เก็บตกทอดผ้าป่า

1. ทำให้รู้ว่า คำว่าแผ่วปลาย ชัดเจนในใจเรามา สรุปยอดห้องเราไม่ติด 1 ใน 10 (ไม่อยากคาดหวังแต่แรก แต่มันมีอีตัวมารมารังควาญ “อีเหี้ย เวลาเรียกกู ไม่ต้องตีหลังได้ป่ะ สันดาน คราวหน้ากูจะด่ากลับและคิดเงินคนที่เรียกกูด้วยการตี กูแม่งโคตรเกลียดการสัมผัสแบบนี้เลย กูเจ็บ มึงเข้าใจป่ะ มึงทำเหมือนปลอบใจ แต่การสัมผัสตัวกูด้วยการตี กูกลับรู้สึกเหมือนว่ามึงจงใจทำร้ายกู อีบ้า” เหมือนมันมาเยาะเย้ย ก็บอกตรง ๆ เลยว่าเสียใจ อย่างนี้ อย่านำแต่แรกเลยดีกว่า เสียใจ แต่ช่างเถอะ เราทำดีที่สุดแล้ว โรงเรียนก็ไม่ใช่ของเรา) ห้องที่ได้ที่ 10 เขาได้ประมาณ สามหมื่นสาม ไรงี้ ห้องเราแค่สามหมื่นเจ็ดร้อย ลาก่อนเกียรติบัตร

2. มันเป็นสิ่งยืนยันว่า เราเป็นมนุษย์ที่ไร้วาสนาที่จะได้เกียรติบัตร ตั้งแต่เล็กแล้ว กูแม่งเกียรติบัตรน้อยโคตร น้อยจนหาไม่ได้ เพราะไม่มี อาจเป็นเพราะเราไม่ชอบการแข่งขันด้วย แข่งแล้วเหนื่อยใจ แต่ถ้าไม่มีเกียรติบัตร แล้วทำให้ ชีวิตมีปัญหา กูยอมไปหาหนทางใหม่ จะทำไง ก็มันไม่ได้จริง ๆ กูก็ทำใจ กูไม่เคยโกงอะไรใคร บังคับอะไรใคร เพื่อให้ได้เกียรติบัตรก็แล้วกัน กูแฟร์พอ

3. ทอดผ้าป่า เรื่องต้นผ้าป่า
อ่านในเม้นต์
https://www.facebook.com/photo.php?fbid=534818966587390&set=a.398290666906888.89071.391336380935650&type=1&relevant_count=1
ตามนี้
สิ่งที่อยากฝากไว้
1. อย่าตกแต่งถัง และหูถังผ้าป่า เพราะต้องมีคนมาแกะ ควรตกแต่งเฉพาะต้นกล้วย
2. อย่าใช้ข้าวสารเทลงไป เพราะพอโดนต้นกล้วย ข้าวจะเน่า
3. ให้ใช้ข้าวถุงกิโลเดียว ใส่ไปสองถุง และต้นกล้วย ควรห่อด้วยหนังสือพิมพ์หลาย ๆ ชั้นไม่ให้น้ำยางกล้วยออกมาสกปรกกระป๋อง
4. เงินสองพัน ที่ใส่ต้นกล้ว ควรพับแบบนี้ ลืมถ่ายรูปมา เสียบ ๆ มันจะได้ไม่หลุด เดี๋ยววันหลังถ่ายรูปมาให้ดู
กระป๋อง ก้าน ต้องคืนวัด
ต้นกล้วย ทิ้ง

4. แถมที่เขียนในเพจไม่ได้ คือ ข้าวสารอาหารแห้งทุกอย่างในกระป๋อง ไม่ได้ไปวัด พระสงค์คืนให้โรงเรียน
อาหารเลยให้เด็กเรือพาย (นอนโรงเรียนเอาไว้หุงกิน) กับภารโรง (เงินน้อย)
ยาพารา แก้หวัด น้ำตาลเกลือแร่ เราได้กลับมา ไม่ได้เอาไว้กินเอง เราไม่กินยา แต่ไว้ให้เด็กที่มาขอ เพราะเด็กขอยาเราเยอะมาก ดีใจมาก ๆ ที่ไม่ต้องเสียเงินซื้อเองแล้ว
ใหม่มันได้พวกปากกา สมุดจด พวกเราไปช่วยฝ่ายสถานที่ (คุณครูสมเกียรติ) เคลียร์ของ ไม่ใช่การถูกใช้ แต่เป็นการอยากช่วยจากใจจริง เพราะทราบปัญหาหลายอย่างมาบ้าง อยากช่วยคุณครู ย้ำว่าไม่มีใครใช้ ตอนทำนี่ สนุก สงบ ช่วยได้ ทำได้ ไม่ได้รู้สึกอะไร (เราชอบทำงาน แยกประเภท สิ่งของ แยกข้าว แยกกับ แยกของใช้ แยกกระป๋อง แยกก้านผ้าป่า จัดให้เป็นระเบียบ)

5. เราชอบการทำงานที่เป็นระบบ งานที่ไม่ค่อยเป็นระบบ ไม่ช่วยคนทำงาน เราไม่ทำ เราไม่ชอบ สั่งปุ๊บเอาปั๊บนี่ ถ้างานยาก อย่าส่งมา เพราะเราจะทำให้มันยากขึ้น แต่ถ้างานง่าย ก็คงทำได้ อย่างเช่นการเปิดทางเข้าล้านแปดทาง มันคุมคนยาก ซึ่งคนที่ไม่ค่อยรู้จักคนก็คงไม่มีใครอยากยืนคนเดียว จุดยืนก็ไม่มีชัดเจน เมื่อย ทำไมไม่กั้นเขตที่ ทำไมไม่ตั้งป้าย ไว้เรามีโอกาส หรือมีความทุ่มเทมากกว่านี้ เราจะวางระบบไว้ให้ ใครไม่ชอบก็ไม่เป็นไร แต่บอกได้เลย งานที่ดี ต้องมีสถานที่เข้าออกที่เดียว ถ้ากลัวคนไม่รู้ ติดป้ายกระดาษ (คงไม่กี่บาท) ไว้ก็ได้ ขี้เกียจเล่า ว่าในส่วนที่ทำงาน มีคนตั้งเป็น 10 จะให้เราทุ่มเทคงไม่ เพราะว่ารู้สึกเหมือนมีคนสั่งเยอะเกิน (คนอื่นก็มาสั่ง สั่งให้เดินพาไป — คิดในใจ อ้าว คุณเพิ่งเดินมา 10กว่าก้าว ทำไมคุณไม่พาเดินไปเอง ฉันเดินไปนู่นตั้งเป็นโยชน์ เดินอยู่คนเดียว ที่เหลือในส่วนของคุณยืนคุยกัน ชิ เจริญ) เบื่อ เบื่อการที่ทำเรื่องเลิศเลอ แต่ขาดการวางระบบเพื่อเอื้อต่อคนทำงาน

บอกได้คำเดียว ว่า ในส่วนที่เรารับรู้ สำหรับงานนี้ เราทำดีที่สุดแล้ว

ไม่ว่าจะได้รับผลอะไร เราโอเค ไม่มีใครหรอกที่ไม่เคยถูกด่า ถูกว่า ถูกนินทา

(เฮ้อ เขียนบล็อกอยู่นี่ พ่อแม่เรากำลังด่ากันเลย ป๋าด่าแม่เรื่องทอดปลาเหม็นบ้าน ฟังแล้วหงุดหงิด อยากไปเสริม แต่ไม่อ่ะ บาปหนาพอแล้ว)
หลายครั้ง ชีวิตมันยาก แต่เราจะพยายามทำให้มันผ่านไป และที่สำคัญ เราจะไม่ยุ่งกับเรื่องที่ไม่เกี่ยวกับเรา ไม่เสือกเรื่องชาวบ้าน เหนื่อย ใครเขาจะเป็นยังไง ช่างเขา เขาไปลงนรก เขาก็ไปคนเดียว ชอบไปยุ่ง เดี๋ยวจะได้ลงนรกไปกับเขา (ด่าอีคนที่ตีหลังเราวันนี้)

โฆษณา

ส่วนตัวจริง ๆ นะ

ที่เล่าเกี่ยวกับพี่กิต ไม่ต้องใส่ใจไรมากนะ
พี่กิตน่ารักเหมือนพี่แท้ ๆ ของเรา

แต่ยังไง คนแต่ละคนก็มีชีวิตของตนเอง
ไม่ยุ่งเกี่ยวกัน

เพราะล่าสุดเขากลับไปรับแอดคนบางคน ที่เราไม่ชอบเอามาก ๆ แต่เราคงไม่ยุ่ง
บอกได้คำเดียว แล้วแต่เขาเลย เพราะทุกคนมีชีวิตของตน ต้องเลือกทางที่ดีเพื่อตนเอง

ซึ่งกับคนคนนั้น เขาไม่ค่อยเป็นมิตร (เซนส์มันบอก) กับเรา เราก็คงห่าง
แต่ถ้าคนคนนั้น ดี เป็นคุณประโยชน์ กับ ใคร ใครก็คงยอมรับ ทว่าไม่ใช่กับเราเท่านั้นเอง

 

ทุกคนมีชีวิตเป็นของตนเอง

ดีซะอีก เราจะได้ไปมองหาชายแท้ มาเป็นแรงบันดาลใจต่อ

เมื่อวานคุยโทรศัพท์อะำไรกับเราไว้ เราจำนะ สะอึก แต่บอกได้เลย เราเป็นตัวของตัวเองในแบบของเรา
เราไม่ชอบความเสี่ยง เราคิดบวก และจินตนาการหลายสิ่งได้ เท่าที่มันทำได้ ถ้าทำไม่ได้
ก็วางแหละ โลกนี้ไม่เคยมีใครไม่ถูกนินทา ไม่มีใครไม่ถูกด่า ไม่มีใครไม่ถูกซ้ำเติม
บางครั้งความพยายามก็สวนทางกับความสำเร็จ เหมือนยอดผ้าป่าห้องเรา อ่านต่อเอนทรี่ ใหม่กว่านี้

ตอนเปิดตึก ทำสายห้อยกุญแจหัก

image

image

image

กระเป๋าจะร่วง เลยกระตุกตัว สายห้อยคออยู่ เลยเหมือนถูกกระชาก หักไปเลย แต่ไม่เป็นไร ผูกกับปากกาได้

อยากจด ว่าใดใดในโลกล้วนอนิจจังทุกขังอนัตตา
สู้ต่อไป