แต่งงาน ๆ

วันนี้ไปดูบ้านพี่สาวเรากับแฟนเขามา

ก็หนุก ๆ

ทำไปทำมาเราก็ไม่ได้รับงานอะไรเป็นพิเศษทั้งนั้น คงเพราะว่าทุกคนเห็นแล้วว่าเรามันไม่ค่อยรับผิดชอบ (หรือไงไม่รู้ กร๊ากกก) แต่ก็ดี เราจะได้อยู่ในส่วนของการลงทะเบียน และกิน กิน กิน อย่างเอร็ดอร่อย ก็ดี เพราะบอกตรง ๆ เรื่องเพลง เรายังคิดไม่ออกเลย ที่ว่าจะแต่งเพลงงานแต่งให้ป้าเอกับพี่หนึ่ง คือ เขาไม่ลิสต์ประวัติความรักมาให้ เราก็นั่งเทียนเขียนไม่ถูกอ่ะ

แล้วก็เรื่องจะร้องเพลงโชว์ ก็ดูไปดูมา เราร้อง งานอาจจะล่มเลยก็ได้ เพราะแค่จะร้องให้ใครฟัง เขาก็วิ่งหนีกันไปหมด

แหม่ อะไำรจะขนาดนั้น ฟังเสียงเราร้องเพลงซะ เพลงนี้ทำเองทุกขั้นตอน ย้ำว่าทุกขั้นตอน (แต่งเติง ดนตรี อัด ร้อง) http://www.youtube.com/watch?v=V74rcpseSYc

อ่ะ เข้าเรื่องต่อ
ก็ดี ดี ดี เราไม่เคยอะไรทั้งนั้น ทุกอย่างที่เกิดขึ้นดีหมดแหละ

ชิล ๆ

ทำอะไรได้ก็ทำ

แต่สิ่งที่เราจะมาเล่าก็คือ ในชีวิตนี้ เราเคยจะได้มีโอกาสได้แต่งงานบ้างไหม กร๊ากกก

 

กรณีแรก
ตอนประถมต้น จำปีไม่ได้
เพื่อนผู้ชายในหมู่บ้านเดียวกัน (เล่าละเอียดมากไม่ได้ เดี๋ยวมีคนไปสืบ)
วันนั้นเราไปบ้านเพื่อน แม่พาไป เพราะเราขาดเรียนหรือไงเนี่ย แล้วการบ้านเลขไม่เสร็จ จะไปขอดูว่าครูสั่งเพิ่มป่าว หรือว่าสลับกันไม่รู้นะ เพื่อนทำการบ้านไม่เสร็จ
แต่เออ เราไปบ้านเพื่อนเนี่ย น่าจะเราการบ้านไม่เสร็จมากกว่า เพราะถ้าเพื่อนการบ้านไม่เสร็จ มันก็น่าจะเดินมาบ้านเราว่ะ (เพราะจำได้เลย ตอนป.สองหรือสามไม่รู้ มีท่องสูตรคูณ ถึงแม่ยี่สิบห้า เพื่อนผู้ชายคนนี้อ่ะท่องได้ เราท่องไม่ได้ มันมาหน้าบ้านเรา รอขึ้นรถโรงเรียน ทั้งที่ซอยบ้านมันอ่ะท้ายซอยลิบ ๆ เลย บ้านเราอ่ะต้นซอย แม่เราถามมันว่ามันท่องสูตรคูณได้ไหม มันท่องให้ฟังตั้งแต่แม่13ถึง25 เลย ในขณะที่เราอ่ะ แม่ 13 ยังไม่รอด กร๊ากก เลยคิดว่าคงเป็นเราทำงานไม่เสร็จ ไปขอลอกงานที่บ้านมันมากกว่้า แต่เราเคยไปบ้านมันครั้งเดียว เหตุผลคือ ไม่รู้จะไปทำไม ส่วนมันมาบ้านเราก็มาหลายครั้ง แต่ว่ามาได้แค่หน้าบ้าน มาท่องสูตรคูณ มาคุยนิดหน่อย เราไม่ค่อยมีอารมณ์อยากให้ใครเข้าบ้าน บ้านรกตั้งแต่เล็กจะรู้สึกว่าบ้านไม่มีอะไรเลย อายเพื่อน ทุกวันนี้บ้านเรามีแต่ความรก 555 แต่เราก็รักบ้านที่สุด)
คือไปนั่งลอกงานเพื่อนอยู่มั้ง
จำได้คล้าย ๆ ว่า แม่เพื่อน พูดขึ้นมาว่า (อาจจะพูดเพราะเราสวย น่าเอ็นดู กร๊ากกก)
จำไม่ได้ว่าพูดว่าอะไร
แต่เหมือนว่า เขาอยากให้คู่กับลูกชายเขา อะไรประมาณนั้น
กร๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

แต่แม่เราบอกว่า ให้มันโตก่อนเหอะ เจอคนมากมาย อย่าไปคิดแทนเด็ก ไรงี้
กร๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกก
ส่วนเรา เราไม่คิดจะมีแฟน ตอนประถมเราอยากเป็นทอม (บ้าอีกกู แต่พูดจริง
ไม่รู้สิ รู้สึกชอบผู้หญิงสวย ๆ เพื่อนผู้หญิงสวย ๆ ทิ้งไปเดินกับเพื่อนคนอื่น เราร้องไห้เลยอ่ะ บัดซบมาก กร๊ากกกกกกกกก)

ต่ออีกนิดเพื่อนผู้ชายคนนี้ เก่งเลขมากเลยนะ แล้วก็สูงใหญ่ ขาว ตอนเรียนหนังสือมีหัวการค้าด้วย เอาข้าวเหนี่ยวหมูจากในซอย (เป็นแม่เพื่อนอีกคน แต่เพื่อนคนที่แม่ขายหมูกลับไม่เอาไปขาย แต่ไอ้เพื่อนท่องสูตรคูณถึงแม่25เนี่ย กลับแบกไปขาย ได้กำไรวันละหลายร้อย จินตนาการกลับไปนะ เมื่อปี 2539 นะคะ เป็นร้อยนะคะ จนครูที่โีรงเรียนเรียกไปด่า และห้ามนักเรียนเอาของมาขาย — เพราะจะทำให้โรงเรียนขายของไ่ม่ได้ 555 ยุคนั้นหมูย่าง 7 ไม้ 20 บาทนะคะ)
ตอนโตไม่ได้เจอกัน เพราะจบประถมเสร็จ เรียนคนละโรงเรียน
แต่ได้ข่าวว่ามันก็ยังเรียนเก่ง
ได้ข่าวว่าเรียนวิศวะ
รู้ข่าวอีกที มันประสบอุบัติเหตุ แต่ไม่เห็นสภาพ
เห็นอีกที คือ วันเลือกตั้ง ปี 2550 ไม่ทันมองหน้ามันชัด ๆ  แต่มันสวัสดีพ่อแม่เรา

อืม ท่าทางเราคงไม่ใช่เนื้อคู่กัน

แต่ถ้าถามวันนี้ว่าเสียดายไหม คงไม่รู้จะตอบว่าเสียดายไหม เพราะไม่ค่อยรู้จักกันมากนะ แต่เท่าที่ดู มันเป็นคนที่เก่งคนนึงแหละ แต่คนจะไม่ได้คู่กันแหละเนอะ ยังไงก็ไม่ได้คู่กัน
คงแมนไปมั้ง เราชอบตุ๊ด (กร๊ากกกกกกก) พูดเล่นว่ะ เอาว่าถ้ามาจีบอีกทีนี่น่าลุ้น

ว่าแต่มันเคยจีบเราเหรอ? อิอิิ
…………………………………………………………………………..

ก็ฮา ๆ เท่าที่คิดมา ก็มีแค่นี้

เออ ตอน ป.6 เนี่ย จะมีเพื่อนคนนึง ชื่อนามสกุลเราจะได้แม่นเลย ชอบเรา แล้วตาม ๆ มันฮาอ่ะ เราด่ามันร้องไห้เลยหรือไงเนี่ยแหละ พอดีตอนนั้นเราเป็นทอม เราเลยด่ามันกระจาย 555

 

………………..

ล่าสุด

มีเรื่องให้กรี๊ด

วันนี้ตอนไปบ้านเอ มีช่วงนึงแม่ไปซื้อกล้วยทอดกับเอ

ป้าเราถามเราว่า เรามีแฟนไหม
เราตอบว่าไม่มี เพราะถึงมี ที่คบอยู่ก็เป็นตุ๊ด (คือ เราอ่ะรักตุ๊ด แต่ตุ๊ดอ่ะ ไม่ได้รักเรา แต่เรารักกันแบบเพื่อนรัก ปรารถนาดีต่อกัน ไม่มีอะไรในกอไผ่)
ที่ผ่านมานี่ให้ผ่านไปหมดเลยนะ ไม่คิดรีเทิร์น เพราะทุกคนเขาก็ไม่ชอบเราหรอก 555

………………………..ขอขั้น…………………………….
เปิดทำเนียบผู้ชายที่เราชอบ เอาแบบชอบมาก จริงจัง

+เริ่มจากรุ่นพี่มัธยม แว่นหนา หล่อ ๆ รายนี้มีเมียแล้ว อิอิ ก็ดีใจกะเขา
+พี่ซีดตอนมหาวิทยาลัย รายนี้แกชอบสาวสวย เราไม่ใช่สเปกแก เจอสเตตัสเฟสแกบ้าง แกก็จีบไปเรื่อยและก็ยังเป็นพ่อเลี้ยงไร่แห้วอยู่
+พี่อ้วนหมู (เป็นเพื่อนห้องเดียวกับพี่แว่นหนา ก็คือเป็นรุ่นพี่มัธยมเรา) ล่าสุดเล่ายังวะ ว่าเขาเลิกกับแฟนแล้ว เราเห็นไลน์เขา เราก็ไปกดปุ่มตัวการ์ตูนไลค์ให้กำลังใจเขา ผลคือ คุณแฟนเขาตามมาแอดไลน์เรา (แหมหล่อน คงคิดว่าชั้นเป็นมือที่สามชิมิ ขอบอกว่าไม่ใช่โว้ย เขาเลิกติดต่อชั้นก่อนติดต่อหล่อนตั้งแต่สมัยเพราะเจ้าเห้าซินเต้ ชื่อมั่วป่าววะ) เราเลยไม่ยุ่ง ไม่ไลค์อีกเลย ถามว่ายังรักไหม บอกเลยว่ารัก เพราะว่าคนนี้อ่ะ เราว่าเราเข้าใจนิสัยเขา แต่นิสัยเขาคงเข้ากับเราไม่ได้ คิดไม่เหมือนกัน แต่เขาไม่ชัดเจนอ่ะ หาแฟนยาก บอกได้เลย หาแฟนไม่ได้ก็คงเพราะความไม่ชัดเจนแหละ

+ พี่ตุ๊ดที่รัก เราก็ยังรัก รักเพราะคุยกันได้ทุกเรื่อง ไม่ได้ตามใจ ด่ากันก็มี แต่รักแบบนี้แหละ ทุกวันนี้ก็รักกัน ไม่ได้เป็นแฟน ไม่เคยคิดจะเปลี่ยนใจตุ๊ด แต่รู้สึกว่าไม่รู้สิ รู้สึกว่าอยากคุยกันแบบนี้ นี่คิดว่าถ้าจะห่างมาก ๆ มีเรื่องเดียว คือ เขาไปมีผัว 555
เพราะคงไม่ใช่เราไปมีหรอก ดูท่าเราจะไม่อยากมีครอบครัวใหม่แล้ว เราอยากนิพพาน
(พูดจริง) ยังเคยคุยกันเลย ว่าถ้าไม่มีใคร ต่างคนต่างไม่แต่งงาน แก่ตัวไป เราไปอยู่บ้านบางแคด้วยกันเหอะ 555 พูดจริง ก็คุยกันไป มีอะไรก็ช่วยกันคิด แต่ไม่อาศัยอะไรกันนะ เงินทอง งานการ ต่างคนต่างจัดการ ชีวิตใครชีวิตมัน ไม่ได้อาศัยอะไรกัน แค่ช่วยอะไรกันได้ก็ช่วย เอาว่าเรานับเขาว่าเป็นเพื่อนที่สนิทที่สุดตั้งแต่มีเพื่อนมา

……………………………….เออ เข้าเรื่องต่อ…………………………

พอบอกป้าไปงั้น
ป้าก็ไม่ได้พูดอะไร

จนกระทั่งป้านั่งคุยกับแม่

พูดถึงเพื่อนแม่ ที่จะชวนมางาน

แล้วป้าก็พูดว่า เพื่อนแม่คนนึง ที่เขามีลูกชาย เขาคุยว่าลูกเขายังไม่แต่งงานเลย ว่าจะให้มาขอลูกสาวคนเล็ก (ก็คือเรา กร๊ากกก)
วินาทีนั้นเราตอบเลยว่้า มาขอเลยมา มาเลย ชอบ ๆ

แล้วเราก็เล่าให้เอฟัง แล้วก็หัวเราะกันกร๊าก ๆ (หัวเราะเขิน)

เรื่องมันมีอยู่ว่า ตอนเราอยู่มัธยม เรานั่งเล่นอยู่นอกชาน ใส่ชุดนอนสีขาว ค่อนข้างบาง และโนบรา (ทุกวันนี้ก็โนบรา ก็อยู่บ้านจะใส่ไมวะ แต่ทุกวันนี้เราไม่ออกไปนอกชานเลยนะ อยู่แต่ในห้อง คือเคลียร์งาน) พี่ผู้ชายคนนั้น ที่ป้าเราพูดถึง มากับแม่เขา เราอยู่นอกชานพอดีใช่ป่ะ ก็ต้องเปิดกุญแจไปเอาของ เขาเอาของมาฝาก มีผ้านวม ไรอีกมากมาย เรารู้สึกอายว่าแต่งตัวไม่เรียบร้อย (คือถ้าใครไม่จ้อง คงไม่เห็นทะลุเสื้อหรอก แต่คืออายเอง) ถึงกับมีศัพท์กับป้าเอซังเลยว่า “รุ่นเครียด”
พอพูดคำว่า “รุ่นเครียด” คือ หมายถึงอายที่พี่คนนี้กับเพื่อนแม่เรามา แล้วเราแต่งตัวไม่เรียบร้อยแหละ
พี่เขาก็ไม่อะไรนะ หน้าเขา เราก็จำไม่ได้เลยด้วยซ้ำ
ล่าสุดเจอกันเมื่อหลายเดือนก่อน อาจเป็นปีแล้วก็ได้ ไปบ้านเขา ไปเอาซองกฐิน  อ่อ เป็นปีแล้วว่ะ

พ่อ แม่(เพื่อนแม่เรา) พี่ผู้ชายคนนี้ น้องสาวเขา แฟนน้องสาวเขา แล้วก็เพื่อน ๆ น้องสาวเขา ไปกินข้าวกัน เขาให้แม่ เอ เรา ไปด้วย พ่อเขาเลี้ยง
บ้านเขาใหญ่ ร่ำรวย (เราชอบเงิน 55555555555)
เลี้ยงอาหารเริดมาก
เขานั่งโต๊ะน้องเขา เราก็ไม่ได้อะไรหรอก
สรุป หน้าเขาเราก็ยังจำไม่ได้ แต่บ้านเขารวย จำได้แค่นี้

 

พอป้าบอกว่าแม่เขาจะมาขอเรา เราเลยดีใจ กร๊ากกกก เขาจะพูดจริงพูดเล่นไม่รู้ แต่เราก็ดีใจ ดีใจที่มีคนนึกถึง
แต่นะ เราก็ยังจำเขาไม่ได้อยู่ดี

แต่ที่รู้คือ พี่คนนี้เขาทำงานดีมาก และมีเงินเดือนเยอะ มั่นคง (น่าจะจบวิศวะ อะไรสักอย่าง) และแน่นอน เขาแก่กว่าเราหลายปีมากเช่นกัน

ทว่า ไม่อะไรหรอก คนไม่ใช่คู่กัน ก็คงไม่ได้คู่กัน ถ้าคู่กันเดี๋ยวก็ได้คู่กัน

……………………………..

แต่จากการดูเอเตรียมงานแต่งแล้ว (และหลาย ๆ คู่ที่เห็นแต่งมา) เรารู้สึกว่าเราอยากเป็นโสด ไม่ใช่ขี้เกียจนะ แต่แบบ บอกไม่ถูกว่ะ ทุกวันนี้ไม่คิดถึงเพลงรัก อารมณ์รักเลยนะ

เพลงก็แต่งไม่ออกสักเพลง หรือเราจะแก่แล้ววะ

พูดยาก ไม่มีอารมณ์โรแมนซ์อ่ะ อยากรวย อยากขับรถ อยากทำในสิ่งที่อยากทำ ไม่ใช่แต่งงานมีลูก คือ ถ้าเจอคนที่ใช่ อาจไม่พูดแบบนี้ แต่แบบตอนนี้ไม่เจอว่ะ

จากการมาทำงานที่โรงเรียน เห็นอีเด็กน้อยใจแตกเยอะมาก มีลูกมีเต้ากันไปหลายคน
(คืออยู่โรงเรียน รับรู้เรื่องราวเยอะมาก บางเรื่องสะเทือนใจมาก มีเช่น เด็กผู้หญิงหนีตามเด็กผู้ชาย เด็กถูกรุมโทรม-แต่เด็กมันก็แรดอยู่ เด็กท้อง เด็กเป็นเอดส์ ฯลฯ) คือทุกที่มันไม่สวยงาม แต่อยู่ที่ว่าคนที่เกี่ยวข้องเขาจะจัดการยังไง

แอบขอบคุณกรรม ที่ให้ึความขี้เหร่ กับนิสัยแย่ ๆ มา ทำให้ไม่ค่อยมีอะไรชักจูงไปในทางที่จะทำให้เราหลงออกไปจากทางที่เราปรารถนา
เราปรารถนาจะนิพพาน แต่ถ้าไม่ได้จริง ๆ ขอให้สามารถทำงานเป็นระบบ สร้างหลักการ ระบบการจัดการที่ดี ให้คนที่มาทำงานแทนเรา (ทุกงาน) สามารถทำแทนเราได้ เมื่อเราจากไป ย้ำว่าทุกเรื่อง แต่ตอนนี้ที่เราต้องทำด่วนคือ เอาตัวเองให้รอด และเป็นที่พึ่งให้ครอบครัวหลัก (พ่อแม่บรรพบุรุษ) ให้มากกว่านี้ // ทุกวันนี้เราว่าเราดูแลเด็กในห้อง กับแมวมากเกินไปแล้ว ลดลดลงเหอะ ไม่ต้องไปหาข้าวปลา หยูกยาให้มันมากมาย // หาความพอดีของชีวิตให้เจอ

 

การแต่งงานไม่ใช่เป้าหมายของชีวิตเรา แต่ถ้ามันเจอคนที่ใช่ เราก็คงได้แต่ง
แต่ถ้าไม่เจอ คุณก็จะได้อ่านเรื่องฮา ๆ บ้า ๆ บอ ๆ มีสาระบ้าง ไม่มีสาระบ้าง แบบนี้ต่อไป  จนกว่าเราจะขี้เกียจเขียน (งานเยอะ ก็จะเขียน ไมวะ ไม่ได้เขียนเวลางานสักหน่อย เดี๋ยวด่าให้)
แอบอิจฉาฝรั่งที่มีพักร้อนนาน ๆ เอาวะ ค่อย ๆ หาทางไป อยากชาร์จไฟ เบื่อระบบ
ทำตัวให้เป็นประโยชน์ อยู่ตรงไหนก็เป็นประโยชน์ จำไว้
แต่บอกได้เลย อยู่ที่ทำงานที่เราอยู่เนี่ย หาแฟนไม่ได้หรอก หายาก 5555555555555

โฆษณา