุขขึ้นมาก ไม่เชื่อไปดูได้เลย อะไรก็ตามที่หาความแน่นอนไม่ได้ มักไม่มีใครทนได้นานหรอก))
เอานะ บ่นเยอะแล้ว เอาว่าสรุปเลย วันนี้ดีใจ ได้คุยกับหัวหน้าห้อง (ที่เป็นที่ปรึกษาปีการศึกษาที่แล้ว) รักอ่ะ เรารักเหมือนลูก (แม้ไม่เคยมีลูก และมองแล้ว ถ้าชีวิตเป็นแบบนี้ แต่งงานไม่ได้ มีลูกไม่ได้เด็ดขาด เห็นคนมีลูกแล้วเหนื่อยแทน ถ้ามี ก็ต้องดูแลเขาให้ดี ไม่ฝากความหวังไว้กับครู จะให้ครูแค่ชี้แนะวิชา แต่ไม่ใช้ชี้แนะทางเดินชีวิต สงสารครู ภาระครูเยอะ ไม่โทษครู เพราะเข้าใจหัวอกครูแล้วจริง ๆ พ่อแม่สมัยนี้ห่าเหวอะไรก็โทษครู และคิดแต่จะจัดการครู ไม่ได้มองตัวเอง ว่าถ้ามองอย่างยุติธรรม คุณให้ธรรมะกับลูกหลานคุณมากพอหรือยัง) สำหรับเรา ดูเราแรง ๆ แต่เราบอกได้เลย ทุกสิ่งที่เราทำ เราพยายามทำดีที่สุดแล้วจริง ๆ) เป็นเด็กเก่ง ดี มีความรับผิดชอบ และเขามีคำดี ๆ ที่เราอ่าน (แชตไลน์) แล้วปลื้ม มีกำลังใจอยากอยู่ดีแลกันต่อไป อยากอยู่ให้เห็นเขาจบม.6เลย รักเด็กดี ๆ 

แถมสองเรื่อง กระติกน้ำร้อน กับ การตัดสินใจสุดจะง่าย

image

มันเป็นคนละเรื่องกันนะ ไอ้กระติกน้ำร้อน กับ การตัดสินใจเนี่ย คือเอาอย่างหลังก่อนแล้วกัน รูปบน(ไปเกาะช้างเมื่อพฤศุกร์ที่แล้ว)คือเห็นความเยอะของเราใช่ป่ะ ปลอกแขน กันดำ พอกลับฝั่ง มีไอ้น้อง (คนพื้นที่เกาะช้างกระมัง สอนดำน้ำ หรือเป็นเจ้าหน้าที่แหละ ดูยังเด็กยี่สิบต้น ๆ ไรงี้) ตอนขึ้นจากเรือ เดินตรงท่า พอเราเดินผ่านไอ้น้องผู้ชายคนนี้ น้องมันก็พูดขึ้นว่า ที่แขนเท่ดี ขอได้ไหม ผมอยากได้ ทุกวันนี้โดนแดดมันร้อน ก็งงดิ เราเลยพูดว่า อยากได้จริงอ่ะน้อง ไอ้น้องตอบว่าจริง ถามต่ออีกว่ามันมีขายด้วยเหรอ เราก็ตอบว่ามีเยอะ แต่แบบคนเขาก็ขึ้นฝั่งคนเริ่มแบบเดิน เรายืนคุยเกะกะทาง เราเลยเดินกลับห้องเลย มาคิดว่าให้ดีไหม ซื้อมาตั้ง60บาท ร้านไดโซ แต่ก็กะจะให้แหละ ได้บุญ เด็กมันขอ ไม่ได้ลำบากอะไร (แต่อีกใจก็คิดว่าถ้าให้จะดูอ่อย ๆ ป่าว เพราะผู้ชายชอบลองใจ แต่คือเราไม่ไร เราเห็นเด็กมันขอ กล้าดี) ตอนเช้า กะจะให้ พอดีน้องมันเดินผ่าน เดอะแก๊งค์ของเราเลยเรียกมาเป็นคนถ่ายรูป เท่านั้นแหละ เราเปลี่ยนใจเลย เพราะเราเห็นว่าไอ้น้องมันสูบบุหรี่ จบ การสูบบุหรี่ทำให้อดได้ของฟรี 555 เราเกลียดการสูบบุหรี้มาก แฟนเพจ ไลค์ ได้ อีกเรื่อง กระติกน้ำร้อน (ต้มน้ำไฟฟ้า) เปิดไม่ได้ ดูน้ำก่อน ถ้ามีตคขะกอน เทน้ำทิ้ง แล้วต้มน้ำ