เครียด อยากได้ห้องแบบนี้ (มันเป็นไปไม่ได้ มันคืออุดมคติ ณ เวลานี้)

ห้องปิดที่ ใช้เก้าอี้เลกเชอร์ (แน่น โยกไม่ได้) จัดเรียงเหมือนห้องสอบ ในห้องไม่ต้องกว้างมาก สำหรับเด็กไม่เกิน 30 คน (เป็นไปไม่ได้อย่างแรง กร๊ากกก) ใ้ห้นักเรียนนั่งเรียงตามเลขที่ ไม่มีบังกัน เพราะว่าพื้นลาดขึ้น (เหมือนหอประชุม  อัฒจรรย์ไรงี้)
แล้วประตูทางเข้าออกมีแค่ 1 ทาง อยู่ข้่างหลังนักเรียนเวลานักเรียนเรียน มีกระดานให้เขียน

มันเป็นไปไม่ได้ แต่เราปรารถนา

ตอนนี้มีสิ่งอยากเขียนเยอะมาก แต่เราอยากนอน เราเครียดมาก เครียดจนไม่ปวดอึ (ทั้งที่กินอย่างกับปอบลง) มา 2 วันแล้ว อาการหนักแล้ว ไม่ดีเลย แต่เครียด ยอมรับว่าเครียดชิบหาย

จะอดทน
มีเรื่องหลายเรื่องสะเทือนใจ นี่ถ้าไม่ต้องทำงาน (และเราสามารถกว่านี้) เราจะไปเขียนนิยายขาย บางทีเข้ืาใจคนเขียนละครนะ เขาอาจจะเจอเรื่องแบบนั้นมา แต่ไม่รู้จะเล่าต่อยังไง ที่ไม่ให้คนจับได้ว่าเป็นเรื่องจริงที่เขารับรู้หรือเกี่ยวข้อง โดยการยำมันลงไปในบทที่ตัวเองเขียน แต่เอาเหอะ ไม่ได้ว่างขนาดนั้น หลายเรื่องสะเทือนใจ แต่ทำห่าอะไรไม่ได้ นอกจากดู (หลายเคส ไม่ใช่เคสเดียว หลาย หลาย หลาย เคส)
บอกเลย นะเวลานี้ ดีใจมากแล้วที่ไม่มีแฟน ไม่มีลูก ไม่มีผัว มีแต่ครอบครัวดั้งเดิม มันแบ่งปันง่ายดี

ปลดปล่อยมันซะ ไม่งั้นถึงขั้นป่วยเข้าโรงพยาบาลแน่ (ทำใจกับเด็กมากทุกวันนี้ ปวดหัว )
อดทนต่อไป