จะเที่ยงคืนแล้ว (เป็นนางซินหรือไง)

อยากเล่าอะไรเยอะมาก แต่ไม่มีแรง คีย์งานมา ยังไม่เสร็จ จะรีบนอนก่อนเที่ยงคืน
เอาว่าวันหน้า ถ้าเราไม่ลืม
เราจะมาเขียนเรื่องอ.สุมณี
อ.แหม่ม
อ.ผู้ชาย จำชื่อไม่ได้
พี่พิมพ์
เป็นเรื่องของบาปกรรมเท่าที่เรานึกได้
และเราจะเขียนบอกว่า เราไม่กลัวอะไรแล้วทั้งนั้น โดยเฉพาะกับคนที่นิสัยไม่ดี แล้วยังไม่รู้ตัวด้วยการคอยกะเกณฑ์ชีวิตคนอื่น (คอยเสือกไปทุกเรื่อง) มโนได้ทุกเรื่อง จิตตกและเหวี่ยงทุกเรื่อง ถ้าอันเฟรนด์เราก็เชิญ เพราะเขาไม่ได้มีบุญคุณกับเรา ทุกคำพูดของเขา เรายังจำได้ดี ไม่ได้จะมาด่าเหมือนที่ออยมันด่าเรา แต่แค่จะชี้ให้เห็นว่าทำไมจึงไม่มีคนจริงใจกับเขา

และทางเลือกของเรา
เลือกที่จะรักคนที่เรารัก โดยที่ไม่ต้องคิดว่าสุดท้ายจะเป็นยังไง ใครทำให้เรามีช่วงเวลาที่สบายใจ เราก็ดีใจที่เกิดมาได้เจอกัน แน่นอนเราย่อมรักเขามากกว่าคนอื่น ๆ

จะเล่าถึงคนโรงเรียนเดียวกัน ที่แอดมา แล้วพอพบว่าไม่ใช่รุ่นเดียวกัน ก็อันเฟรนด์ แต่ในเฟสบุ๊คเขาเสื่อมมากอ่ะ
และอีกคนที่แอดกันนานแล้ว เพราะเป็นเพื่อนของเพื่อน แต่มาถามอะไรไม่รู้ เราเลยโปรโมตเพลงวงเรา ใส่ไปเลย 555 (หายไปเลย ไม่ตอบเลย)

มันหลายเรื่องนะที่คิด 
แต่สิ่งที่อยากจะเล่าที่สุด คือเรื่องของกรรมจากความคิด อ่ะ ที่ดูแล้วไม่น่าติดจรวดไวเลย แต่ติดจรวดไวจริง ๆ

(เอาข้อความคุณเอม มาโพสต์ด้วย เพราะทำให้เราสรุปได้ว่าทุกอาชีพล้วนมีคนเลว และแง่ที่บั่นทอนอยู่หมด สุดแต่เราจะอดทนได้แค่ไหน และยกอันที่แนะแนวให้ค้นพบตัวเอง ที่เราแชร์เข้าเพจห้องสมุดมาโชว์ด้วย)

รักทุกท่านนะคะ
ต่้อไปจะคิดดี ๆ (และเชื่อว่าถ้าทุกท่านได้อ่านข้อความที่เราจะเขียนในเอนทรี่หน้า ((ถ้าไม่มีเรื่องอะไรมาคั่นซะก่อน)) ท่านจะคิดเหมือนเราว่า หันมาคิดแต่ด้านดี ๆ เถิด) พอเราเริ่มแก่ เราก็คิดได้ 😀 เที่ยงคืนสองนาทีแล้ว

โฆษณา