ทำไมเราแต่งเพลงไม่ได้เลย

ทั้งที่เราต้องแต่งเพลงแต่งงานให้เอซังพี่เรากับพี่หนึ่ง

แต่ช่วงนี้ เรากลับ บอกตรง ๆ ว่าเราสูญเสียจินตนาการในหลายเรื่อง

 

จาก

การทำงาน มัีนไม่ค่อยดูผ่อนคลายอ่ะ ครูเป็นอาชีพที่ความรับผิดชอบสูงมาก จะให้เราแต่งเพลงรัก มันก็ยังไงอยู่นะ และเพลงแนวอื่นเราก็ไม่แต่งค่ะ เราไม่ชอบ (ขัดใจตัวเอง ก็งี้แหละ เราไม่ฉลาด ไม่สามารถมากพอ)

จาก

การที่เราไม่มีอารมณ์โรแมนซ์แล้ว เพราะเราวัน ๆ อยากแต่จะอยู่สวน อยากบวช อยากนิพพาน (แต่พฤติกรรมยังไม่ได้) ไม่โรแมนซ์เลยสักนิด จริง ๆ เราอยากแต่งเพลงรักให้พี่กิต ว่าเรารักพี่กิตมาก ๆ พี่กิตน่ารัก และเป็นสเปคของเราทุกอย่าง แม้แต่เป็นตุ๊ด นั่นก็ยังเป็นสเปคของเรา แต่ไม่อยากแต่ง กลัวสักวันหากแกมีแฟนตกลงแต่งงานกับชายที่แสนดีสักคน เพลงรักของเราจะเป็นอะไรที่หลอกหลอนเรา (เหมือนเพลงที่เราเคยแต่งให้อ้วนหมู เพลงที่เราเคยแต่งให้พี่เพว ที่แม้นอยากรีเทิร์นก็คงจะยาก เพลงมันคือชีวิตเรา ถ้าเราแต่งเพลงได้คือหัวต้องเล่นจริง ๆ จากการอิน เราไม่ใช่นักสร้างสรรค์ เราเป็นพวกขี้บ่น ทว่าเราบ่นเป็นเพลงแค่นั้นเอง) กร๊ากกก เอาว่าเป็นพี่น้องที่รักกันมาก ๆ เลยคิดงี้ เลยหลุดโทน ไม่ใช่เพลงงานแต่ง ฮ่า ๆ  ไม่ได้บ้าอะไรนะ แค่เล่าอารมณ์จริง ๆ

จาก

เจ้าของเรื่อง เอซังกับพี่หนึ่ง แม่งไม่เล่าความรักมาให้เราฟัง เท่าที่เรารู้คือมุมเรา เราก็รู้แค่นั้น มันไม่ได้อารมณ์ว่ะ

จาก

ตอนแต่งเพลงแต่งงานให้โก โกไม่ใช้ มันชอบเอกซ์เจแปน เพลงบัลลาดของเราหมดความหมาย มันไม่ได้ใช้ กร๊ากกก (เมื่อปี 2551 ถ้าจำไม่ผิด)

จาก

ที่ผ่านมา ร้อยเนื้อทำนองเดียว ตอนนี้คิดอะไรไม่ออกแล้ว

 

นอนเหอะ ก่อนนอนฟังเพลงนี้อีกสักรอบ

เรานั่งทำทำนองเมื่อวาน

มันเศร้าใช่ไหม นั่นแหละ ความรักของเรา
(มึงบ้าป่าวคะ คนอ่านคิด) อิอิ

นอนเถอะค่ะ จะได้ไม่เป็นภาระของลูกหลาน (แกสิยังไม่นอน บ้าอะไรเขียนห้าเอนทรี่ติด – คนอ่านคิด)