เราเขียนไม่ชัด เขาบอกเราเลยว่าเขาจะให้ครูพละคนใหม่มาเป็นที่ปรึกษาร่วมกับเรา

เขาระบุชัดแบบนี้เลย ถ้าไม่ให้ ก็แปลว่าเป็นผู้ใหญ่ที่ไม่รักษาสัจจะ

ก็เอาเหอะ จะได้รู้ไว้

ย้ายไปไหนก็คงไม่รุ่งเรือง เพราะนิสัยไม่เป็นผู้นำ ไม่รักษาสัจจะ

พอเหอะ เบื่อ

ติดดูดวง

จริง ๆ แอมก็ไม่ได้ติดดูดวงมากมายหรอก
แต่ช่วงนี้แอมหดหู่กับชีวิตมาก

เพราะการเป็นครูนั้น ทำให้แอมต้องแหกปากมาก สมัยเรียนหนังสือแอมไม่เคยตะคอกตะโกน ไม่เคยเป็นพี่ว๊ากเลย (เป็นแต่พี่สันทนาการ เต้น ๆ สอนร้องเพลงคณะ เพลงมหาวิทยาลัย กับพี่พยาบาล)

 

แต่มาเป็นครู ทั้งบ่น ทั้งด่า และโกรธโมโหได้ทั้งวัน (เพราะเด็กบางคนมันก็กวนส้นตีนมาก — ขออภัย คำอื่น กลัวไม่ชัด) เสียงแอมจะขาด แอมกำลังจะตาย แต่แอมจะตายมากกว่านั้น ด้วยเหตุผลบางอย่างในชีวิต ซึ่งช่างเหอะ
แต่วันนี้แอมเจออีกกรณี ที่แอมสุดจะทน
เสื่อมศรัทธา เบื่อหน่าย
คงไม่ออกชื่อว่าเป็นใคร แต่ขอให้รู้ว่าถ้าอ่านแล้วร้อนตัวก็ช่วยไม่ได้ เพราะผิดคำพูดเองอ่ะ

เมื่อเช้า แอมได้เจอ น้องที่มาบรรจุใหม่ น้องมาหาเองเลย มีครูห้องข้าง ๆ พามาฝาก บอกว่าเป็นที่ปรึกษาร่วมกับแอม แอมก็งง ๆ แต่ก็ถามอายุ แล้วก็บอกว่า เดี๋ยวพี่ให้แนะนำตัวกับเด็ก ก็แนะนำตัวไป เราก็บอกน้องว่าเอกสารไม่เป็นไร พี่ทำเอง แต่พี่รบกวนให้น้องไปเยี่ยมบ้านเด็กหน่อย ไปเท่าไรก็ได้ตามสะดวกน้อง แต่พี่ไม่ไปเพราะพี่ไม่สะดวก หน่วยงานพี่ทำงานถึง 5 โมงเย็น (ทำตั้งแต่ 6 โมงครึ่ง หกโมงเช้า) ถ้าน้องเลิกสอนสามโมง สะดวกก็พาเด็กไปส่งบ้านแล้วก็เยี่ยมบ้าน ประมาณนี้ กับดูเรื่องระเบียบแถวแล้วกัน เราก็คุยกับน้องเขาคร่าว ๆ ประมาณนี้
แล้วก็บอกว่าไปทำอะไรได้เลย เดี๋ยวพี่ดูเด็กต่อเอง น้องเขาก็ถามที่ไปเอาใบรายชื่อ เราก็บอก ก็แยกกัน
ก็หัวปั่นกับเด็กต่อ เพราะเร่งมันตอบสุดฤทธิ์ ใบระบบดูแลนักเรียน 5 ชุด บ้าบอคอแตก บางคนก็นะ ไม่ยอมส่งสักที ให้กี่ทีก็หาย (เด็กกลุ่มมีปัญหา พยายามเข้าใจนะ แต่ขอให้รู้ไว้เลย ว่าพวกแกบั่นทอนครูมาก บั่นทอนมาก) ห้องเราเด็กดีเยอะ แต่เด็กที่ไม่น่ารักมันบั่นทอนเหี้ย ๆ เลยให้ตายดิ แต่ต่อหน้าเราเด็กเราไม่เคยก้าวร้าวใส่เรา (รำคาญตอนมันกองรวมกันทั้งห้อง คุยระเบิด กับตอนไปเรียนคาบอื่น ที่มันโดด บางทีเจ้าของวิชาเขาควรพิจารณาตัวเองนะ ไม่ใช่มาโทษครูที่ปรึกษา เพราะว่าอะไร เพราะว่าคาบเรามันมา มันน่าคิดไหมล่ะ? แต่เช้า ๆ บางคนมันมาสาย ก็ไม่รู้จะทำยังไง เราต้องไปรับมันที่บ้านด้วยไหม?? อย่าหาว่ากวนตีน เราแค่รู้สึกว่าบางทีมันใช่ความผิดของเราไหม????)

พอเคลียร์ใบกรอก ได้ครบ แต่ตอบไม่ครบ เรารอโทรไปถามแม่เด็กเอง 2 ราย (นอกนั้นก็กรอกมั่วบ้างอะไรบ้าง ก็ปล่อย ๆ ไป เอาแค่ครบทุกช่อง เหนื่อย)

เราตามไปห้องเด็ก เพราะว่าจะตามไปเซ็นเล่มเช็ครายคาบ พอดีหัวหน้าห้อง (เพิ่งตั้งใหม่ คนเก่าเกินเยียวยา มันไม่มีความรับผิดชอบ) ไม่มา รองหัวหน้าไม่มา เป็นอีสุกอีใส เลขาห้องไม่มา ไปงานบวช สรุป ไม่มีคนทำงานประจำมาเลย ต้องเดินตามเล่ม ตามเซนเอง (เราอาจจะผิดที่ไม่ได้สอนให้เด็กทำเป็นทั้งห้อง โอเคจบ เมื่อหยุดพร้อมกันทุกคนก็คือโอเค เราซวยไป 555)
ก็พอตามไป เด็กก็คุย ห้องระเบิด ครูวิชานั้นไม่มา คงติดประชุม (เราว่าที่ทำงานเราคนน้อยไปนะ ประชุมที ไม่มีคนแทน เด็กไม่ได้เรียน)

เราไปยืนนับเงินทำบุญหล่อเทียน บอกเด็กร่วมกันสาธุ แล้วก็ไปส่งเงิน
แต่ในระหว่างนั้น เราก็รู้แล้วว่าเด็กในห้องคนนึงไข้ขึ้น ตานี่แดงเลย กลัวมันเป็นไข้เลือดออก ให้เพื่อนพาไปห้องพยาบาล ก็ไม่มีครูประจำ (รู้อยู่ จ้างพยาบาลดีไหม มันใช่หน้าที่ครูำพาไปโรงพยาบาลไหม แม้โรงพยาบาลจะอยู่ข้าง ๆ ก็เหอะ แต่มันเข้าท่าไหม โรงเรียนอื่น เขายังมีครูพยาบาลประจำเลย เขาไม่นั่งหลับหรอก อย่างน้อยก็รับเรื่อง รอดูอาการได้) พอติดต่อแล้ว เราแยกเด็กมาอยู่ที่ห้องทำงานเรา รอแม่เด็กมารับ เอาว่าเราหัวหมุน

พอเราไปหน้าโรงเรียน ส่งเอกสารโฮมรูม เรากล่าวคำขอบคุณผู้ใหญ่ ที่ท่านเคยบอกว่าท่านจะให้ครูบรรจุใหม่พละ มาเป็นที่ปรึกษาร่วม ขอบคุณ ว่าเจอน้องเขาแล้ว คุยกันแล้ว ผู้ใหญ่บอกเราว่า ยังไม่ใช่ ยังไม่พิจารณา ขอพิจารณาก่อน เรานี่เดือดในใจ (ออกมาบ้างแหละความเดือด) พูดแบบแปลว่าอะไร ไม่ให้ใช่ไหม อยากจะได้คำขอบคุณคืนมาก ก็เขาบอกเราเองตั้งแต่ตอนเราโดนเรียกเข้าห้องปกครองบ่อย ๆ ในช่วงเปิดเทอมใหม่ ๆ เลยว่าเขาจะให้ครูใหม่มาช่วยเรา เราต้องการครูข้าราชการมาช่วยเรา เพราะ “ไม่มีโรงเรียนรัฐบาลขนาดใหญ่มาตรฐานที่ไหนหรอกที่ให้ครูอัตราจ้างเป็นที่ปรึกษาคนเดียว” ถ้ามีก็โรงเรียนไร้มาตรฐาน เหตุผลคือ ครูอัตราจ้างนั้นแทบจะเหมือนทาสในหน่วยงานราชการแล้ว และความมั่นคงน้อยกว่า มีอะไร อาจถูกไล่ออกง่ายเลย ไม่เหมือนข้าราชการ ตีเด็ก เขาก็ไม่กลัวกัน เราไม่ตีั เพราะเรากลัว ไม่ได้กลัวโดนออกหรอก (ถ้ามันถึงวันนั้นมันก็ต้องปล่อยวางเพราะหลายครั้งสุดจะทน) แต่กลัวสร้างความเดือนร้อนให้หน่วยงานไม่มีคนทำงานก่อนวันอันควร

สิ่งที่เรารู้คือ ผู้ใหญ่ที่ไม่รักษาคำพูดนั้น แย่ แย่มาก หมดสิ้นความศรัทธา ที่เราก็ไม่ค่อยจะมีอยู่แล้ว

ทุกวันนี้พยายามตามเอกสาร เอกสาร เอกสาร ทุกอย่างที่เราต้องไปเกี่ยวข้องให้มันไม่มีปัญหา แต่เรื่องอื่น ๆ บางทีเราไม่ไหวแล้ว เพราะเราแทบไม่มีเวลานั่งหายใจทิ้งบ้างเลย เครียดจนหลายครั้งอยากตาย เรากลับบ้านมาร้องไห้แทบทุกวัน แต่เราก็ยังต้องทน ด้วยเหตุผลที่หลายคนก็ไม่จำเป็นต้องรู้

มันมีหลายเรื่อง แต่ไม่อยากจะเสียเวลาเล่า

เมื่อเย็นแม่เด็กโทรมาหลายคน เออ ต้องเล่า ๆ เล่าอันนี้ก่อน คือที่ทำงานมีคอนเสิร์ต แล้วสามโมงครึ่งเลิกเรียน เด็กก็จะกลับ ผู้ใหญ่ที่ว่าก็ไม่ให้กลับ เข้าใจแหละ เรื่องของมารยาทและหน้าตา แต่ว่าเด็กหัวหน้าห้องคนเก่าของเรา วิ่งมาหาเราพร้อมเด็กในห้องอีกคน มันจะกลับบ้าน กลับรถรับส่ง (อีกคนบ้านใกล้แต่อยากกลับ) เรารู้ว่ามันกลับรถรับส่ง ก็เลยถามว่า “ถ้าไม่ทันรถ ต้องขอยืมเงินครูอีกใช่ไหม” “ใช่แล้วครู” (บ้านอยู่ในซอยวัดศรี ลึก คราวก่อนขอไป  70 แต่เราให้แบงค์ร้อยไป ติดหนี้เราหลายอยู่ ใช้แล้วบ้าง แต่ยังไม่หมด เรื่องไม่ทันรถก็หลายครั้งแล้ว กิจกรรมมันเยอะ โรงเรียนนี้ แถมเป็นกิจกรรมที่ “ไม่บอก เวลา ล่วงหน้า ไม่เข้าใจว่าไม่รู้จักมีกำหนดการกันเลยหรือไง ระบบแย่ หรืออะไรแย่) เราเลยบอกว่างั้นตามครูมา ครูพาไปส่งที่รถเลย เดินออกประตูข้างเลย (อ้าว ช่วยไม่ได้ ก็เปิดประตูไว้เอง ช่วงนี้มีก่อสร้าง) เราพาเด็กออกเลย (ครูบางคนยังหนีกลับทางนี้เลย) เด็กบอกว่ามีกล้องวงจรปิดนะครู เราก็บอกว่า มีอะไรเดี๋ยวรับผิดชอบเอง เพราะ ก็ไม่รู้จะทำไง เมื่อถ้าเอ็งตกรถรับส่ง เอ็งก็ต้องขอยืมเงินครูกลับบ้าน แล้วปกครองช่วยอะไรครูไหม เขาจะช่วยจ่ายค่ารถให้เด็กแทนเราไหมล่ะ?????????? (เราเป็นเด็กรถรับส่งมาก่อน สมัยเรียนราชวินิตบางแก้ว เราไม่เคยอยู่เย็น อยากด่าก็ด่า ก็กูไม่ได้หนีเรียน กะอีแค่กูกลับตรงเวลา มันคงไม่มีใครตาย เพื่อนฝูงโกรธไม่แคร์ ชดเชยด้วยการของานไปทำ ไม่อยู่เย็น คนเราโต ๆ มีสมองกันแล้ว ไม่น่าที่จะคิดไม่ได้ ว่าความจำเป็นของแต่ละคนไม่เหมือนกัน ก็กลับตรงเวลา ไม่ได้หนีเรียน ทำไมต้องบังคับให้อยู่ เราเป็นเด็กอยู่เย็นตอนม.6ม.เดียวเพราะกลับกับแม่แล้ว แม่เลิกเย็นทำงานเคลียร์งาน ก็ชิล ๆ แต่คือตอนขึ้นรถรับส่ง ไม่มีใครสั่งเราอยู่เย็นได้ เพราะ เราไม่ยอม เราจะขอชดเชยอะไรได้ก็ชดเชย เช่น ยอมออกเงินค่ารายงานมากกว่า ยอมทำรายงานเยอะหน้ากว่า เป็นต้น – อย่าคิดว่าคนอื่นจะว่าง สะดวก ยังไงก็ได้ เหมือนตัวเองไปซะหมด “คนเรามีสิทธิ์ไม่เหมือนกัน ถ้าไม่ได้ส่งผลเสียต่อตัวเองและต่อใครและโดยรวมๆ” อยู่ด้วยกันตลอด ก็ไม่ได้แปลว่าจะทำงานได้ดีกว่า จะทำให้ภาพรวมดูดี ไม่ใช่เลยอ่ะ)
สรุปช่างเหอะ ก็ตามนี้

เรากลับมาจากส่งเด็กที่รถรับส่ง จอดในแถววัดใกล้โรงเรียน
ก็มาห้อง โดนบางท่านว่า แต่เราไม่สนใจ อ้าวถ้าเด็กเราตกรถ เขาจ่ายแทนเราไหม?
เด็กเราไม่ได้หนีเีรียน? มันคือเวลาเลิกเรียนแล้ว!
พอมานั่งพิมพ์งาน โอยแม่เด็กโทรมา ถามว่าทำไมลูกยังไม่กลับ
ก็บอกไปว่า โรงเรียนมีคอนเสิร์ต เพิ่งปล่อยเด็ก
แม่เด็กก็โอเค
แต่รายนึง ถามว่าลูกมาเรียนไหม เราตอบว่าไม่มา
แล้วเราถึงว่าลูกเขาสูบบุหรี่ (เราไม่ได้แจ้ง เพราะว่าเรื่องไปปกครอง ไม่ผ่านเราแล้ว
เราก็เข้าใจว่าปกครองแจ้งผู้ปกครองแล้ว) แม่เขาเหมือนจะตกใจมาก
เขาเครียดมาก ((เด็กคนนี้ยังไม่ใช่คนที่สร้างปัญหามากสุดในห้องนะ
มีอีกเยอะ ที่เราก็ช่วยอะไรไม่ไหวแล้ว อย่าว่าเราบ้า ครูคนอื่นเขาก็ด่ามา
รู้ว่าเราคุมเด็กไม่ค่อยได้ แล้วส่งตัวแสบมาให้เราทำ ??? อะไร
เด็กดีห้องเราเยอะนะ แต่ที่แสบ แสบมาก เอาว่าเราถูกด่าอ่ะ
ถูกด่าที่เป็นครูที่ปรึกษาเด็กแสบ จิตตกมากอ่ะ แต่พยายามปล่อยวาง
เรารู้ตัว เราไม่ใช่คนที่โหดจนเด็กกลัว ทำใจ ได้แค่ไหนก็แค่นั้น
แต่อย่างน้อย เราก็ไม่กลับคำพูด เหมือนคนบางคน))
เอาว่าเราต้องฟัง ต้องพูด (แนะนำไม่ถูก) เหมือนปลอบแม่เด็ก
เรื่องค่อนข้างซีเรียส เอาว่าถ้าเราว่าง เราอาจนั่งแต่งเพลงไป ร้องไห้ไปได้เลย
(สมเพชตัวเอง กับความรับผิดชอบที่ต้องแบกรับ โถ คุณพ่อคุณแม่ยังเอาไม่อยู่
แล้วครูที่เด็กหาได้กลัวไม่แบบหนู จะทำอะไรได้มาก เราทำได้แค่พยายามให้เด็กรู้สึกว่า
เราเป็นที่พึ่งให้เขาได้ ไม่มากก็น้อย แต่ให้มาหา ให้อยากมาหา มากกว่าอยากหนี
แต่เราเปลี่ยนสันดานเด็กไม่ได้หรอก ยากกกกกกกกก)

หดหู่ สรุป อุตส่าห์ว่าง เราก็ทำงานไม่เสร็จ เพิ่งมานั่งทำตะกี้

พอเหอะ

วันนี้ขอสรุปว่า
จงอย่างเป็นคนที่ “ไม่รักษาคำพูด”
เพราะมันแย่!

กับหัดมองอะไรอย่างเข้าใจความเป็นจริงของสรรพสิ่ง
การบังคับทุกอย่าง ไม่สามารถดลบันดาลให้เกิดความเต็มใจได้

พูดยาก
คนฝึกน้อย คนถูกฝึกเยอะ ก็งี้
งานเยอะ คนน้อย ก็งี้
คนเอาเปรียบเห็นแก่ตัวเยอะ ก็งี้
ยังคิดเลย ไม่ให้มา เพราะจะกักไว้คีย์งานของหน่วยงานตัวเองหรือเปล่า
ทำไมไม่จ้างฟรีแลนซ์มาคีย์
พูดยาก
แต่บอกตรง ๆ คนไม่รักษาคำพูด ทำเราหมดสิ้นความเคารพศรัทธานับถือ

จะให้กลับมา ก็ต้องรักษาคำพูด

โปรยหัวดูดวง แต่ยังไม่เล่าดูดวงเลย
เรากดเน็ตได้ http://astro.meemodel.com/tarotdaily.php?id=46

ไพ่ที่ท่านจับได้คือไพ่

THE TEN OF CUPS

คำทำนายสำหรับวันนี้

อิจฉาคุณจัง ทุกอย่างลงตัวดีมาก ไม่ใช่เรื่องทางวัตถุ แต่เป็นเรื่องของจิตใจ ใช่เลย?.

 

จะตรงไหมล่ะ ตอนนี้เราจิตใจย่ำแย่มาก
(ถ้าอดทนได้นี่ไม่เขียนเลยนะ ที่เห็นเงียบ ๆ งานเพียบนะจ๊ะ เครียดจนขี้เข้อไม่เป็นเวลา ไม่ปกติแล้ว)
เพราะเราทำงานเช้า ออกแนวเฝ้าห้อง เวลาเรื่องเข้า เข้าแม่งแปดทิศ
เคยลงเครื่องคืน เด็กมาขอใช้คอม (ก็ติดต่อเรา) วันนั้นพอดีน้องในห้องไม่มา เด็กหนังสือหาย เด็กเรามาเอาแทบเลตที่โดนยึดคืน เด็กเราลืมเอากระเป๋าตังค์มาแม่ฝากไว้ที่เรา เด็กมาถามหาหนังสือ เข้ามาพร้อมกัน ถามจริง กูจะหันหน้าไปทางไหนก่อนดีค่ะ ไอ้คืนหนังสือก็คาที่มือก็ แถวยาวไปแปดวา เด็กเจ้าหน้าที่ไม่มา สรุป ก็รอไปเหอะ กูมีแค่ 2 มือ จบไหม จบ

จิดตก พยายามปล่อยวาง แต่อยากจะบอกว่า ไม่ได้ว่างมากมาย พยายามเคลียร์ทุกอย่างอยู่ เผื่อทนระบบไม่ได้ จะได้ไม่เป็นภาระของคนข้างหลัง

แต่จะพยายามทน เราบอกได้เลยว่าเรารักเด็กดี ๆ ห้องเรามาก ๆ พูดแล้วอยากร้องไห้

เรื่องดูดวงช่างเหอะ ลิขิตฟ้าหรือจะสู้มานะตน

เราจะอดทนต่อไป เพื่อสักวันหนึ่ง เราจะได้พบกับ
ความขี้เกียจ ที่จะนำมาสู่สิ่งยิ่งใหญ่ที่เป็นประโยชน์ต่อจิตใจของมวลมนุษยชาติ
http://www.youtube.com/watch?v=imIT_5KJgNQ

ขอให้ทุกท่าน มีความสุข และห่างไกลจากคนที่ไม่รักษาสัจจะ
ขอบคุณที่อ่าน
ใครอยากเอาเรื่องราวไปเขียนนิยาย เชิญ อนุญาต
2:05 แล้ว (ตีสอง)
นอนแล้ว สรุปไม่ได้คีย์งาน ไม่ได้สแกนงาน นอนเหอะ จะได้ไม่เป็นภาระของคนข้างหลัง
เราจะดูแลสภาพจิตใจของเราให้ดีกว่านี้ เพื่อร่างกายที่จะต้องอยู่ดูแลตัวเองและคนที่เราีรัก (ที่รักตัวเอง ดูแลตัวเอง) ไปอีกนาน

สู้ ๆ ค่ะ ขออีกเรื่อง ขอให้ทุกท่านเป็นแบบอย่างที่ดี นำเรื่องไม่ดีมาเป็นอุททาหรณ์
ดูแลคนที่ท่านรักด้วย การปลูกฝังให้เขาดูแลตัวเอง ทำได้เอง ไม่เดือดร้อนใคร
และจงรักษาสัจจะ