วันนี้เจอเด็กห้องตัวเองแล้ว

ก็ยังเด็กอานะ ม.1

แต่มีคนนึง ไม่ได้จะบอกว่าไม่ชอบ แต่อยากจะบอกว่าเศร้า ที่เห็นเด็กสมัยนี้ กวนประสาทออกหน้าออกตา และเหมือนอ้างสิทธิเสรีภาพ คือ เศร้าใจ
เค้าพูดคำนึงว่า เหมือนที่มาเป็นครูเนี่ย เพราะว่าได้เงิน
เราก็บอกว่า ถ้าครูมองแค่เงิน คงไม่มาเป็นครูหรอก เพราะเงินเดือนครูนี่ไม่เยอะเลย

สะเทือนใจ และคิดว่าสักวันนึง เขาคงซาบซึ้งกับคำพูดแบบนี้ เหมือนที่วันนี้เรารู้สึก (เราไม่เล่ารายละเอียด เพราะมันไม่มีรายละเอียด เรารู้อย่างเดียวว่า ใครทำอะไร ก็ได้แบบนั้นแหละ

เรายอมรับ ตอนม.5 เราเคยว่าครูสอนภาษาอังกฤษเรา ว่าเขาคุมเด็กไม่ได้ ทำให้ทั้งห้องลอกกัน ยกเว้นเราที่ไม่ลอก แล้วเราได้คะแนนน้อย ครูเขาเหมือนจะไม่ชอบเราไปเลย ที่เราบังอาจไปว่าเขา (ลงเว็บบอร์ด แต่ไม่ออกชื่อ) ซึ่งวันนี้เราก็ซึ้งแล้ว เพราะเราเองก็คุมเด็กไม่ได้ ด้วยตัวที่ก็เล็กกว่าเด็ก เสียงที่ก็สวย(เสียงสวย)เกินที่จะด่ามันให้มันกลัว 

เหนื่อยใจ

แต่เมื่อโตขึ้น คุณจะรู้ว่า หลายครั้ง ชีวิตก็ไม่มีทางได้ในสิ่งที่ต้องการ และคนเราก็ไม่ได้สมหวังไปทุกอย่าง แต่การพยายามทำหน้าที่ของตัวเองให้มันผิดพลาดน้อยที่สุด จะดีกว่า ((ส่วนจะเจอพวกที่ชอบสร้างบาปสร้างเวรบ้าง ก็เป็นเวรกรรม ใครทำอะไรก็จะต้องได้รับเวรกรรมนั้น))

คิดแบบนี้ สบายใจ

เรารู้อย่างเดียว ว่า แม้ในคนที่เราเกลียดที่สุด เกลียดมาก ๆ เกลียดเหี้ย ๆ เลย (ขอหยาบคาย) แต่ด้วยหน้าที่แล้ว เราไม่เคยละเมิดสิทธิ์เขา เช่น สมัยเรียน ป.ตรี ไม่ชอบเพื่อนบางคนเอามาก ๆ เพราะเขาแย่ใส่เรา แต่เราก็ยังประกาศงานให้ทุกคน เพราะเราถือว่าเมื่อเราเลือกที่จะเป็นประชาสัมพันธ์ของเอก เราก็ต้องเป็นให้ดีที่สุด ส่วนเขาจะไม่ดีกับเรายังไง นั่นคือสันดานเลวของเขา ไม่ใช่สันดานเลวของเรา

เราจะทำหน้าที่ให้ดีที่สุด ไม่ละเมิดสิทธิ์ ไม่เห็นแก่ตัว เพราะเวรกรรมมีจริง ยังไม่เห็นวันนี้ ไม่สำนึกวันนี้ก็ไม่เป็นไร ยังไงกรรมก็ติดตัวอยู่แล้ว อยู่ที่ว่าจะตอบแทนมาในรูปแบบไหน คนที่รู้จักสิทธิและหน้าที่ และไม่บกพร่องในหน้าที่ เยี่ยมที่สุด ไม่ต้องมองคนอื่นหรอก มองแต่ตัวเองเถอะ