เราไม่ได้บ้านะคะ 555

image

ที่เพจ เราเซตพี่กิตเป็นแอดมินด้วยกัน
เวลาคุยกัน เราจะเซตเป็นชื่อจริงเรา เราไม่เคยกดไลค์ตัวเอง ถ้ากดคือพี่กิตกด อิอิ

คงคิดถึงมากอ่ะ ไปทำข่าวที่ญี่ปุ่นหลายวัน คิดถึงอ่ะ ไม่กล้าบอก กลัวพี่กิตอ้วกเป็นภาษาเปอโตริโก้

เกิดเป็นพี่กิต มีแต่คนหลงรัก มีแต่คนเอาใจ งุงิ ชีวิตอิสระ แต่เหอะ เป็นเราอ่ะดีและ ตามกรี๊ดพี่กิตน่าร๊ากต่อไป คิดถึงอ่ะ
(อารมณ์ไหนของแก – คนอ่านคิด)

โฆษณา

ว่าด้วยการบล็อกเฟสบุ๊คค่าาา เอิ๊ก ๆ

เรายอมรับว่าเราเราเพื่อนน้อย ถึงน้อยมาก

ตามเอนทรี่ที่แล้ว คงพอทราบบ้าง

แต่ความเพื่อนน้อยแล้วยังเจอแบบนี้ ซึ่งไม่ว่ากัน เพราะตัวเราเองก็เคยเจอ

 

เราจะชอบตอบเฟสบุ๊คขวัญใจเรา
แล้วเวลาเราเห็นเพื่อนเกย์ของเขาโพสต์อะไรดี ๆ เราก็จะกดไลค์เม้นต์เหล่านั้น
ซึ่งเราก็ไม่แน่ใจว่าใช่เหตุนี้หรือเปล่า

ก่อนหน้านี้เคยมีแล้ว แต่รายนั้นชัดว่าต่อปากต่อคำกับเราเรื่องชมขวัญใจ
มันบล็อกเรา เราก็เห็นชัดว่ามันบล็อกเรา เพราะเม้นต์ต่อล้อต่อเถียงของมันหายไป
และเราก็ไม่เคยเห็นมันอีกเลย ซึ่งแป๊บ ๆ มันก็มาใหม่ คือมันคงบล็อก ๆ เลิก ๆ ก็เรื่องของมัน

แต่วันนี้เราดูโพสต์นึงของหวานใจ เห็นว่ามีคอมเมนต์ 2 อัน
แต่พอกดดู เห็นมีขึ้นแค่อันเดียว
เลยสังหรณ์ใจแล้วว่ามีคนบล็อกเราแน่

ก็เลยเอาอีกแอคเคาวน์ไปดู ใช่เลย เกย์ที่เป็นนักวิชาการคนนึง
ที่เราเคยไปกดไลค์คอมเม้นต์เขาถี่ ๆ เขาบล็อกเรา
เหตุไม่แน่ใจว่ารำคาญที่เราไลค์
หรือไม่ก็กลัวเราจะตกหลุมรัก (ถุย เราไม่ได้ชอบเกย์เว้ย เราชอบขวัญใจ แค่ขวัญใจเราเป็นเกย์ ไม่ได้แปลว่าเรานิยมเกย์)
หรือไม่ เขาก็เหมือนเรา คือ ไม่ชอบทุกคนที่มากดไลค์ ทั้งที่ไม่รู้จักกัน เนื่องจาก
เราเคยเจอ อีคนที่มันมาแสดงความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของขวัญใจ ก็ตามไลค์เมนต์เราก่อนเหมือนกัน
ตามมาไลค์ เหมือนตามมาไล่ นั่นแหละ บางทีเกย์ท่านนี้อาจจะชอบขวัญใจเรา และเกลียดที่เราสนิทกับขวัญใจเรา

เออ มึงว่างมากหรือคะ คนอ่านคิด

ป่าวหรอก แค่มาเทสต์ระบบ

เราจึงลองเอา แอคเคาวน์ ก บล็อกท่าน ข
ซึ่งเป็นเพื่อนกับเรา (แต่เราไม่ได้เป็นเพื่อนกับ ก)
แล้วเราก็เปิดโพสต์ที่เราแทกชื่อท่าน ข ไว้ (แท็กชื่ออ่ะชื่อจะเป็น link ไง กดไป facebook ได้)
พอเอาแอคเคาวน์ ก ไปกดดูโพสต์นั้น
ชื่อท่าน ข ไม่แอคทีฟ (ไม่เป็น link กดไม่ได้)

พอเอาแอคเคาวน์ ก พิมพ์ยูอาร์แอลท่าน ข ก็ขึ้นว่า “ไม่พบหน้า”

แต่นะ อย่างน้อยถ้าแท็กก็ยังเห็นแหละว่ามีการเรียกหา 555

ก็เท่านั้นแหละ

บทเรียนนี้ สอนให้เรารู้ว่า ไม่ต้องไปกดไลค์เม้นต์คนที่เราไม่รู้จักหรอก เขาอาจจะมโนไปมากมาย
และทำให้เรามโนตามไปมากมาย
เราเฉย ๆ นะ
เรารู้แค่ว่า ใครดีกับเรา เราก็ดีกับคนนั้น
และเราก็ไม่จำเป็นต้องดีกับทุกคน แค่ไม่เลวใส่ ไม่เอาเปรียบเพื่อนมนุษย์ก็พอ
คนเราไม่จำเป็นต้องมีเพื่อนเยอะ
ถ้าสิ่งที่เราทำ มีประโยชน์ ก็ยังคงมีประโยชน์วันยันค่ำ แม้จะไม่มีใครขอบคุณเรา ก็ช่างเขาเถอะ

แต่ถ้ามันไม่มีประโยชน์ ก็เอาเวลาไปทำเรื่องที่มีประโยชน์เถอะ
สู้ ๆ

 

ปล. แถม

เรารับแอดแฟนเก่าพี่สาวเรา (เรียนมัธยมมาด้วยกัน เราก็ต้องรู้จักอ่ะ)
คือกดรับแอดทุกคนไงตอนนั้น
และเฟสเราพับลิก เราเลยรับแอดไปหมดแหละ (ไว้เป็นเครือข่ายโปรโมต แต่บอกตรง ๆ ไม่มีประโยชน์)
เราคงไม่บล็อกเขาว่ะ (เราไม่บล็อกคนที่ไม่ได้คุกคามเราอ่ะ เราบล็อกคนที่ดูเป็นภัย
จริง ๆ เขาเอาแอคเคาวน์อื่นก็ดูได้ เพราะเราพับลิก แต่บล็อกเพื่อให้รู้ตัวว่า พอเถอะค่ะ กูเบื่อมึง)
แต่คงอันเฟรนด์แล้วกัน
เรารู้แค่ว่าแฟนเก่าพี่เรา (มีเมียมีลูกอายุสองสามขวบแล้ว)
เป็นคนเจ้าชู้ ทิ้งพี่เรา และเราเป็นคนจับได้ เพราะเพื่อนเราเป็นสายสืบให้ด้วยความบังเอิญ
แล้วเราไปรับแอดเขาเป็นเพื่อนทำไมเนี่ย
เฮ้อ ไม่ต้องมีเพื่อนเยอะหรอก
และโพสต์แต่เรื่องที่มีประโยชน์พอ เวลามีค่า เอาไปทำความสะอาดบ้านเหอะแอมซัง