การพูด การไม่พูด เข้าใจแล้ว

เราว่าคนขี้บ่นนี่น่าสงสารนะ (เท่ากับเราสงสารตัวเอง เพราะเราขี้บ่นมาก)
(งานมี ไม่คีย์ มานั่งบ่น เดี๋ยวจะไปคีย์ ขอบ่นก่อน)

เราเห็นในเฟสบุ๊ค หลายเพจ หลายคน แชร์ถึงว่า คนโกรธกันเพราะขึ้นว่าอ่านแล้ว แต่ไม่ตอบ
เราเคยโมโหนะ (ร้องไห้ร้องห่ม) แต่พอแก่ ชิน ก็รู้ว่าไม่มีอะไรดี มาคิดอีกที ไม่ตอบก็ช่างแม่ง วันหลังมันถามอะไร ก็อ่านแล้วก็ไม่ต้องตอบแบบมันเลย เจ๊ากันไป

อันนี้ ไม่อยากนินทาขวัญใจ (ยังเป็นคนเดิม ถามว่าเรารักไหม เรารักมาก แต่เราไม่คาดหวัง เรารักเขามาก รักในตัวตนของเขา ไม่ต้องคิดว่าเราจะแต่งงงแต่งงานกับเขา เพราะเท่าที่ดูแล้ว อืม เขาไม่ได้ชอบเพศเราอยู่ดี อิอิ แต่เราก็รักเขามาก เรารักที่ทุกวันนี้ เราก็ยังรู้สึกว่าเราสื่อสารกันได้ แม้ไม่ได้คุยกันมากมาย บอกตรง ๆ รู้สึกโอเคนะ ที่เกิดมาได้เจออะไรแบบนี้ เป็นความรักที่ไม่คาดหวัง รู้แค่ว่าถ้ายังรักกันแล้วต่างฝ่ายต่างมีความสุขก็รักกันไป วันข้างหน้า เขาจะรักคนอื่น จนลืมเรา ก็ไม่เป็นไร เราไม่ได้รู้สึกขาดทุนอะไร เพราะเราก็ให้ความรักจากความจริงใจ ซึ่งเราคิดว่ามันไม่ใช่ต้นทุน แต่มันคือกำไรชีวิต ไม่ได้โลกสวย แค่อยากมองแบบนี้)
ขวัญใจเรา เราแนะนำเขาไปวันก่อน ไม่เล่ารายละเอียดแล้วกัน แต่เกี่ยวกับอ่านแล้วไม่ตอบ ตอบช้านี่แหละ เราก็ไม่ได้ตอบจากความรู้มากอะไรหรอก เราตอบจากจิตวิญญาณเรา นั่นคือ เวลาใครถามอะไรมา ถ้าเราตอบเขาได้เลย ก็ตอบเหอะ ถ้าเขาเงียบ เราก็ส่งกำลังใจ (เราเชื่อว่าลึก ๆ แล้ว ทุกคนต้องการกำลังใจ และความรู้สึกดี ๆ ทั้งนั้น) ซึ่งมันได้ผลอย่างที่เขาปรารถนา เขาโทรบอกเรา เราก็ดีใจ และรู้สึกว่า อืม สิ่งที่เราคิด มันเป็นประโยชน์ แต่เหนือสิ่งอื่นใด มันก็คือความรู้สึกที่เราปรารถนานั่นเอง

คนอ่านงง

เอาเป็นว่า ก็ไม่ต้องแปลกใจหรอก ถ้าใครสักคนจะไม่สนใจคุณ ต่อไปคุณก็ไม่ต้องสนใจเขา มันไม่ใช่เรื่องยากเลย

มีอีกราย รายนี้น่ารำคาญ
ตัวนะ พออยากได้ผลประโยชน์จากใคร ตัวก็ปรี่มาเลยนะ
เมื่อวาน จะคุยกับเรา ตอนเที่ยงคืน กะจะด่าใครให้เราฟังอีกล่ะ โอ้ย เราทำงานอยู่ (ซะที่ไหน นั่งเขียนบล็อกด่าอยู่นี่แหละ บล็อกนี้แหละ เอนทรี่เมื่อวาน) เราเลยบอกว่าเราไม่สะดวก มีอะไรพิมพ์มา
ก็ไม่พิมพ์

ก็ดี ไม่อยากรู้หรอก

คนนี้ เขายิ่งใหญ่ ใคร ๆ ก็ต้องยอมเขา แต่ไม่ใช่เราอ่ะ คนที่เคยพูดจากดคนอื่น (ต่อหน้า) อย่าคิดเลย ว่าใครเขาจะยอมรับ

คุณต้องการอะไรเวลาที่คุณพูด คุณอยากให้เขาร้องไห้ อยากให้เขาบอกคุณว่าเขากลัวคุณ หรืออะไร
สำหรับเรา ตอนนี้เรารู้แล้ว ว่า บางครั้งเราไม่ต้องบอกโลกให้โลกรู้หรอกว่าเราฉลาด เราคิดได้
ให้พวกเขามองว่าเราโง่แหละ ดีแล้ว เขาก็ยิ่งใหญ่กันต่อไป
บางที ถ้าเราดูโง่ในสายตาของพวกเขา เราอาจจะเหนื่อยน้อยลง (อย่างน้อยก็เหนื่อยใจน้อยลง)

เหมือนเขียนงง ๆ
แต่บอกได้เลย ว่าเก็บเวลาดี ๆ ไว้ทำประโยชน์ต่อส่วนรวมแล้วกัน
อย่าไปต่อยตีกับใครเลย เหนื่อย
เขาอยากยิ่งใหญ่ ปล่อยเขาไป คนมีเวรมีกรรม ไม่มีใครยอมรับ ต้องแสดงแสนยานุภาพ ปล่อยเขาไป
เรารู้แค่ว่าเราทำอะไรอยู่ ก็โอเคแล้ว

เพราะแม้แต่พระพุทธเจ้ายังถูกนินทา (ใช่ไหมอ่ะ)
เราคนธรรมดา ก็อย่าไปสนใจ คำบ่น คำด่า อดกลั้นไป ถือว่าคนพูด คนบ่น คนด่า คนให้ร้าย เขามีเวรมีกรรมจึงต้องมาก่อเวรก็กรรม เราก็ตัดวงจร อย่าไปอะไรเขา
อดทนให้มาก ๆ

แถมหน่อยได้ไหม
เราอยากร้องไห้
เหตุผลคือ วันนี้ ก็อีแท็กซี่ปากบอน https://www.facebook.com/pranitee/posts/10151514721507987  (ตอนท้ายเขาขอโทษเรานะ แต่เราก็ไม่อยากจะใส่ใจแล้ว) พอลงจากรถมา ต้องลงปากซอยบ้าน เพราะรถขายหอมแดง มาจอดกั้นปากทางเข้าซอยเลย พอแม่เราลงจากแท็กซี่ คนขายหอมแดงชวนซื้อ
เราไม่รู้ว่าแม่เราโมโหมากขนาดนั้นเลยเหรอ เพราะแม่พูดว่า ไม่ซื้อหรอก จอดรถแกะกะ รถเลี้ยวเข้าไม่ได้ ของก็หนัก (เขาถือของหนักเอง เอกสารล้านแปดฉบับ) คนขายหอม ก็ขึ้นเสียงเลย คือเขาเหมือนด่ากลับอ่ะ แต่เราปิดหูแล้ว
(เราถูกด่ามาจากในรถ เรานิ่งสุดตีนแล้วอ่ะ มาเจอด่ากันอีก เราไม่อยากฟัง)
พอเข้าบ้าน เราพูดกับแม่ว่า ทำไมแม่พูดแบบนั้นกับคนขายหอมอ่ะ เขายังต้องมาขายอีก เราอาจจะซื้อ ทำไมไปด่าเขาอย่างนั้น (พูดเฉย ๆ ไม่ได้ด่า ไม่ได้ใช้อารมณ์เลย)
แม่เราก็พูดเลย เออ เดี๋ยวจะไปขอโทษ แล้วไปซื้อหอมด้วยเลยดีไม๊
แล้วแม่เราก็ออกไป แล้วฝนก็ตกหนักมาก เราไม่รู้ว่าระหว่างนั้นแม่ไปหลบฝนร้านไหน (เพราะรถหอมจอดห่างจากบ้านไปแค่ 30-40 เมตรเอง แต่แม่ถือร่มไป
จนฝนซา ถึงกลับมาพร้อมหอม
บางทีแม่เราอาจจะร้องไห้ (เดา) เพราะเขาร้องไห้ แล้วพูดว่า เราชอบว่าเขา เราชอบสอนเขา บ่อยมาก
ซึ่งเราก็เสียใจ แต่เราอยากจะบอกว่า เราเหมือนสอนตัวเอง คือ แต่เล็กจนโต มาเราวีนเหวี่ยงมาก (เป็นแบบที่แม่เราทำ) เราคิดว่าถ้าคนที่บ้านเป็น คงเป็นเพราะติดนิสัยเรา (แม้ไม่ใช่โรคติดต่อ)

แต่เราก็ติดมาจากผู้ใหญ่ในบ้าน (มันเหมือนทำประชดมาแต่เล็กน่ะ)

พูดยาก ทุกวันนี้ เราจึงพยายามลดอัตตาลง ให้ดิ่งที่สุด

แน่นอน เรายังคงร้องไห้ เวลาที่ถูกด่า ถูกว่า โดยเฉพาะถูกด่าถูกว่าจากสภาพที่หมดหนทางชี้แจงหรือไม่มีทางเลือก
แต่จะไม่ใช่การแสดงต่อหน้า
เพราะเราไม่ต้องการให้มันเรื้อรัง
(แต่แน่นอน ถ้ามันเป็นเรื่องของส่วนรวม เราก็ต้องฉะด้วยเหตุผล เพราะแน่นอน ถ้าเป็นเรื่องส่วนรวม เราจะฉุดให้คนอื่นเดือดร้อนด้วยไม่ได้ ถ้ามันคือเรื่องที่อยู่ภายใต้ความรับผิดชอบของเรา)

ส่วนตัว ถึงเราจะไม่ชอบหลายสิ่งที่เราต้องทำ
แต่เราก็จะพยายามทำให้ดีที่สุด ดีที่สุดคือ ให้ระบบไหลไปได้ ไม่มีติดขัด แม้จะไม่ถูกใจ พวกเรื่องมาก ไปบ้าง แต่ก็จะทำเท่าที่ทำได้

ไม่จำเป็นหรอกว่าคนเราจะต้องรักชอบในสิ่งที่ต้องทำ แค่พยายามทำให้มันผ่านไปได้ ก็พอแล้ว
เพราะในระหว่างทาง ก็อาจจะได้พบเจอกับความรัก ในรูปแบบอื่น ๆ (ไม่ใช่ชู้สาว) ที่ทำให้ได้รู้สึกว่าตัวเองมีค่า ที่ได้ช่วยขับเคลื่อนระบบ แม้ไม่มาก แต่ก็ไม่ถ่วงระบบอื่น ๆ https://www.facebook.com/pranitee/posts/10151514763337987 (น่าคิดนะ)

ดราม่า แบบงง ๆ

เอาว่าทุกวันนี้ เรามีเรื่องที่เรามีความสุขได้ทุกวัน
และไม่สำคัญหรอก ว่า เราจะรวยจนแค่ไหน แค่เราไม่เป็นหนี้ และเราไม่ได้ขอใครแดก ไม่ได้สร้างความเดือดร้อนให้ใคร (และพยายามเตือนไม่ให้คนสร้างความเดือดร้อนให้ตนเอง เท่าที่จะสามารถทำได้)
เราโอเคแล้ว

ปล.เราอาจจะบ่นมากนะ ในบล็อก โดยเฉพาะช่วงนี้
แต่บอกได้เลย ว่า ในภาวะปกติ เราจะไม่บ่น ไม่ชักสีหน้า ไม่แสดงอาการมากมาย เราจะพยายาม รับรู้ และถ้าวางได้ก็วาง งานมันเยอะเกินกว่าจะถือในเรื่องที่เราบังคับ กะเกณฑ์ ไม่ได้
แม้แต่ตัวเราเอง เรายังไม่สามารถกำหนดได้ทุกสิ่งเลย แล้วจะไปคาดหวังอะไรกับคนอื่น

ใส่ใจต่อความพิการทางจิตใจของคนให้น้อย ๆ แล้วทำหน้าที่ของตัวเองไป พอแล้ว
สุดท้าย คุณจะมีความสุข ที่คุณสามารถคุมใจตัวเองได้

*********************หลายอย่างที่ด่า เราก็เหมือนด่าตัวเอง ด่าอดีตของตัวเอง และอนาคตของตัวเอง (ถ้าเรายังเปลี่ยนนิสัยไม่ได้)

ทุกวันนี้เราเคารพนับถือคนที่นิ่งเงียบ และมีเหตุผล กราบเลย
คนที่สงบ (ใจสงบ ไม่คิดไปตอแย ทำร้าย ทำลาย สร้างความเดือดร้อนใส่ใคร) คือ ผู้ชนะอย่างแท้จริง

โฆษณา

ระบายจากใจ (รับไม่ได้ ก็อย่าอ่าน) …ละเบื่อ

เขียนจากการระลึกมาหลายรอบแล้ว จนคิดว่าควรจะเขียน
(จริง ๆ จะนั่งทำ SDQ แต่ไม่ดีกว่า เราเพิ่งรู้จักนักเรียนเราได้ 1 เดือน เราอาจจะตอบผิด ขอรู้จักเพิ่มอีกนิดนึง ถึงจะกา จะได้คีย์ จะเขียนชื่อยังขี้เกียจ เพราะว่ามานั่งหางานอื่น เกี่ยวกับที่ทำงานแหละ ไม่ได้มีเวลาทำอย่างอื่น จะมีก็แค่ฟังเพลง เพราะอยากผ่อนคลายบ้างอะไรบ้าง)

1. การให้เด็กไว้ผมยาว นั้นมีแต่ปัญหา สิ่งที่เราเห็นทุกวันนี้คือ นักเรียนหญิง นั่งเกล้าผมให้กัน ถักเปีย แกะผมแล้วแกะผมอีก ไม่พอใจในทรงผมของตัวเอง แถมยังมีการถามว่า ครูถักเปียเป็นไหม ถักให้หน่อย เราไม่รู้นะว่าการตัดผมเด็กเป็นการละเมิดสิทธิ์ส่วนบุคคลตรงไหน แต่บอกได้เลย ว่า ตอนเราอายุเท่าพวกมัน เราให้ป๋าตัดผมให้ตลอด เพราะเรากลัวครูปกครองทำโทษ และรู้สึกว่าตัดผมนั้นดีแล้ว มันไม่ต้องยุ่งวุ่นวายอะไรกับหัวกบาลเลย ทรงนักเรียนเหมือนกัน ไม่มีเหลื่อมล้ำ ม.ปลายก็ผมสั้น
(ตอนนี้เราก็ผมสั้น เพิ่งตัด ประหยัดค่ายาสระผม ค่าน้ำ ค่าไฟ ไม่ต้องบำรุงมาก
คือ อยากสวยก็เข้าใจ แต่นะ เชื่อเหอะ ว่าการให้ไว้ผมยาว มันทำให้เด็กเสียเวลากับเรื่องผมมากอ่ะ และถ้าโรงเรียนยังบังคับเรื่องผมอยู่ ก็เป็นภาระของครูอีก กะไม่ถูกจะตัดอะไรยังไง ต้องตามด่า ตามจิก มัน ยุ่งวุ่นวายมาก ผมสั้นเหมือนเดิม ดูง่าย ชินตา — ผู้ชายก็ด้วยนะ กะไม่ถูกกี่เซน ๆ อย่าให้เล่า เราโดนผู้ปกครองใส่มาแล้วรอบนึง “ครูจะเอายังไง …” ฟังเสร็จ ปวดท้องเลย ดีที่เราไม่ได้ตัด)

เยอะ เรื่องเยอะ

งานน้อยกันหรือไง ไม่เข้าใจ
********************************
2. การให้เอกสารอะไรกรอกก็ตาม ช่วยทำตัวอย่างการกรอกให้หน่อยได้ไหม
แล้วแนบมาพร้อมใบแบบฟอร์มแหละ
คือ บางครั้งการอธิบายด้วยเสียง ก็ไม่เข้าใจ
คนสมัยนี้เข้าใจอะไรยากนะ (รวมถึงเราด้วย)

อย่างมีแบบฟอร์ม เยอะ ๆ ไม่บอกแล้วกันว่าอะไร
ลูกศิษย์โทรมา ถามว่าให้เขียนอะไร เขียนชื่อครูที่สอนเหรอ???
เรานี่ งง ไปเลย

คือประมาณว่า เป็นเรื่อง “ความสามารถพิเศษ”
แล้วเขียน เช่น
[ ] ภาษาไทย
1……………….
2…………………
[ ]คณิตศาสตร์
1……………..
2……………..
.
.
.
[ ]อื่น…………….
1………………..
2…………………

เด็กนึกว่าใน 1 กับ 1 ให้เขียนชื่อครู (คือโจทย์ ไม่อ่าน หรือไม่ใส่ใจ ว่าเขาถาม “ความสามารถพิเศษ” มาเขียนชื่อคงครูไร งง” ทั้งที่จริง ๆ ควรจะเขียนกรอกเป็นแบบนี้
[ / ] ภาษาไทย
1……………….ขับเสภาได้……….
2…………………แต่งกลอน 8 ได้……….
[ ]คณิตศาสตร์
1……………..ถอดสแควร์รูทได้เร็วมาก………..
2……………..สร้างพับกระดาษเป็นรูปทรงเรขาคณิตได้…….
.
.
.
[ / ]อื่น…………….งานอดิเรก………
1………………..ขี่จักรยานผาดโผน…….
2…………………เล่นมายากล…

อะไรแบบนี้เป็นต้น

คือเด็กสมัยนี้ ถ้าเก่งเลยก็ดี แต่ที่สัมผัสมา เรารู้สึกว่า ค่อนข้างไม่รู้จักการรอคอย ไม่นิ่ง สมาธิสั้น ไม่มีมารยาท และคิดน้อย (ไม่ค่อยคิด) และคิดเล็กคิดน้อย (ใช้อารมณ์) เยอะ เยอะมาก เราว่าเราเยอะแล้ว เจอเด็กตัวเอง เบื่อเลย ยอมรับ เราพยายามลดความเยอะลง เพราะเยอะเจอเยอะ ประสาทกินพอดี

*********************

3. เราอยากแนะนำให้พ่อแม่ทุกคนใส่ใจลูกให้มาก ๆ (ไม่ได้ให้ไปวีนเหวี่ยงครู)
แต่ให้ กลับบ้านมา (ตั้งแต่้ประถมเลย) ให้เด็กอ่านหนังสือให้ฟัง วันละ 1 หน้า เราเลือกให้เอง เอาหนังสือที่เหมาะกับวัย
พอโตขึ้นหน่อย ให้ใช้เด็กเขียนหนังสือ วันละ 1 หน้า
ฟังกับพูดเนี่ย เขาได้ใช้อยู่แล้วกับพ่อแม่ ถ้ายังคุยกัน
แต่ อ่านกับเขียนเนี่ย พ่อแม่ต้องเช็ค
จะมัวโทษครู คงไม่ได้หรอก เพราะึครูก็มีงานเยอะแยะ ดูแลลูกหลานของกี่ท่าน กี่ท่าน เต็มไปหมด
ฉะนั้น ถ้าท่านช่วยตามนี้
ดูแลลูกท่าน เบื้องต้นตามนี้
ถ้าลูกท่านดี ขอให้ท่านภูมิใจในตัวเอง ไม่ต้องชมครูบาอาจารย์ก็ได้ แค่ทำในส่วนที่ท่านควรทำ ได้แค่นี้ ก็ดีมากแล้ว ถือเป็นการฝึกลูกหลานให้เขาได้ช่วยเหลือท่านด้วย
(ให้อ่านข่าวให้ท่านฟังก็ได้ ท่านจะได้ไม่ต้องอ่านเอง ฟังเพลิน ๆ
เขียนงาน ก็ให้เขียนการ์ด เขียนอะไรให้ท่าน ท่านก็ไม่ต้องเปลืองแรง
ไม่ได้ใ้ห้ใช้แบบเอาเป็นเอาตาย ใช้เพื่อฝึกให้เขาทำงาน)

เราเชื่อว่าเด็กห้องเราอ่านหนังสือไม่ออกหลายคน (ม.1 ) สะเทือนใจ

และที่สำคัญ จนทุกวันนี้เราก็ยังไม่สามารถทำให้เด็กเงียบเพื่อตั้งใจฟังเราได้
เพราะอะไรนะเหรอ เพราะเราไม่น่ากลัวไง เด็กไม่กลัวเรา
เราไม่ตี (ไม่มีแรง) เด็กหลายคนบอกให้เราตี เด็กดื้อ ๆ
เชียร์ให้ตี แต่เราไม่อยากตี เราเหนื่อย
และเหตุผลที่เราไม่ตีคือ เราเป็นอัตราจ้าง ตีไป ก็เดี๋ยวโดนเอาเรื่อง ผู้ปกครองเข้าอีก เลยปล่อย ใครจะหาว่าคุมเด็กไม่ได้ก็ช่าง แล้วแต่ใครจะมอง เราก็ทำได้แค่นี้แหละ
แต่เราอยากให้รู้ว่า
เราพยายามพูด เตือนเด็ก เท่าที่เตือนได้แล้ว
ทั้งเรื่องอย่าขาด อย่าหนีเรียน ยังไงพ่อแม่ก็ต้องรู้ ต้องถูกลงโทษจากทางโรงเรียน เดือดร้อนเยอะแยะ
นี่เรามีเกณฑ์ใหม่แล้ว ถ้านักเรียนไม่ตก เราจ่ายให้วิชาละ 5 บาท (เงินส่วนตัว กูยอม)
เพราะอยากให้รางวัล ซึ่งใครจะหาว่าเราสอนเด็กให้เห็นแก่เงิน เราไม่สน
เพราะถ้าเด็กทำได้ เราก็ดีใจ มันคือผลดีกับชีวิตเขามากกว่า ที่ว่าเขาจะเห็นแก่เงิน
เด็กเรียน 8 วิชา ถ้าไม่ตกเลย ก็ได้คนละ 40 บาท (ทั้งห้องก็ประมาณ 2000 // มีเกณฑ์เก่าด้วย คือ ถ้าใครได้เกรด 4 ได้วิชาละ 10 บาท ฉะนั้น ถ้าใครได้ 4.00 ก็จะได้เงิน 120 บาท ซึ่งเงินนี้ ไม่ได้จ่ายกระหน่ำยังไง แต่เรากะว่าจะจ่ายเป็นเงินห้อง คือ พวกเขาไม่ต้องเสียเงินห้องไง ดีออก )
ถ้ามันจะไม่ตกกัน เราจะดีใจมาก
เพราะทุกวันนี้ โทรตาถามผู้ปกครอง เด็กไม่มาโรงเรียน จนเราคิดว่าเราโทรหาผู้ปกครอง มากกว่า หาพ่อ หาแม่ หาพี่เราแล้ว หาแฟนไม่ต้องพูดถึุง ไม่มี มีแต่ขวัญใจ ก็โทรน้อยกว่าผู้ปกครอง บางวันเราโทรหาผู้ปกครองถึง 6 ราย เพราะเด็กพร้อมใจกันไม่มาโรงเรียน (โดดเรียน)
ยังคิดเลยว่า มันเป็นเวรเป็นกรรมอะไรของฉัน
แล้วที่ทำงาน บอกว่าไปโทรที่ห้องปกครองได้ แต่นะ ตึกไกลมาก หนูยอมเสียเงิน เพราะหนูสงสารขาหนู เดินไม่ไหว เหนื่อย ไม่โทษใคร ออกเองได้
แต่แค่สงสัยว่า ทำไมเด็กสมัยนี้ มันไม่มีสำนึกเลย พ่อแม่ไม่สั่งสอน ไม่ดูแลเลย

สมัยเราเรียน เราร้องไห้บ่อยมาก เพราะเราก็ไม่ชอบเรียนในระบบการศึกษาไทย ที่เรารู้สึกว่า ยัดเยียด และบีบบังคับ ไร้เหตุผล (เรามอง คุณไม่มองก็ไม่ต้องเชื่อตามนี้) แต่เราก็ทนเรียน เหตุผลคือ เราไม่ต้องการสร้างความเดือดร้อนให้ใคร พ่อแม่ครูอาจารย์ เราสอบตกกลางภาค เราร้องไห้ วิ่งหาทางแก้ที่ตกเป็นบ้า เด็กสมัยนี้ ตกกลางภาค รู้สึกเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น บางคนขึ้นอีกชั้นแล้ว ของ ม.ที่แล้วยังตกตั้ง 15 วิชา (เราคิดว่าเอ่อ มันมาเรียนหรือมาทำอะไรวะ เรียนไม่น่าเกิน 20 วิชา มันตกตั้ง 15 วิชา — เด็กห้องอื่น ไม่ใช่ห้องเรา แต่เรารู้มา) ถ้าเป็นยุคเก่า ต้องซ้ำชั้นแล้ว

หลายอย่างมันเยอะ และเหนื่อยล้ามาก
บางทีเราคงไม่เหมาะกับความรับผิดชอบนี้ แต่บอกได้เลยว่าเรายังสรรเสริญครูที่ดี และยังรักการสอน (ที่ไม่ใช่กับเด็กกลุ่มใหญ่ขนาดนี้)
จะพยายามอดทน อย่างน้อยก็ให้พวกเขา เอกสารครบ ก็ตามจิกกันต่อไป

ถ้าพ่อแม่จะช่วยอะไรเราอีกอย่าง
1) ช่วยซื้อแฟ้ม F4 ที่ติดกระดุม ให้ลูกพกใส่กระเป๋านักเรียนด้วย เพราะเอกสารเราเรียบ ๆ ไป กลับมาเน่าเละ แทบทุกแผ่น
2) ช่วยให้ลูกแขวนปากกาห้อยคอ มันมีประโยชน์มากกว่าที่คิด (ส่วนตัว เราจะรักและชื่นชมคนที่มีปากการในกระเป๋าเสื้อ หรือแขวนปากกาหลายสีที่คอ มาก ๆ เราว่าเขาคือคนที่ดูแลตัวเองไม่ให้เดือดร้อนชาวบ้านได้ระดับหนึ่งเลยทีเดียว — รู้ไหม สิ่งของที่ถูกขโมยมากที่สุดคือ ปากกา โดยเฉพาะในหน่วยงานราชการ)

ยังไม่ว่างเล่าอีกหลายเรื่องนะ อัดอั้น
แต่บอกได้เลยว่า ขอให้ดูแลจิตใจของเด็ก ให้รักการเรียน ใฝ่รู้ใฝ่เรียน ไม่มีใครดูแลเขาไปได้หรอก แต่ถ้าเขา “เงียบเป็น” “ตั้งใจฟังเป็น” “มีมารยาทสังคม” เขาจะผ่านพ้น ระบบที่เขาไม่ชอบไปได้ และช่วยบอกเขาทีว่า โรงเรียน มีคำตอบให้ชีวิตเขาแน่ ๆ ขอแค่ช่วยหยุดฟัง เวลาที่ครู พูด ไม่ต้องพูดอะไรเลย ฟังเท่านั้น คนอื่นไม่ฟังก็ช่าง เขาจงตั้งใจฟังเท่านั้น เพราะถ้าทุกคนคิดได้แบบนี้ จะมีแต่ความเงียบของคนที่ตั้งใจฟัง และการสื่อสารก็จะไม่ผิดพลาด “บอกลูกหลานของท่านว่า เวลาในโรงเรียนนั้นไม่กี่ปี เดี๋ยวมันก็ผ่านไปแล้ว หลังจากนั้นเขาจะมีเวลาพูดอีกมากมาย แต่จะพูดได้มีสาระหรือไม่ ขึ้นอยู่กับว่า ตอนเขาอยู่ในโรงเรียน เขาเก็บอะไรไปได้บ้าง — แต่ถ้าพ่อแม่เสริมให้ได้ ก็น่ายินดี แต่ถ้าเหวี่ยงโรงเรียน ขอแนะนำว่า ควรเอาลูกออกไปสอนเอง เพราะถ้าคุณต่อต้านระบบซะเอง เด็กก็จะต่อต้านระบบตามคุณ”
ในวิชาชีพนี้ ไม่มีใครสบายหรอกค่ะ
แต่จะไม่สบายแบบมีความสุข หรือมีความทุกข์ด้วย ก็อีกเรื่อง
ตอนนี้ภาวนาให้ผู้ปกครองดูแลลูกหน่อย อัตราจ้างอย่างเรา ทำอะไรมากไม่ได้ เครียดไปหมดแล้ว

แต่เราบอกได้เลยว่า เรารู้อะไร เราก็บอกก็เตือนเขา เขาไม่ต้องเคารพเราก็ได้ แต่จงฟังเรา อย่าให้เราต้องแหกปาก เพราะถ้าเราคอแตก เราคงหยุดอาชีพนี้ แต่เพียงเท่านี้ (โทรโข่ง ที่ใช้ตอนประถม พังไปแล้ว ไม่รู้ใครทำ หรือเราตะคอกใส่มัน -*- )

ยังมีหลายเรื่อง ที่พูดไปก็เท่านั้น

เตือน บอก เพราะ “ไม่อยากให้เสียเวลา” “ไม่อยากให้มีปัญหา” “ทุกอย่างจะผ่านไป”

พอ จะนอน งานไม่ทำแล้ว นอน
(เครียดเริ่มส่อเค้าลางขี้ไม่ออกอีก เครียด เครียดได้ทุกวัน ไม่ชอบเป็นครูจริง ๆ นะ เด็กไม่กลัว เราไม่น่ากลัวหรือไงไม่ทราบ ไม่มีใครกลัวเรา เบื่อ ไม่เคารพไม่ว่า ช่วยฟังและทำตามที่บอก บอกด้วยความหวังดี ไม่อยากให้เสียเวลา ไม่อยากให้มีปัญหา เบื่อเหมือนกัน)

หมดอารมณ์สอนแต่งเพลงไปเลย ไอดงไอเดีย แรงบันดาลใจ หายหมดเกลี้ยง

อยากเก็บ ลองเอาไอแพดถ่ายวีดิโอหน้าจอโน้ตบุ๊ค สอนลงโปรแกรม

“””สเตปบายสเตป ติดตั้งโปรแกรมระบบดูแลนักเรียน (มี๒๐คลิป) http://www.youtube.com/playlist?list=PL5o9bLTxcFHjeAosEk2CRohSxdUyC7ELA

(๑๕๐๖๕๖)

 

เบื่อ คีย์ไม่เท่าไร
อีเก็บข้อมูล เบื่อ กระดาษยับเยิน กว่าเด็กจะมาส่งคืน
คนคิดมันคงว่างมาก
แน่จริงทำเองสิวะ

ไม่ได้ด่า ถ้าใครเข้าใจว่าด่า แปลว่าใจแคบและว่างมาก
ที่ยังอยู่เพราะเด็กไม่มีครูคนอื่น ไม่อยากเป็นคนไม่มีความรับผิดชอบ

ไว้อารมณ์ดีกว่านี้ จะมาเล่าเรื่องดี  ๆ รอติดตามนะคะ
ส่วนใครรอติดตามเพื่อจะเอาไปใส่ไฟชั่ว ๆ ขอให้ไม่มีความสุขในชีวิตเหมือนดิฉัน (แหม วันวันไม่ทำห่าอะไร คอยจับผิด นินทาชาวบ้าน ว่างมากดีเนอะ)
ใครตามเพื่อมารับรู้ มาหาแนวคิดไปประยุกต์ให้ดีขึ้น ขอให้ชีวิตดีขึ้น มีความสุขมากขึ้น

ความในใจ (ใครเอาไปใส่ไฟ ทางไม่ดี ขอให้โชคร้ายเหมือนเราประสบอยู่ เพี่ยง)

เราอยากบอกว่า ชีวิตการเป็นครูอัตราจ้างทุกวันนี้ ทรมานมาก

เราอ่ะ เคยบ่นไปแล้ว ลองหาอ่านดู อยู่ข้าง ๆ นี่แหละ ว่าทำไมเราไม่อยากเป็นครู

มาสรุปอีกครั้งว่า
1. ภาระเยอะไปไหม ? กับข้าราชการคงไม่เท่าไร แต่เราเป็นแค่อัตราจ้าง สายสำนักงาน ด้วย 49 คน โห เราอยากตายทุกวัน ร้องไห้ทุกวัน เพราะไม่รู้จะทำไงให้มันครบ (เอกสาร) ครูประจำ(แปลว่าข้าราชการ)ท่านหนึ่ง ท่านโตเป็นน้าเราได้ ท่านยังเล่าเลยว่าเก็บเอกสาร ท่านร้องไห้เลย เพราะเราก็ทำได้แค่ทวง แต่เมื่อเด็กไม่เอามาให้เรา จะทำไง เราฝ่าฟันงานตรงนั้นไปได้ เพราะความกลัวสุดขีด กลัวจะต้องคีย์งานเอง กลัวมาก ป่วยเลยอ่ะ ขี้ขึ้นสมอง

2. เราไม่ชอบเป็นทุนเดิม ไม่ชอบที่ว่าคือ เราเกลียดการเยี่ยมบ้าน (เราเหมือนโนบิตะ แล้วเราต้องไปเยี่ยมเองเรายิ่งรู้สึกแย่ ทำไมต้องเยี่ยมบ้าน เยี่ยมบ้านแล้วช่วยอะไรได้ แม่เด็กบางคนเชื่อลูกตัวเองมากกว่าเชื่อสิ่งที่เด็กในห้อง และครูประจักษ์เอง ไปสอนกันเองดีกว่าไหม พูดจริง ๆ เหนื่อย เริ่มเจอแล้ว) และที่เราเกลียดมาก ๆ อีกอย่างคือวิชาลูกเสือ ชุดลูกเสือ เกลียดมาก (ตอนเด็ก ๆ มีประสบการณ์แย่ จากความเห็นแก่ตัวของคนในค่ายลูกเสือ ลักขโมย ขี้โกง ชั่ว เลยคิดว่าไม่อ่ะ มันไม่ใช่อ่ะ ชุดก็เหม็น หรือไม่จริง ไปถามเลย ใครอยากใส่บ้าง)

นี่คือความรู้สึกส่วนตัว กรุณาอย่าด่า แค่อยากระบาย ถ้าเราไม่ได้ระบาย คงระเบิดแน่ และบอกได้เลยว่า ทุกวันนี้อยากระเบิด แต่คำว่า “รับผิดชอบ” มันค้ำคอ เพราะกับเงินเดือน ที่หักแล้วเหลือ 8644 บาท เราคิดว่ามันหนักหนามาก เอาง่าย ๆ ว่าเรารู้สึกเหมือนจะตายทุกวัน รู้สึกว่าความคิดสร้างสรรค์กระฉูด หายไปไหนหมด

3. ที่สำคัญ เอกสารราชการนี่ ประหลาด เราเป็นที่ปรึกษา ม.1 ในใบ 5 เล่ม (ของสพฐ) มีประวัติ ความสามารถ อีคิว เยี่ยมบ้าน อะไรพรรค์นี้ มีอันนึงเขียนว่า ตอบจากในช่วงหกเดือนนี้
แต่ขอโทษ เราเจอเด็ก ม.1 เรา ตอน 16 พ.ค.2556 อย่างเป็นทางการ
คีย์ข้อมูลได้ถึง 15 กรกฎาคม 2556  (ถ้าคีย์ไม่ทัน ก็หมดสิทธิ์เพราะระบบจะปิด)
มันบ้าหรือเปล่า 16 พ.ค. – 15 ก.ค. มันถึง หกเดือนไหม (ถ้าเด็กเก่าก็ว่าไปอย่าง แต่นะ ก็เท่ากับว่าครูที่ปรึกษาเก่าต้องคีย์ ไม่ใช่ครูที่ปรึกษาใหม่)
สรุป เขาสร้างกระดาษกันใช่ไหม

สุดท้ายจริง ๆ ไม่ว่าจะอะไร เราด่า เราบ่น อากาศธาตุ บ่นไปเรื่อย เหนื่อยหน่าย ชีวิตเศร้า แน่นอน เราพบแล้วว่ามีคนไม่หวังดี คอยหาเรื่อง ใส่ร้าย ใส่ความ ตีความ ขอโทษ พวกคุณว่างกันมากใช่ไหม
เราคงไม่เล่าว่าเกิดอะไรขึ้นกับเรา
แต่เราบอกได้เลยว่า ที่เราอยู่ทุกวันนี้ ด้วยคำว่า “รับผิดชอบล้วน ๆ” ไม่ต้องคิดว่าเรามีบุญคุณ หรือใครมีบุญคุณ เพราะเรารู้ว่าเรามีหน้าที่อะไร เพียงแต่เราจะจับก่อนหลังยังไง เพราะเราก็มีสองมือสองเท้า (และทุนทรัพย์ที่น้อยกว่า เล่านิด เราเก็บเงินลูกเสือ เงินครบทุกบาททุกสตางค์ แต่พอมาเก็บเงินธนาคาร เงินหายไปสองร้อยแล้ว เราก็ต้องออก T,T แต่บางคนเราบอกได้เลยว่าเราไม่เห็นตอนเด็กจ่าย แต่เขายืนยันกัน เราก็ต้องยอมรับว่ามันคือความบกพร่องของเรา เราก็ต้องออกเงินส่วนตัว ซึ่งแค่นี้ก็ไม่พอกินแล้ว พูดจากใจ ถ้าแม่ไม่เลี้ยง เราอดตาย กล้าพูดเต็มปากเต็มคำ ยังต้องออกเงินประกันให้เด็กไปก่อนเพื่อปิดงาน ซึ่งโชคดี เด็กตามมาจ่ายครบแล้ว)

เราทุกข์ใจหลายเรื่อง แต่เราอยู่ด้วยคำว่า “รับผิดชอบ”

และทนได้ เพราะรู้ว่าอยู่ก็ได้ทำประโยชน์ แม้จะไม่ถูกใจใครบ้าง ก็ช่วยไม่ได้ เพราะว่าทุกคนก็มีงาน ไม่ใช่ไม่มี

และจะอยู่ได้ทนนานกว่านี้ ถ้า มโนกันน้อย ๆ เราไม่ได้ด่าใคร ถ้าเราจะด่าเราก็ด่าที่ระบบ

คุณรู้จักเวรกรรมไหมคะ เวรกรรมมีจริงค่ะ ถ้าเราผิดเราชั่วเราแย่ เวรกรรมก็จะตามเราเอง
แต่ถ้าเราไม่ผิด แต่ขยันมโน ขยันตีไข่ ขยันใส่ไฟ ก็ขอให้รู้เถอะค่ะ ว่าเวรกรรมก็ยังคงมี

รับผิดชอบหน้าที่ดีกว่า (แต่ถ้ามันล้า ถึงขั้นดึงสุขภาพ ให้ต่ำลง เราคงต้องคิดอีกที ว่าความรับผิดชอบ ต่อหน้าที่ กับรับผิดชอบต่อตัวเอง เราควรเลือกอะไร)

ปิดท้ายวันนี้ที่แง่คิดที่ว่า
ไม่มีชีวิตของใครที่ดีที่สุด แต่ควรอาศัยระบบ(ที่ดี)ดีกว่าพึ่งพาคน
และอยากบอกว่า ขออภัยที่วันนี้เหมือนไปพูดถึงพี่เรา ว่าถ้าเขาแต่งงานแยกบ้านไป เราคงแบกรับหลายอย่างไม่ได้ (ถ้่าเกิดขึ้นจริง) เราคงเลือกที่จะออกจากงาน (เพราะ “ส่วนใหญ่” ไร้ระบบ หรือมีระบบ ก็ไม่เมตตาเรา เหมือนกลัวเราว่างงาน บีบคั้น ไม่ได้ว่าใคร จากใจ เราว่าระบบราชการนั้น กดขี่ลูกจ้างชั่วคราว ราวกับบริษัทกดขี่คนท้อง — ถ้าเคยอ่านหนังสือเล่มเดียวกันจะเข้าใจที่เราเขียน)

เนื่องจากเราพบว่า เราไปไม่ได้ไกลแน่ (เอกไม่ตรง)
เนื่องจากเราพบว่า มีเรื่องชนชั้นจริง ๆ ซึ่งเราเข้าใจ มีทุกที่
เราเข้าใจหลายอย่างมากกว่าที่ทุกคนคิดว่าเราเอาแต่อารมณ์เป็นที่ตั้ง
เราเข้าใจ เพียงแต่ที่เราร้องไห้เพราะเราสมเพชตัวเอง ที่เราหนีไม่พ้นต่างหาก
ดังนั้นโปรดอย่าถือสาเรา ขอแค่นี้แหละ เราอนุโมทนาสาธุในบุญกุศลที่ไม่ถือสาครั้งนี้และครั้งไหน ๆ สาธุเลย ได้มุทิตา

ถ้าเราผิด เดี๋ยวกรรมก็มาหาเราเอง ไม่ต้องหาเรื่องใส่เรา เพราะเดี๋ยวความรับผิดชอบจะสะดุด ถึงขั้นขาด จะพยายามทำให้ดีที่สุด เพราะในใจ เรารักเด็ก และเราชอบสอน เพียงแต่เราเกลียดการศึกษาของไทย (ที่เราจบมานี่แหละ) ไม่ได้ด่า แค่แสดงความคิดเห็น

ก่อนสุดท้าย
เราอยากทำอะไร
เราอยากอยู่สวน เป็นเจเนอรัลเบ๊ของสวน อยากอยู่กับธรรมชาติ เราเกลียดห้องแอร์ เสียอย่างเดียวคือเราไม่ได้จบบริหาร เราไปทำเอง อาจจะเจ๊ง
นอกจากนี้ เราก็อยากอยู่เป็นเลขา หรืออะไรที่รับงานเฉพาะ จัดลำดับงาน ไม่ประดัง ตอนนี้เรารู้มารยาทของการอยู่รอดในสังคมมนุษย์ขี้เหม็นแล้ว ว่าทำไงถึงจะอยู่รอด ขอบคุณคนที่คิดร้าย ปองร้าย ให้ร้ายเรา ที่ทำให้เรารู้ว่าโลกอยู่ยาก แต่อยู่ได้ ถ้าเงียบ แต่จะดีมากถ้าปล่อยวางจริง ไม่ใช่เป็นพวกคลื่นใต้น้ำ) นิ่งได้ ปล่อยวางได้ คุณประเสริฐ ตายไปไม่ต้องมาเกิดอีก เราเชื่องี้ ทุกอย่างอยู่ที่ความคิด

ที่เราแว๊ด ๆ เพราะเราอยากทิ้งทวน เหนื่อย เราอยากให้รู้ใจเรา ว่าบางครั้งเราร้องไห้กับความทุกข์ของเรา (อาจเล็กน้อยในสายตาคนอื่น) แต่เราก็พยายามเ้ข้าใจ ว่าความทุกข์มันมาจากอะไร และเป็นไปได้ อย่าไปทำใส่คนอื่น (เราไม่เคยอยากเสือกเรื่องคนอื่น ไม่ยุ่งเลยเป็นดีที่สุด)

ใจจริง อยากเราอยากไปทำงานสำนักปฏิบัติธรรม อะไรทำนองนี้ อยากหาความสงบ เงินน้อยไม่ว่า ไม่เคยคิดอยากรวย (แต่บางทีพอนึกถึงพ่อแม่ เรารู้สึกว่าเราเป็นลูกที่เลว เพราะฐานะทางการเงินเราไม่มั่นคง แต่เราจะพยายามไม่คิดงั้น และพยายามให้มากขึ้น ที่จะทำให้พ่อแม่เราไม่ต้องฟังคนด่าเราใส่เขา เรื่องงานคือเหตุหลัก แม้เราไม่ชอบ แต่เราทนได้)
ถ้าป๋าเกษียณ แล้วไปทำสวน ไปทำบ้านดิน เราจะไปด้วย เราจะไปเป็นนักเขียน (ต้องหาความเชี่ยวชาญเฉพาะด้านให้ได้มากกว่านี้)
แต่นะ ก็ต้องดูแม่ด้วย ว่าแม่ทำอะไร เราไม่ได้เรื่องหรอก แต่เราบอกได้ว่าเรารับผิดชอบ มากกว่าที่หลายคนคิด

มนุษย์หลายคนเรียนไม่จบ ไม่ใช่เขาแย่ บางคนอาจมองว่าเขาไม่รับผิดชอบ แต่แท้ที่จริง อาจมาจากการค้นพบตนเองก็ได้ว่าไม่ชอบ

แต่ด้วยอะไรก็ตาม ที่ทำให้เรามาบ่นด่านี่
เราขอทิ้งท้ายจากใจเลยว่า อาชีพครู ทุกยุค น่านับถือ (แม้ตัวคนบางคนแย่ ไม่น่านับถือ ใครไม่เป็น ไม่ต้องร้อนตัว) เพราะความคาดหวังจากสังคม ภาระจากความเป็นครูดี ภาระจากนักการศึกษาที่ว่างมากและเข้าใจว่าีครูว่างมาก จัดให้อีกเท่าไรต่อเท่าไร สร้างกระดาษ ไม่ได้พัฒนาชาติจริง ๆ

ขอบอกเลย การศึกษาไทย ยังไงก็ไปผิดทาง ผิดทางมาตลอด ตามตูด และตามแบบไม่ได้ดูเลยว่ามันใช้ได้แค่ไหน

นับถือท่านอาจารย์วิริยะ

ใช่ค่ะ เห็นด้วยค่ะ
Wiriyah Eduzones
…… เลิกเอาคะแนนโอเนต มาวัดผลงานโรงเรียนและครู …….
……อยากวัดครู ทำง่ายกว่านั้นเยอะครับ ….. ไปถามนักเรียนสิครับ
 
จำไว้เอกสารเมกได้ มาก ๆ ก็เมกได้
ถือสาให้น้อย ปล่อยวางใ้ห้มาก ๆ
ไม่มีใคร ว่างอยากด่าใคร
และถ้าใครด่าเรา เราจะพยายามทำระบบให้ดี (เีราคงไม่ถามหาเหตุผล เพราะบางทีมันอาจไม่ใช่เรื่องเลย ไม่ใช่เลย ไม่ได้เกี่ยวเลย)
และ “รับผิดชอบ” เท่าที่ไม่เดือดร้อน ร่างกายและจิตใจตนเอง (ใช้งานคน ตามรายได้เป็นหลัก)

สุดท้าย เข้าใจความรู้สึกของคุณครูทุกคน แม้สบายบ้าง ลำบากบ้าง ท่านประเสริฐมากที่มาแบกรับความคาดหวังที่สูงยิ่งนี้ ขอเอาใจช่วย
ส่วนท่านที่ไม่เคยเห็นใจ ไม่พยายามเข้าใจ สิ่งที่เกิดขึ้น ก็ขอให้ท่านไม่เข้าใจต่อไป
เวรกรรมมีจริง
แต่เรารับผิดชอบมากพอ ทุกอย่างดำเนินไปได้ ด้วยความรับผิดชอบของหลาย ๆ ฟันเฟืองในระบบ อย่าเสียเวลากับอะไรที่เป็นมโน

ใครเอาไปใส่ไฟ ทางไม่ดี ขอให้โชคร้ายเหมือนเราประสบอยู่ เพี่ยง
เหนื่อยมาก ไอ จน อ้วก ถ้าอ้วกเป็นเลือด ก็ต้องคิดแล้ิว (ไม่ได้เครียด แค่พยายามติดต่อ พยายามจัดการหลายอย่าง ที่ไม่ใช่จ๊อบ มันคือหลัก “เรารับผิดชอบมากพอ” จบ)

อ่านดูจริง ๆ จะรู้ว่าเรา ไร้สาระมาก และเขียนอะไรมั่วไปหมด เพราะว่าปัญหาของเราเยอะ เยอะจากความเยอะ ไม่ได้มาจากใครคนใดคนหนึ่ง ไม่ได้ว่างจับผิดใครขนาดนั้น บ่นเสร็จก็มานั่งหาทางแก้ปัญหา บางทีอ่านก็สะเทือนใจ แต่หลายครั้งก็สำนึกผิดในความโง่เขลาของตัวเอง “แต่เรารับผิดชอบมากพอ”

เอาไปแต่งเพลงได้

เออ ปล.นิด เราว่าถ้าเมืองไทย มีระบบการเทรนงานของหน่วยงาน ไม่ต้องเอาคนจบตรงสายก็ได้ (ไม่เน้นใบปริญญา แต่ทำงานได้ตามที่หน่วยงานต้องการ คุมโดยคนเทรน เลือกจากการทำงานจริง ไม่ต้องมีใบวิชาชีพ ไม่ต้องเยอะ หรือเรียนเป็นปีสองปี เอาแบบเนื้องานเป๊ะ ๆ สังคมคงดีกว่านี้ เมืองไทย ออกแนวกีดกันทางการศึกษานะ จากใจเลย เอาว่าไม่ต้องรอระบบ ดูแลกันเองแล้วกัน เริ่มจากที่บ้านของท่าน พยายามสร้างกัน ถ้่าว่าง ๆ จะเอาระบบที่ซึมซาบมามาเล่าให้ฟัง)

ส่วนตัวเราไม่ใช่คนดีเด่อะไร ไม่ต้องติดตาม อ่านแล้วชอบอ่านไป อ่านแล้วไม่ชอบก็ปิดไป

ขอบคุณคนที่อ่านที่เป็นคนดี ๆ ที่ไม่สร้างเรื่องเดือดร้อน ขยันปาขี้ใส่เราเรา ขอบคุณ ขออวยพรให้คุณก้าวหน้าในงานที่รัก หรือไม่รักก็ขอให้ทนไหว สู้ต่อไป เราก็จะสู้ เพื่อหนึ่งในอุดมการณ์แม้กินไม่ได้ (เรามีความรับผิดชอบมากพอ)

ป้องกัน: แรงเสียดทาน และการแสดงออกด้วยความเงียบเฉย

บทความนี้มีรหัสผ่านป้องกันอยู่ การจะดูบทความโปรดใส่รหัสผ่านของคุณด้านล่าง

ธนบัตรเก่าใบใหม่?!

จริง ๆ ไม่อยากเขียน แต่เขียนหน่อยแล้วกัน มันเป็นเรื่องที่เราเจอมา ต่อไปในเอนทรี่นี้ ขอเขียนธนบัตรว่าแบงค์นะคะ
เราได้ถุงทอง (ทุนพระราชทาน 999 บาท ที่ไปรับพร้อมกับร.ร.ราชวินิตอื่น ๆ) มาตั้งแต่ตอน ม.3 4 5 (รับของเกรด ม.1 2 3 เขาจะให้กับคนที่สอบได้ที่ประมาณที่1-15ของระดับ – เราได้ที่ 14 ของระดับชั้น อะไรเทือกนั้น) ตอนรับ เราอายุ 14 15 16 ตอนนี้ เราอายุ 28 แน่นอน เงินในถุงทองย่อมมีหน้าตาไม่เหมือนในยุคนี้ เพราะมันตั้ง มากกว่า 12 ปีมาแล้ว

เราไม่เคยเปิดถุงทองเลย เก็บไว้ในตู้เสื้อผ้าป๋าอย่างดี จนเมื่อวันอาทิตย์ เราตัดผม เรามาหยิบกรรไกรในตู้เสื้อผ้า แล้วก็เห็นถุงทอง เราเลยคิดว่า เราควรจะเอาเงินไปฝากดีกว่า อย่าเก็บในถุงทองเลย เดี๋ยวผุ
สรุปในบ้านมีถุงทองอีก 2 ของเอ เอให้เราหมดเลย ดีใน (เอซังเขาเป็นข้าราชการไง เขารวยกว่าเรา เงินเดือนมากกว่าเรา แต่จริง ๆ กว่านั้นคือ เขาเป็นพี่สาวที่เมตตาเรามากที่สุดในสามโลกแล้ว) เราจึงมีเงิน 4995 บาท (มากกว่าเงินเดือนครึ่งเดือนของเรา) ไปเข้าธนาคารอิอิ

แต่คุณป๋าบอกว่า เอาแบงค์มาให้ป๋าแลก ป๋าจะเอาแบงค์เก่า=โบราณ(ที่ใหม่เอี่ยมสุด ๆ ไปเลย) เลยแลกแบงค์พัน แบงค์ 500 ไปหมด (แบงค์ห้าร้อยของปีล่าสุดที่ได้ เหมือนแบงค์ปัจจุบัน นอกนั้นหน้าตาไม่เหมือนเลย) แล้วเราก็รวบรวมแบงค์จะไปเข้าธนาคาร ป๋าก็แนะนำว่า เอาแบงค์ย่อย 50 20 และ เหรียญ ไปใช้สิ ไม่ต้องไปเข้าธนาคารหรอก เราก็ตามนั้น ซึ่งมันเป็นที่มาของ ความรู้สึกบางอย่าง ที่เรากลัวว่ะ แต่อยากเล่า

ตอนเราจ่ายแบงค์เก่าใบใหม่เอี่ยม ทุกคนที่รับ มองเรา มองแบงค์ที่เราจ่าย เหมือนตัวประหลาด ซึ่งเราเข้าใจว่าเค้าคงคิดว่าเป็นแบงค์ปลอม และพอดีว่าวันนั้น ลูกศิษย์เรากลับไม่ทันรถ เราไม่มีเศษ มีแบงค์ 50 สองใบ ใบนึงเก่าแต่เอี่ยม กับอีกใบใหม่แต่เยิน เลยให้ไปสองใบ เพราะเด็กบ้านอยู่เปร็ง (ไกลกว่าบ้านเราหลายโยช) เด็กโทรมาเล่าว่า ถูกกระเป๋ารถด่าและหาว่าจ่ายแบงค์ปลอม จนแทบถูกผลักตกรถเมล เลยขอคืนแล้วรีบเอาแบงค์ 50 ใบที่เป็นยุคปัจจุบันสุดเยินจ่ายแทน กระเป๋ารถถึงยอมรับเงิน

มันทำให้เรารู้สึกว่า ถ้าเราไม่ใช่นักสะสมของเก่าโบราณ (เราไม่ใช่แน่นอนอ่ะ) อย่าเก็บไว้ จงเอาไปใช้ให้ตรงยุค ถ้าไม่ใช้ก็เอาเข้าธนาคารเหอะ หรือเอาไปลงทุน เพราะแน่นอน พอคนละยุค หลายคนก็ไม่รู้จัก

สำหรับเรา เงินมีค่าหมดแหละ แต่เงินที่ตรงยุคจะช่วยชีวิตเราได้มากที่สุด
ต่อไปถ้าเจอแบงค์เก่า จะเอาไปเข้าธนาคารให้หมดเลย

ไม่มีเจตนาร้ายอะไรเลยนะคะ แค่เล่าว่าการจะใช้แบงค์เก่ามันอาจจะก่อให้เกิดอุปสรรคยังไงกับชีวิตได้บ้างแค่นั้นเอง
ราตรีสวัสดิ์นะคะ ไว้มีอะไรจะมาเล่าใหม่