แถม หากมือถือคุณขึ้นว่าหน่วยความจำไม่พอ และหาสาเหตุไม่เจอ

สำหรับแอนดรอยด์ ลองทำตามlinkนี้ค่ะ https://www.facebook.com/photo.php?fbid=10152912933912987&set=a.10150568427562987.385543.744907986&type=1

แอมมาเพิ่มให้ใหม่ (270458)

ดูแนะนำแอพอื่น ๆ โดยแอมได้ที่ https://sites.google.com/site/praniteeshare/naeanaapp ค่ะ

https://www.facebook.com/photo.php?fbid=10152912933912987&set=a.10150568427562987.385543.744907986&type=1image ลองไปตามทางนี้ ถ้าหาไม่เจออีก เสียบต่อกับคอม (เราเจอเพราะเสียบต่อกับคอมนี่แหละ) แล้วลบไฟล์ทั้งหมดในโฟลเดอร์นี้ พื้นที่ USB บ้าบอคอแตกอะไรของมัน ก็จะกลับมา ทำให้ใช้งานได้ต่อ image วันไหน เราโพสต์บ้าบอคอแตกเยอะ ก็ต้องมาลบหลายรอบเลยแหละ แรก ๆ เรายังไม่รู้ ลบรูปหมดเครื่องเลย ก็ยังช่วยอะไรไม่ได้ 555 ลองดู เราลองลบแล้ว ทั้ง i-mobile i stlye q2 และ samsung galaxy tab 10.1 แต่แกแลกซี่แทบไม่ได้เต็มหรอก ลบดูเฉย ๆ แต่ในคิวสองนี้ ความจำในเครื่องแค่กิ๊กเดียว เต็มไวมาก

โฆษณา

เกี่ยวกับห้องสมุด ในสารานุกรมศึกษาศาสตร์ กันยายน 2539

ก่อนอื่นเราขอบอกว่า ตามทัศนคติของเรา การบังคับด้วยกฎเกณฑ์จำนวน ไม่สามารถสร้างนิสัยรักการอ่านอย่างแท้จริงได้

อ่านนี่ดูเพลิน ๆ ค่ะ จาก ตามรูปค่ะ

ยุคสมัยเปลี่ยนไป หลายอย่างอาจเปลี่ยนไป แต่การบังคับด้วยกฎเกณฑ์จำนวน ไม่สามารถสร้างนิสัยรักการอ่านได้อย่างแท้จริงได้ ยังเป็นจริงทุกสมัย (เราสัมผัสมาแล้ว และไม่มีประโยชน์อะไรที่จะสาธยาย เอาเวลาไปอ่านหนังสือที่คุณชอบดีกว่าค่ะ)

25560720-120542.jpg

25560720-120725.jpg

25560720-120901.jpg

25560720-121038.jpg

25560720-121227.jpg

25560720-121405.jpg

25560720-121510.jpg

25560720-121559.jpg

25560720-121653.jpg

25560720-121738.jpg

25560720-121824.jpg

25560720-121912.jpg

25560720-122000.jpg

25560720-122044.jpg

25560720-122127.jpg

25560720-122217.jpg

25560720-122300.jpg

25560720-122344.jpg

25560720-122426.jpg

วิธีวาดแผนที่ ในเอกสารเยี่ยมบ้าน (ให้เผื่อไว้)

image

มือถือไอโมบาย ไอสไตล์ คิวสอง เปิด จีพีเอส เปิดกูเกิลแมพ

เปิดเสร็จ เจอที่อยู่ปัจจุบัน เลือกทางไป อย่างเราก็พิมพ์ชื่อที่ทำงาน (ที่มันป๊อปปูลาร์กว่า หาเจออยู่แล้ว) แล้วเลือกรูปรถเก๋ง เอ้ย รถยนต์

ก็จะเจอแผนที่ (ขอร้อง อย่าตามมาฆ่า เรายังอยากมีชีวิต คิดวิธีการต่าง ๆ ต่อไป)

image

ไม่ต้องวาดเองให้งง รูปตรงแน่นอน ถ้าจีพีเอสไม่ผิด

แต่เสียใจ เราคิดได้ แต่ขี้เกียจทำ ไม่สะดวกไปเยี่ยมบ้าน ด้วยเหตุผลส่วนตัวจริง ๆ (อย่าถาม เพราะถามเสร็จก็ไม่เข้าใจ อย่าถามดีกว่า ดูเราเขียนวิธีการต่าง ๆ ที่อยากให้ทำงานง่ายขึ้น โดยเดือดร้อานผู้อื่นน้อยลงดีกว่าค่ะ ขออภัยคุณผู้อ่าน หากบางทีเราจิกกัดล่องลอย ติสแตก)

ยังเหลืออีก 1 เรื่อง เดี๋ยวไปเขียนก่อน ที่ไอแพด พอดีต้องถ่ายหนังสือ ไอแพดถ่ายชัดทั้งภาพ สะดวกกว่ามือถือเรา

ประชาสัมพันธ์ยังไง ให้รู้ทั้งหน่วยงาน

image

เราอยากเขียนมาก จากหลายครั้ง แต่นะ บางทีก็หมดอารมณ์ แต่เคยเขียนแล้วแหละ เอนทรี่หรือบล็อกไหนสักที่

ภาพด้านบนเราวาดจาก แอพเฟรสโก้โปร(เสียเงินใหเซฟรูปได้) แล้วส่งต่อไปไลน์คาเมร่า(ฟรี) เพื่อพิมพ์ข้อความ และส่งต่อมาเวิร์ดเพรส(ฟรี)นี่แหละ (ใช้มือถือไอโมบายไอสไตล์คิวสองนี่แหละ อย่ารำคาญเลยถ้าเราจะพูดบ่อย ๆ เพราะเราจะบอกว่าของไม่แพงมาก บางทีก็ช่วยถ่ายทอดความรู้สึกได้อย่างฉับไว 95%ของบล็อกนี้ เบ็ดเสร็จจากมือถือของเรา)

คือประชาสัมพันธ์ด้วยป้ายกระดาษก็ได้ ถ้าได้แบบอันบน (ใช้สีทาบ้านเขียน จะได้ตัวโต ๆ ถ้าคนเดินผ่านมันไม่โง่เง่ามาก มันต้องเห็นป้ายประกาศแน่นอน แต่ดูแล้วมันใหญ่ไป ยาก)

ก็เอาป้ายกระดาษพอ เพราะนักเรียน ที่ดี (ไม่ปีนกำแพงกลับบ้าน) ต้องผ่านทางนี้ทุกคน ทั้งเช้าและเย็น และครูแบบเราก็ผ่านเหมือนกัน ก็จะได้อ่านด้วย แล้วช่วยออกเป็นคำสั่งเลย ว่าเด็กทุกคน เอ้ย “คนทุกคนเลยดีกว่า ต้องอ่านป้ายนี้ก่อนกลับบ้าน” (ช่วยมาประกาศก่อน 15:30 ด้วย) ส่วนใหญ่จะแจ้งเรื่องที่เด่นมากจริง ๆ เช่น การแต่งกายที่ไม่เหมือนปกติ อาทิ เมื่อวานนี้มีแห่เทียน เด็กเรา ถามเราตั้งแต่เที่ยง เย็น เราก็ตอบไม่ได้ (ก็ตึกที่เราทำงานไม่ได้ยินเสียงไมค์ประกาศ ห่วย ไม่มีป้ายบอก จะบอกว่าทุกคนรู้ คนเก่า ๆ รู้ อ้าวงี้คนใหม่ เด็กใหม่ จะรู้ได้ไง ตอบมาได้ แย่มาก) เด็กโทรถามเรา เราก็ไม่รู้ ถามใครที่เจอ ก็ไม่รู้ ใครมีอำนาจในการสั่งเรายังไม่รู้เลย แต่ดี เด็กคนนึงบอกว่า เด็กอีกห้อง บอกว่าใส่ชุดนักเรียน เราเลยให้ช่วยบอกต่อ ๆ กัน (เด็กมันเล่นเฟสบุ๊คกันเป็นบ้าเลยนะไลึ์รูปกัน 100 200ไลค์ ไร้สาระมาก)

และถ้าเด็กฮือกันออก ก็ให้คนที่เห็น มีน้ำใจ ถ่ายประกาศ เอาไปแชร์ต่อ เรียกไลค์ก็ดีจะตาย

หรือถ้าหน่วยงานต้นทางสะดวก ทำทวิตเตอร์ หรือ เพจเลย แชร์เองเลย คนจะได้ไปติดตามรู้ข่าวสารได้ (เราเคยบ่นไง ว่า เวลาประกาษอะไร ช่วยทวีตลงทวิตเตอร์ด้วย จะขอบคุณมาก เพราะคนที่ได้ยินประกาศแบบฟังไม่รู้เรื่อง เพราะห่างไกลลำโพง จะได้มีแหล่งเช็คข้อมูลว่าเสียงที่ฟังไม่รู้เรื่องตะกี้คือประกาศว่าอะไร เคยบอกหลายครั้งแล้วว่าที่ตึกไม่ได้ยินเสียงประกาศ แต่ก็ยังไม่มีการแก้ไขใดใดให้)

เราเคยช่วยประชาสัมพันธ์บางอย่าง ผลคือ เราถูกบางคนตักเตือนว่าไม่เหมาะสม
ก็เข้าใจ บางหน่วยงานก็หน้าบางบางเรื่อง แต่หน้าด้านกับหลายเรื่อง แต่เขาเตือนด้วยความหวังดีกับเรา เราก็เข้าใจ ขอบคุณ แต่เราก็พบว่าสังคมมีความแตกต่างที่หาความยุติธรรมได้ยาก มันเหลื่อมล้ำมาก

ที่รู้คือ วันพฤ เด็กเราไม่ได้ยินเสียงประกาศ เราก็ไม่ได้ยิน แต่เพื่อนเด็กบอก ทว่าเด็กหลายคน (รวมทั้งเด็กเก่าอีกหลายคน ม.2 เพียบ ขนาดเป็นเด็กเก่าด้วย นะเนี่ย) ไม่ได้ใส่ชุดนักเรียน
ผลคือถูกตัดคะแนนความประพฤติ 5 คะแนน

ถามจริงเหอะ เขาประชาสัมพันธ์ทั่วถึงดีแล้วเหรอ ถึงได้หักคะแนนนักเรียนที่มันไม่รู้ เด็ก ม.1 น่าสงสาร มันไม่รู้ หนิ อันนี้รู้สึกโกรธแทนเด็กนะ อย่าว่าอะไรเลย ผู้ใหญ่ใส่ชุดไทยสักกี่คนกัน เราใส่ เพราะถ้าเรารู้ เราไม่ขัดหรอก กะอีแค่แต่งตัว เราชอบอยู่แล้ว ไม่ต้องเปลืองเงิน เสียเวลาเพิ่มอะไร

ประชาสัมพันธ์ให้มันทั่วถึงเหอะ ก่อนที่จะไปโทษคนอื่น เบื่อมาก ที่ใดก็ตามที่ประชาสัมพันธ์ห่วย รู้กันแค่ในกะลา คนในยังไม่รู้เลย ทำ Faq (คำถามที่พบบ่อย) เลยเป็นไง

แต่เข้าใจแหละ ถ้าไม่ค่อยมีระบบตั้งแต่แรกก็ลำบากแบบนี้แหละ

ปล.ประกาศสั้นง่ายดีกว่า คำสั่งยาว ๆ คนจะมองหาแต่ชื่อตัวเอง ไม่มีก็ไม่อ่าน จริง ๆ

ระบบดูแลนักเรียนของดิฉัน

image

ส่วนตัว เราเป็นคนที่ไม่เห็นด้วยกับการเยี่ยมบ้านเด็ก (ส่วนตัวจริง ๆ ส่วนท่านอื่นกรุณามองในมุมของท่าน) เราพยายามติดต่อกับผู้ปกครองทางโทรศัพท์มือถือ ทั้งข้อความ และโทร แต่ทุกวันบางทีก็ไม่ไหวกับค่าใช้จ่าย เพราะเราดูแลเด็ก 48 คน (จะเหลือ 47 แล้ว เด็กจะย้ายไปสมุย พ่อกำลังมาเดินเรื่องลาออกวันนี้)

เราไม่ไปเยี่ยมบ้านเลย เพราะเราไม่สะดวกมากถึงมากที่สุด ด้วยเหตุผลส่วนตัว (เราจึงจะไปให้พ้นจากจุดนี้ในเร็ววันนี้ แต่ไปแบบรับผิดชอบนะ ไม่ใช่ทิ้งขว้างงาน) ทว่าเราต้องส่งเอกสารบางอย่าง อย่าหาว่าเราเป็นศรีธนนชัยเลย สะกดถูกป่าววะ เราเลยจะใช้วิธีการนี้

พอดีพรุ่งนี้เราอยู่เวรที่โรงเรียน และปกติ เราก็จะนั่งหง่าว ๆ ตั้งแต่หกโมงเช้าถึงห้าโมงเย็น เราเลยส่งข้อความ (ซึ่งปกติ เราส่งข้อความหาผู้ปกครองเด็กอยู่แล้ว เพราะเราขอเบอร์ ตามเก็บเบอร์ ผู้ปกครองมาเมมลงเครื่อง เดือนนึงเราส่ง SMS ได้ 500 อัน จากแพคเกจเสริมของซิมวันทูคอล เป็นคอมโบ้แอล 300 SMS และจากจูนทอล์กแบบ500บาท ที่ได้200SMS ((ทั้งหมดคือรายจ่ายส่วนตัว โรงเรียนไม่ได้จ่ายให้แต่อย่างใด)) อยู่ที่ว่าผู้ปกครองจะเปิด SMS อ่านหรือเปล่าเท่านั้นเอง – แต่ก็ส่งได้ไม่กี่หนนะ เพราะเด็กตั้งเกือบห้าสิบคน และบางข้อความก็พิมพ์ยาว จนกินไปสองสามชิ้นSMS แต่ก็คิดว่าอย่างน้อยเราก็ได้พยายามติดต่อเขาโดยตรงแล้ว)

เราส่งข้อความที เราก็จะพิมพ์ผู้รับทีละ 10 คน โดยเราจะตั้งผู้ปกครองเด็กเป็น pตามด้วยเลขที่เด็ก (p=parent) ส่วนคนไหนที่ขึ้นชื่อ ก็เป็นเพราะเมมไว้หลายแบบ แต่ตอนกด กดจาก p1 p3 p4 (p2กำลังลาออก p34แขวนลอยไปแล้ว ไม่มาเรียน)

image

ก็กดแป๊บเดียว ก๊อปปี้ข้อความเลือกผู้รับ  ก็ส่งข้อความได้ครบทั้งหมดแล้ว (เราใช้มือถือ ไอโมบาย ไอสไตล คิวสอง ราคาห้าพันเจ็ดร้อยเก้าสิบ อย่าว่าเราดูถูกเลยนะ เราว่าบางคนใช้มือถือแพงกว่าเรายังทำอะไรแบบนี้ไม่เป็นเลย)

พอเราส่งไปครบ มีแม่เด็กโทรมาถามเลย ว่าไม่สะดวกให้ไป เพราะแม่ทำงานทุกวัน ขอคุยกับครูเลยได้ไหม เราก็คุยกับแม่เด็กเลย ก็ดีใจที่ได้คุย แม่เด็กเขาก็ดีใจ
(แต่นะ เราก็ไม่มีลายเซนแม่เด็กลงรายงาน แต่ช่างเหอะ ประโยชน์คืออะไร เราสนใจตรงนั้น เราไม่สนอีระบบบ้าบอคอแตกหรอก เยี่ยมบ้านแล้วช่วยอะไรเขาได้ ช่วยติดต่อกันให้รู้เรื่องง่าย ๆ ชัด ๆ ดีกว่า)

เราคิดไม่เหมือนระบบ เราไม่พยายามเปลี่ยนแปลงระบบหรอก ทนระบบไม่ได้ เราก็จากไป
เรารู้ว่าเรายังทำประโยชน์ให้ระบบอื่น ๆ ได้ ไม่โทษใคร เพราะคนส่วนใหญ่ไม่มีสิทธิ์เปลี่ยนแปลงระบบ และคนที่มีสิทธิ์เปลี่ยนแปลงระบบ มักไม่ใช่คนลงมือทำงานจริง จึงไม่รู้ข้อจำกัด

กะว่าตอนออกแล้ว คงส่งข้อความไปบอกพ่อแม่เด็กทุกคน ว่าต่อไปให้ติดต่อครูเอ็ม ที่เบอร์… แทน
และแน่นอน เด็กจะดีได้ ไม่ได้มาจากครูฝ่ายเดียว (ห่าเหวอะไรก็ชอบโทษครู รู้ไหมเราทำงาน 11 ชม.ต่อวัน ไม่รวมภาระที่แบกกลับบ้าน และการรับสายอีก เพราะต้องช่วยผู้ปกครองดูแลลูกหลานเขา) ฉะนั้น พ่อแม่ก็ต้องดูแลด้วย ถ้าไม่ค่อยจะดูแลลูกหลานซะเองเหมือนกัน โทษครูไปก็เท่านั้น ยังไงลูกดี ๆ คนเดิมก็คงไม่กลับมาหรอก

ฝากไว้ เด็กเรา มส = ไม่มีสิทธิ์สอบ หลายคนแล้ว อย่างน้อย 3 เราจะช่วยได้เฉพาะคนที่ส่งใบลา ใบรับรองแพทย์ คนไม่ส่งใบลา ใบรับรองแพทย์ ก็รับผลจากการกระทำของตัวเองไปแล้วกัน เราช่วยอะไรไม่ได้

เราให้เด็กเซนรับทราบแล้วว่า ทุกครั้งที่ไม่มาเรียน ขอให้โทรบอก และพอกลับมาเรียนก็ต้องส่งใบลา ทีหลัง(ถ้าเราเป็นครูอีก) หรือฝากถึงครูท่านอื่น ๆ บอกเด็กเลย ส่งใบลา ที่ครูทุกวิชาที่มีเรียนในวันที่นักเรียนขาดเรียน จะได้ไม่โดน มส (นี่เดี๋ยวเราก็ต้องไปซีรอกใบลาเด็กส่งครูเขาเองอีก เพราะครูในวิชา เขาแจ้งมากับเราด้วย ก็ช่วย ๆ กันไป)

เด็กจะรู้ไหมเนี่ยว่าทำครูเบื่อมาก ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อ สมัยเรียนมัธยมปลาย เราไม่เคยหยุดเรียน (ไม่เคยโดดเรียนอยู่แล้ว) เลยแม้แต่วันเดียว ม.ต้นเคยท้องเสีย หยุดไปวันนึง ป.ตรีก็ไปเรียนทั้งเปื่อย เดือดร้อนแม่ต้องเอาแท็กซี่มารับหลังเรียนไปได้คาบนึง ((จากสองคาบ)) เพื่อไปโรงพยาบาล ((กรณีนี้เราก็เกินไป)) มีความสุขความทุกข์ไม่รู้ ที่รู้คือไม่อยากหยุดเรียน ปัญหาเยอะ

ก็ไม่รู้ทำไมต้องมาเจอเด็ก ขาดเรียน โดดเรียน เยอะขนาดนี้ หมดแรงตาม เพราะว่าทุกคนมีเจตจำนงอิสระ (ตามวิชาปรัชญา)

เอาเถอะค่ะ ช่วย ๆ กันไป เท่าที่ยังมีแรง (เดี๋ยวเอนทรี่หน้า จะเล่าเรื่องหนทางประชาสัมพันธ์โดยทั่วกัน)