การพูด การไม่พูด เข้าใจแล้ว

เราว่าคนขี้บ่นนี่น่าสงสารนะ (เท่ากับเราสงสารตัวเอง เพราะเราขี้บ่นมาก)
(งานมี ไม่คีย์ มานั่งบ่น เดี๋ยวจะไปคีย์ ขอบ่นก่อน)

เราเห็นในเฟสบุ๊ค หลายเพจ หลายคน แชร์ถึงว่า คนโกรธกันเพราะขึ้นว่าอ่านแล้ว แต่ไม่ตอบ
เราเคยโมโหนะ (ร้องไห้ร้องห่ม) แต่พอแก่ ชิน ก็รู้ว่าไม่มีอะไรดี มาคิดอีกที ไม่ตอบก็ช่างแม่ง วันหลังมันถามอะไร ก็อ่านแล้วก็ไม่ต้องตอบแบบมันเลย เจ๊ากันไป

อันนี้ ไม่อยากนินทาขวัญใจ (ยังเป็นคนเดิม ถามว่าเรารักไหม เรารักมาก แต่เราไม่คาดหวัง เรารักเขามาก รักในตัวตนของเขา ไม่ต้องคิดว่าเราจะแต่งงงแต่งงานกับเขา เพราะเท่าที่ดูแล้ว อืม เขาไม่ได้ชอบเพศเราอยู่ดี อิอิ แต่เราก็รักเขามาก เรารักที่ทุกวันนี้ เราก็ยังรู้สึกว่าเราสื่อสารกันได้ แม้ไม่ได้คุยกันมากมาย บอกตรง ๆ รู้สึกโอเคนะ ที่เกิดมาได้เจออะไรแบบนี้ เป็นความรักที่ไม่คาดหวัง รู้แค่ว่าถ้ายังรักกันแล้วต่างฝ่ายต่างมีความสุขก็รักกันไป วันข้างหน้า เขาจะรักคนอื่น จนลืมเรา ก็ไม่เป็นไร เราไม่ได้รู้สึกขาดทุนอะไร เพราะเราก็ให้ความรักจากความจริงใจ ซึ่งเราคิดว่ามันไม่ใช่ต้นทุน แต่มันคือกำไรชีวิต ไม่ได้โลกสวย แค่อยากมองแบบนี้)
ขวัญใจเรา เราแนะนำเขาไปวันก่อน ไม่เล่ารายละเอียดแล้วกัน แต่เกี่ยวกับอ่านแล้วไม่ตอบ ตอบช้านี่แหละ เราก็ไม่ได้ตอบจากความรู้มากอะไรหรอก เราตอบจากจิตวิญญาณเรา นั่นคือ เวลาใครถามอะไรมา ถ้าเราตอบเขาได้เลย ก็ตอบเหอะ ถ้าเขาเงียบ เราก็ส่งกำลังใจ (เราเชื่อว่าลึก ๆ แล้ว ทุกคนต้องการกำลังใจ และความรู้สึกดี ๆ ทั้งนั้น) ซึ่งมันได้ผลอย่างที่เขาปรารถนา เขาโทรบอกเรา เราก็ดีใจ และรู้สึกว่า อืม สิ่งที่เราคิด มันเป็นประโยชน์ แต่เหนือสิ่งอื่นใด มันก็คือความรู้สึกที่เราปรารถนานั่นเอง

คนอ่านงง

เอาเป็นว่า ก็ไม่ต้องแปลกใจหรอก ถ้าใครสักคนจะไม่สนใจคุณ ต่อไปคุณก็ไม่ต้องสนใจเขา มันไม่ใช่เรื่องยากเลย

มีอีกราย รายนี้น่ารำคาญ
ตัวนะ พออยากได้ผลประโยชน์จากใคร ตัวก็ปรี่มาเลยนะ
เมื่อวาน จะคุยกับเรา ตอนเที่ยงคืน กะจะด่าใครให้เราฟังอีกล่ะ โอ้ย เราทำงานอยู่ (ซะที่ไหน นั่งเขียนบล็อกด่าอยู่นี่แหละ บล็อกนี้แหละ เอนทรี่เมื่อวาน) เราเลยบอกว่าเราไม่สะดวก มีอะไรพิมพ์มา
ก็ไม่พิมพ์

ก็ดี ไม่อยากรู้หรอก

คนนี้ เขายิ่งใหญ่ ใคร ๆ ก็ต้องยอมเขา แต่ไม่ใช่เราอ่ะ คนที่เคยพูดจากดคนอื่น (ต่อหน้า) อย่าคิดเลย ว่าใครเขาจะยอมรับ

คุณต้องการอะไรเวลาที่คุณพูด คุณอยากให้เขาร้องไห้ อยากให้เขาบอกคุณว่าเขากลัวคุณ หรืออะไร
สำหรับเรา ตอนนี้เรารู้แล้ว ว่า บางครั้งเราไม่ต้องบอกโลกให้โลกรู้หรอกว่าเราฉลาด เราคิดได้
ให้พวกเขามองว่าเราโง่แหละ ดีแล้ว เขาก็ยิ่งใหญ่กันต่อไป
บางที ถ้าเราดูโง่ในสายตาของพวกเขา เราอาจจะเหนื่อยน้อยลง (อย่างน้อยก็เหนื่อยใจน้อยลง)

เหมือนเขียนงง ๆ
แต่บอกได้เลย ว่าเก็บเวลาดี ๆ ไว้ทำประโยชน์ต่อส่วนรวมแล้วกัน
อย่าไปต่อยตีกับใครเลย เหนื่อย
เขาอยากยิ่งใหญ่ ปล่อยเขาไป คนมีเวรมีกรรม ไม่มีใครยอมรับ ต้องแสดงแสนยานุภาพ ปล่อยเขาไป
เรารู้แค่ว่าเราทำอะไรอยู่ ก็โอเคแล้ว

เพราะแม้แต่พระพุทธเจ้ายังถูกนินทา (ใช่ไหมอ่ะ)
เราคนธรรมดา ก็อย่าไปสนใจ คำบ่น คำด่า อดกลั้นไป ถือว่าคนพูด คนบ่น คนด่า คนให้ร้าย เขามีเวรมีกรรมจึงต้องมาก่อเวรก็กรรม เราก็ตัดวงจร อย่าไปอะไรเขา
อดทนให้มาก ๆ

แถมหน่อยได้ไหม
เราอยากร้องไห้
เหตุผลคือ วันนี้ ก็อีแท็กซี่ปากบอน https://www.facebook.com/pranitee/posts/10151514721507987  (ตอนท้ายเขาขอโทษเรานะ แต่เราก็ไม่อยากจะใส่ใจแล้ว) พอลงจากรถมา ต้องลงปากซอยบ้าน เพราะรถขายหอมแดง มาจอดกั้นปากทางเข้าซอยเลย พอแม่เราลงจากแท็กซี่ คนขายหอมแดงชวนซื้อ
เราไม่รู้ว่าแม่เราโมโหมากขนาดนั้นเลยเหรอ เพราะแม่พูดว่า ไม่ซื้อหรอก จอดรถแกะกะ รถเลี้ยวเข้าไม่ได้ ของก็หนัก (เขาถือของหนักเอง เอกสารล้านแปดฉบับ) คนขายหอม ก็ขึ้นเสียงเลย คือเขาเหมือนด่ากลับอ่ะ แต่เราปิดหูแล้ว
(เราถูกด่ามาจากในรถ เรานิ่งสุดตีนแล้วอ่ะ มาเจอด่ากันอีก เราไม่อยากฟัง)
พอเข้าบ้าน เราพูดกับแม่ว่า ทำไมแม่พูดแบบนั้นกับคนขายหอมอ่ะ เขายังต้องมาขายอีก เราอาจจะซื้อ ทำไมไปด่าเขาอย่างนั้น (พูดเฉย ๆ ไม่ได้ด่า ไม่ได้ใช้อารมณ์เลย)
แม่เราก็พูดเลย เออ เดี๋ยวจะไปขอโทษ แล้วไปซื้อหอมด้วยเลยดีไม๊
แล้วแม่เราก็ออกไป แล้วฝนก็ตกหนักมาก เราไม่รู้ว่าระหว่างนั้นแม่ไปหลบฝนร้านไหน (เพราะรถหอมจอดห่างจากบ้านไปแค่ 30-40 เมตรเอง แต่แม่ถือร่มไป
จนฝนซา ถึงกลับมาพร้อมหอม
บางทีแม่เราอาจจะร้องไห้ (เดา) เพราะเขาร้องไห้ แล้วพูดว่า เราชอบว่าเขา เราชอบสอนเขา บ่อยมาก
ซึ่งเราก็เสียใจ แต่เราอยากจะบอกว่า เราเหมือนสอนตัวเอง คือ แต่เล็กจนโต มาเราวีนเหวี่ยงมาก (เป็นแบบที่แม่เราทำ) เราคิดว่าถ้าคนที่บ้านเป็น คงเป็นเพราะติดนิสัยเรา (แม้ไม่ใช่โรคติดต่อ)

แต่เราก็ติดมาจากผู้ใหญ่ในบ้าน (มันเหมือนทำประชดมาแต่เล็กน่ะ)

พูดยาก ทุกวันนี้ เราจึงพยายามลดอัตตาลง ให้ดิ่งที่สุด

แน่นอน เรายังคงร้องไห้ เวลาที่ถูกด่า ถูกว่า โดยเฉพาะถูกด่าถูกว่าจากสภาพที่หมดหนทางชี้แจงหรือไม่มีทางเลือก
แต่จะไม่ใช่การแสดงต่อหน้า
เพราะเราไม่ต้องการให้มันเรื้อรัง
(แต่แน่นอน ถ้ามันเป็นเรื่องของส่วนรวม เราก็ต้องฉะด้วยเหตุผล เพราะแน่นอน ถ้าเป็นเรื่องส่วนรวม เราจะฉุดให้คนอื่นเดือดร้อนด้วยไม่ได้ ถ้ามันคือเรื่องที่อยู่ภายใต้ความรับผิดชอบของเรา)

ส่วนตัว ถึงเราจะไม่ชอบหลายสิ่งที่เราต้องทำ
แต่เราก็จะพยายามทำให้ดีที่สุด ดีที่สุดคือ ให้ระบบไหลไปได้ ไม่มีติดขัด แม้จะไม่ถูกใจ พวกเรื่องมาก ไปบ้าง แต่ก็จะทำเท่าที่ทำได้

ไม่จำเป็นหรอกว่าคนเราจะต้องรักชอบในสิ่งที่ต้องทำ แค่พยายามทำให้มันผ่านไปได้ ก็พอแล้ว
เพราะในระหว่างทาง ก็อาจจะได้พบเจอกับความรัก ในรูปแบบอื่น ๆ (ไม่ใช่ชู้สาว) ที่ทำให้ได้รู้สึกว่าตัวเองมีค่า ที่ได้ช่วยขับเคลื่อนระบบ แม้ไม่มาก แต่ก็ไม่ถ่วงระบบอื่น ๆ https://www.facebook.com/pranitee/posts/10151514763337987 (น่าคิดนะ)

ดราม่า แบบงง ๆ

เอาว่าทุกวันนี้ เรามีเรื่องที่เรามีความสุขได้ทุกวัน
และไม่สำคัญหรอก ว่า เราจะรวยจนแค่ไหน แค่เราไม่เป็นหนี้ และเราไม่ได้ขอใครแดก ไม่ได้สร้างความเดือดร้อนให้ใคร (และพยายามเตือนไม่ให้คนสร้างความเดือดร้อนให้ตนเอง เท่าที่จะสามารถทำได้)
เราโอเคแล้ว

ปล.เราอาจจะบ่นมากนะ ในบล็อก โดยเฉพาะช่วงนี้
แต่บอกได้เลย ว่า ในภาวะปกติ เราจะไม่บ่น ไม่ชักสีหน้า ไม่แสดงอาการมากมาย เราจะพยายาม รับรู้ และถ้าวางได้ก็วาง งานมันเยอะเกินกว่าจะถือในเรื่องที่เราบังคับ กะเกณฑ์ ไม่ได้
แม้แต่ตัวเราเอง เรายังไม่สามารถกำหนดได้ทุกสิ่งเลย แล้วจะไปคาดหวังอะไรกับคนอื่น

ใส่ใจต่อความพิการทางจิตใจของคนให้น้อย ๆ แล้วทำหน้าที่ของตัวเองไป พอแล้ว
สุดท้าย คุณจะมีความสุข ที่คุณสามารถคุมใจตัวเองได้

*********************หลายอย่างที่ด่า เราก็เหมือนด่าตัวเอง ด่าอดีตของตัวเอง และอนาคตของตัวเอง (ถ้าเรายังเปลี่ยนนิสัยไม่ได้)

ทุกวันนี้เราเคารพนับถือคนที่นิ่งเงียบ และมีเหตุผล กราบเลย
คนที่สงบ (ใจสงบ ไม่คิดไปตอแย ทำร้าย ทำลาย สร้างความเดือดร้อนใส่ใคร) คือ ผู้ชนะอย่างแท้จริง