ล้านเรื่องจะเขียน ฝากไว้

จริงมีเยอะ
แต่จำไม่ได้
1. ถ้าอยากขายของ ทำหลายแบบก็ได้ จะได้ขายได้มากกว่าเดิม เด็กมีกำลังซื้อ โบว์อ่ะ ทำหลายแบบเลยก็ได้ เชื่อเหอะเงินเข้าเพียบ พูดจริง

2. การทำให้ใครตกใจนั้นบาปมาก เมื่อบ่าย เราถูกเด็กผู้ชาย ม.3 มาข้างหลัง ตอนเราเก็บซีดีใส่ตู้ มันมาจะเอ๋ ใกล้มาก แบบเราหันมาเจอเลย เราตกใจกรี๊ดดังที่สุดในชีวิตแล้วมั้ง คือ รู้สึกว่าเจอผี ยังไงยังงั้น ในทิศเดียวกันนั้นที่เราเคยมองจากจอคอมแล้วเจอเด็กญสองคนยืนแบบจะเข้าห้อง เห็นในจอ แต่พอหันมากลับไม่มีใคร ถอดปลั๊กคอม วิ่ง กระเจิง (เราอยู่คนเดียว ณ ตอนนั้น กำลังจะไปคุมเด็กเข้าแถว)
ก็หลอน
ต่อไปคงหลอนตรงนั้นตลอดแน่

เพราะกรี๊ดเสร็จ เราด่าเด็กแบบเสียงหลง ไม่เป็นคำ จำไม่ได้ ไม่ขำ เดินรีบเข้าห้อง เราน้ำตาไหล (คือไม่ได้สำออย ไม่อยากให้หัวหน้าหรือใครเห็นด้วย แต่มันสุดกลั้น) เรารู้สึกว่า การตกใจแบบนี้ มันน่ากลัวช๊อคตาย (ขวัญหนีดีฝ่อ) มากกว่าการที่เราเคยตกจากรถเมล์เกือบตายซะอีก

อย่าทำให้ใครตกใจ โดยเฉพาะคนที่คุณรัก หรืออยากเล่นด้วย ถ้าเขาตาย คุณอาจจะรู้สึกมากกว่ารู้สึกผิด และไม่มีโอกาสขอโทษ

บอกตรง ๆ เด็กคนนี้ เราไม่คุยด้วยอีกแน่นอน เราไม่สบายใจกับพฤติกรรมแบบนี้ เพื่อนเรายังไม่เคย”กล้า”ทำให้เราตกใจแบบนี้เลย มันเกินไปจริง ๆ

เด็กมันเดินมาขอโทษนะ
อภัย เพราะไม่อยากมีเวรมีกรรมต่อกัน แต่ไม่ขอเสวนา บอกเลยไม่สนิท เราวางตัวกับเด็กแบบเป็นกันเอง แต่ไม่สนิท และไม่คิดให้เด็ก (หรือไอ้อีหน้าไหน) ยุ่งวุ่นวายกับการตกใจของเรา ถ้าเราตายด้วยเหตุแบบนี้ เราไม่สามารถบอกได้ว่าความเลวร้ายอะไรจะเกิดขึ้นกับคนทำ คุณไม่สามารถรู้ได้เลยว่าถ้าทำคนอื่นตกใจ จะเกิดผลกระทบยังไงกับเขา หรือคุณเอง หากมีคนคิดแบบเรา มันคงไม่ใช่เรื่องดีแน่ ฉะนั้น อย่าทำให้เขาตกใจ เว้นเสียแต่ว่า คุณอยากให้เขาเกลียด รังเกียจ ไม่อยากพบหน้า คุณไปตลอดชีวิต

้จำไว้ เราไม่ได้พูดเล่น อย่าเล่นกับความตกใจของใคร

3. เรื่องการบังคับทำกิจกรรม
เช่นไปนอกสถานที่ แล้วไม่ได้ส่งถึงบ้าน เช่นไปงานกีฬาสัมพันธ์ ถามจริง นึกว่ากูชอบเต้นมากรึไง
ตอบ ไม่ชอบ
แค่ทำตามหน้าที่
ถ้าต้องทำ ระหว่างเล่นกีฬา เต้น ร้องเชียร์ จะเลือกเต้น เพราะชีวิตกูไม่เคยชอบการแข่งขัน แข่งกีฬาก็บอกได้เลยว่าจะไปแพ้ เพราะไม่ชอบ (เต้นแอโรบิค โยคะ แกว่งมือ นี่ทำเพื่อออกกำลัง) ร้องเพลงขอบาย เราจะร้องแต่เพลงที่เราแต่ง เพลงงานที่ร้องหมู่แบบถวายพระพร ไม่ได้ร้องบ่อย ร้องเพลงเพื่อสอนร้อง นอกนั้นไม่ร้อง เสียดายเสียง เนื่องจากเป็นคนที่หลอดลมกับหลอดอาหารมันเป็นไรไม่ทราบ เราติดเชื้อและไอหนักไวมาก โดยเฉพาะเวลาที่ตะโกน กูยังไม่อยากตายเข้าใจป่ะ กูไม่ชอบตะโกน จบป่ะ แม่ง เลยต้องเลือกเต้น เพื่อเซฟเสียง แต่ทำไมกูต้องไปเต้นด้วย ในเมื่อคนอื่นยังเลือกได้ว่าจะไปหรือไม่ไปก็ได้ กูขอสิทธิ์บ้าง กูไกล กูไม่มีรถขับ กูไม่รบกวนญาติ เพราะญาติกูจะไม่ไป และที่สำคัญคือ “กูไม่อยากไป” กูไม่ชอบ กูชอบเลิกงานแล้วกลับบ้าน จบป่ะ
กูเหนื่อย กูไม่เคยชอบปาร์ตี้ เห็นกูเต้นมันส์บางคนหาว่ากูผีเข้า (ไม่เคยเต้นท่าแรด กูไม่นิยม) แต่จริง ๆ กู แค่เดอะโชว์มัสโกออน เคยมองหน้ากูตอนเต้นป่ะ กูยิ้มเจื่อน ๆ จะตายห่า กูแค่ทำตามหน้าที่ เมื่อ “ทุกคน” ต้องมีหน้าที่

แต่ถ้า ไม่ใช่ทุกคน ทำไมกูถึงไม่มีทางเลือก คิดจะหา”ภาระ”หน้าที่ให้กู ถามกูสักคำ?!

บอกตรง ๆ จะหาว่าเราหยาบก็ได้ หลายคนไม่รู้จักตัวตนเราเลยด้วยซ้ำ เรานิ่งและน่าหลอนกว่าที่พวกเขาเห็นว่าเราบื้อๆใสๆกร๊ากๆ นั่นมันแค่การปรับตัวเพื่อความสะดวกในการเข้าหาผู้คน แต่เมื่อถึงจุดที่เราถูกเอาเปรียบ ที่เราไม่มีทางเลือกเหมือนคนอื่น เราพร้อมแสดงสันดานเดิมเสมอ

เพราะเราไม่จำเป็นต้องยอมรับทุกเรื่อง ชีวิตจริงไม่ใช่ชะตากรรม ถ้าพูดขอดี ๆ ก่อน ตามสิทธิ์ที่คนอื่นยังได้ แล้วไม่เป็นผล เราพร้อมแตกหัก และถ้าเราเสียสิทธิ์ เราก็พร้อมยอมรับว่าเราคือบุคคลชั้นสอง และนั่นแหละคือทางแยก สำหรับสังคมนี้ ไม่ใช่เราไม่แคร์ ไม่ง้อ เราแค่อยากชี้ให้เห็นว่า “สำหรับเรา ความยุติธรรม เสมอภาค มันสำคัญมาก” เราออกจากที่ทำงานเก่า เพราะเขาเอาเปรียบเรา ใช้งานเราเยอะมาก (ที่สำคัญคือกินเวลาเรา ซึ่งเราเกลียดมาก เพราะเราเรียนด้านสื่อมา มันมีทางเลือกตั้งเยอะ มึงจะกักตัวทำให้กูเสียเวลาทำไม กูอยู่ไหนกูก็ทำงานให้มึงได้ นึกถึงอะซิงโครนัส (ไม่ประสานเวลา) ดิ ห่า เรานี่แกร่ว เราอยู่ปิดประชุมมืดค่ำ มาเช้าตรู่เช้าเฝ้าเด็กอนุบาลสอง สายติว ใครลาป่วยเจ็บตาย กูแทน ส่งไปประชุมแทนผอ. อย่างงง ปิดงานหลักสูตร 11 เล่มอย่างวิกฤต  สุดท้ายกลับไม่ขึ้นเงินเดือนให้เรา น่าจะแค่คนเดียว
ด้วยเหตุว่าเราทำงานยังไม่ถึงปี เหี้ยป่ะ กูออกเลยค่ะ ณ จุดนั้น คิดตีน ๆ แบบนี้ ไร้ความยุติธรรม กูไม่เอาเป็นนายให้เสียสมองหรอกค่ะ)

นายเรา ถ้าจะเกิดวิกฤติกับเราน้อยสุดคือ เป็นแบบอย่างที่ดี แพลนงานชัดเจน ล่วงหน้า ให้มากที่สุดเท่าจะมากได้ มีปฏิทินงานแปะโชว์
เราไม่เหมาะกับงานที่มีคนมาคอยชี้เปลี่ยนนี่เปลี่ยนนู้น ยิบย่อย (พี่ปัดก็ดูดวงให้ ทายงี้เลย)
ถ้าเจองี้ เราอาจตอกเลยว่า “เยอะขนาดนี้ ทำเองง่ายกว่าไหม ไม่ต้องเสียเวลาพูดกับเวลาชี้นิ้วด้วย” 555
(เหมือนแซวแม่ แม่คนนึงอ่ะที่เป็นงี้ ขอโทษคร๊าบแม่ ทว่ามันคือความจริง คนหลายคนก็ไม่ชอบแบบนี้นะ จดที่จะแก้ ใส่กระดาษให้ชัดเจนดีกว่า)

ลามออกนอกเรื่องไปเยอะ แต่ยังลามได้อีก

เรื่องไปเที่ยว เราไม่ชอบ เราไม่เคยชอบเที่ยวตามกำหนดการที่จัดโดยคนอื่น เรายอมแค่ครอบครัว (บางที เรายังไม่ยอมครอบครัวเลย) เรื่องเที่ยวจบง่าย ๆ
เราไม่ไปแน่นอน (ถ้าให้ไปทำงาน โอเค ทำใจไปได้ เพราะถือว่า ไปดูเด็ก ยิ่งถ้าเด็กห้องเรา ยิ่งต้องดู ไม่ใช่เพราะพ่อแม่เขาฝาก แต่เราไปดูเพราะเราห่วงว่ามันจะไม่มีใครดูแล เป็นปากเป็นเสียงให้ เด็กดี ๆ ห้องเราก็มี เราก็รักเหมือนลูกหลาน)
เพราะหนึ่ง เราไม่เคยอยากเที่ยวมากมาย
เราไม่ชอบพฤติกรรมการเล่นการพนัน (เล่นไพ่) อาชีพนี้แปลกนะ จะต้องมีคนพรรค์นี้อยู่ เราไม่ได้ติดดีนะ แต่เราไม่เห็นว่าการเล่นไพ่มันจะดีมีประโยชน์ตรงไหน อีเหี้ย กูกลัวถ้าตรเรียกรถแล้ว จับพวกมึง คนอื่นที่ไม่เกี่ยวแต่อยู่รถเดียวกัน จะถูกลากพ่วงติดร่างแหไปด้วย ฉะนั้น เชิญพวกคุณมึงไปสำเริงสำราญ กันเถอะค่ะ กูขอบาย และไม่ต้องเสียดายแทนกูค่ะ กูไม่ไปกูยังไม่เสียดายเลย แล้วมึงจะมาเดือดร้อนแทนกูทำไม อย่ามโนค่ะ

นอกจากติดเรื่องที่ว่าแล้ว ยังมีเรื่องของการเซอไพรซ์ต่าง ๆ ซึ่งชอบมี ขอบอกค่ะ ว่ากูไม่นิยมการเซอรไพรซ์ทุกชนิดค่ะ ปีที่แล้วกูซึ้งค่ะ เพื่อนพี่น้องกู ทิ้งกู เอากุญแจห้องกูไปด้วย โดยบอกว่า “มึงชอบเต้น มึงเต้นคนเดียวเลย” ซึ่งนี่แหละค่ะ สาเหตุสำคัญที่กูไม่ไป กูจำได้ กูร้องไห้เยอะมากจนน้ำจะท่วมเกาะช้าง (พูดไปงั้น) แม้แต่คนใกล้ ยังทิ้งกู
ไม่เป็นไรค่ะ (กูไม่ทิ้งคนใกล้แน่นอนค่ะ) แต่ถ้ากูมีโอกาสเลี่ยงเหตุการณ์ประวัติศาสตร์ซ้ำรอยได้ กูย่อมเลือกที่จะเลี่ยงค่ะ เพื่อรักษาความรู้สึกของตัวเอง เวลาที่ถูกกะเกณฑ์จากแผนเซอรไพรซ์(ของผู้มีอำนาจสูงกว่า)ที่ทำให้กูเห็นน้ำใจของเพื่อนฝูงของกูเอง

มีงานหลักให้ช่วยกันอยู่แล้ว เรื่องเที่ยวกูยกให้ค่ะ กูไม่ไปเป็นตัวแย่งหารเงินค่ะ ยอมค่ะ ไม่คิดว่าขาดทุน
(มองเห็นความคิดติดลบของเรามากอ่ะ เรายอมรับ)

ขอไปแค่ทำงานร่วมกันพอค่ะ ไม่ขอเที่ยวร่วม

ปกติไม่ชอบเดินทางค่ะ เป็นพวกปวดขี้ไม่เป็นเวลา จบป่ะ ไม่อยากให้ทริปใครหมดสนุก

“มากคนมากความ”

ง่วงแล้ว ยังด่าไม่จบเลย
เฮ้อ เหนื่อย

พูดถึง

4. เอ็มวีที่เราอยากทำ ที่เมื่อวานว่าจะแต่งเพลง 555
มันมีว่า

เราไป ร.ว.บ. มา (เราจบมัธยมที่นี่) แล้วเราก็นั่งกับซุงกับแอพ นั่งกันสามคน มีนักศึกษาฝึกงาน(ที่ทำงานเรา แต่เหมือนเขาแวะมาร่วมงานด้วย) มานั่งด้านหน้า แล้วหันมาสวัสดีทางพวกเรา  แล้วตอนนั้นเราเล่นมือถืออยู่ น้องผู้ชายหล่อ ๆ ก็ยื่นมือมาขอจับมือเรา เราโคตรงง ให้จับทั้งมือถือ ซุงบอกว่าเขาพูดภาษาอังกฤษใส่เราแต่เราจำห่าอะไรไม่ได้เลย เพราะเรามัวแต่งง พอเขาลุกไปหวัดดีคนอื่นต่อมั้ง เราก็หันไปพูดกับแอพกับซุงว่า นั่งกันตั้งสามคน ทำไมจับมือกูคนเดียวล่ะเนี่ย งง
แอพก็บอกว่าเขาเป็นรุ่นน้องที่ ม.พี่แอมป่าว เราตอบว่าไม่น่ามี (เพราะเอ่อ มันไกลกันโขนะมศวกับพ.ว.เนี่ย) ก็งง จากนั้นกินขนมเสร็จ ขนมข้าวเหนียวสังขยากับขนมปังสังขยา เราเดินเอาห่อขนมไปทิ้ง ขาเดินกลับ เจอน้องผู้ชายและเพื่อนเขาอีก ทั้งกลุ่มทัก ไปแล้วนะคะนะครับอาจารย์สวัสดีค่ะครับ น้องผู้ชายคนนั้นด้วย แต่แล้วน้องผู้ชายคนนั้นคนเดียวก็ปรี่มาหาเรา พร้อมคราวนี้ เขายื่นมือมาจับมือเราได้แบบเต็ม ๆ (เพราะเราไม่ได้ถือโทรศัพท์ไป) จับมือเสร็จแล้ว แกก็เดินจากไป ทิ้งให้เราก็เดินงงกลับไปเล่าให้แอพกับซุงกับใหม่ฟังว่า ไอ้นี่มันใครวะ กร๊าก ซุงบอก พรุ่งนี้ขอเบอร์เลยนะ 55 แหม่ถ้าพี่ปัดบอกว่าเราจะได้กินเด็ก (คำนี้พี่ปัดทายพี่กิต 555) ก็น่าลุ้น กร๊ากกก พูดเล่น เราไม่กินเด็ก เราชอบคนแก่กว่าเรา หรืออย่างน้อยคือมีความคิดเป็นผู้ใหญ่กว่าเรา ไม่งั้นคงคบยาก เรามันนิสัยไม่รู้จักโต (ไม่พยายามมีวุฒิภาวะ) หากไม่มีคนที่เราเคารพยำเกรงในความดีมีมาดสุขุมรอบคอบอบอุ่นจริงใจ เห็นว่าคงจะไปกันไม่รอด 555

สรุปไม่มีอะไรนะ แค่อะไรน่ารัก ๆ ผ่านมาให้เจอ เพราะวันนี้คุยกับพี่เอ(คอม)แล้ว พี่เอบอกว่านักศึกษาฝึกงานมาจากราชภัฎธนฯ คนนึงจบราชวินิต 555 มันเป็นรุ่นน้องเรา เราก็ไม่ทันแล้วล่ะแหม่ เราจบราชวินิตมา 11 ปีแล้วสส จำใครไม่ได้เท่าไร แต่ก็ยินดี ปกติ ไม่ค่อยอยากจับมือใคร
ปล.มีแต่ม.4 เพื่อนย้ายมาจากโรงเรียนอื่น ชื่อประจักษ์ อยู่คนละห้อง มาขอจับมือ (คือเขามาหาเพื่อนในห้องแหละ แต่พอจะออกจากห้อง เรานั่งติดประตูหน้า เขาจะต้องขอจับมือเรา จับมือทุกวัน ๆ เราก็ยื่นมือให้เขาจับทุกวัน ก็งง ๆ ไปเป็นเดือน จนเพื่อนถามว่า เป็นอะไร จับมือกันทำไม เราก็ไม่รู้ว่ะ เราเลยถามเขาไปว่า ขอจับมือเราทำไม ก็จำไม่ได้ว่าตอบว่าอะไร แต่หลังจากนั้น ก็ไม่มีการจับมือระหว่างเราสองคนอีกเลย
ถามว่าเราชอบไหม ก็เหมือนไม่ชอบ เพราะตอนนั้นเราชอบรุ่นพี่ (คนที่ติงานรีมิกซ์ของวงประพรหมของเรากะพี่กิตคนฉวยซะยับเยิน 555 มุขนี้พี่กิตเข้าใจคนเดียว กร๊ากกก) แต่ก็ให้จับเป็นเทอมเลยมั้ง

แต่ตอนนั้นมือเรานุ่ม เพื่อนผู้หญิงก็ชอบจับ ทว่าตอนนี้มือแข็งแตกเหนียวเหี่ยวแล้ว เพราะ เราอยากมีเส้นเนื้อคู่ชัด ๆ เราเลยล้างขัดให้มือแตก เส้นจะได้เพิ่มชัด ๆ กร๊ากก

ตลกบ้างไหมเนี่ย

แต่เรื่องจริงหมดนะ ใครชอบอาไปแต่งเพลงก็ได้นะ อยากให้มีเพลงแบบนี้

ถ้าเป็นธรรมเนียมฝรั่งคงไม่มีความหมาสมากมายเพราะเขาจับมือกันเป็นปกติอยู่แล้ว แต่พอเป็นคนไทย ลูกครึ่งจีน มันเลยดูน่าจะมีความหมายนะ
แอพมันโพสต์เม้นร้องเพลง เมื่อดวงใจมีรัก ดั่งเจ้านกโผบิน บินไปไกลแสนไกล ให้โพสต์เรา 555

บางทีมันอาจจะเป็นความรักก็ได้นะ กร๊ากกก เอาเหอะ มีคนรักก็ดีกว่ามีคนเกลียดละวะ

ปล.ใครอ่านแล้ว จะเล่นมุกนี้กับเรา ช่วยบอกเราด้วย เราจะได้ไม่ต้องนั่งแปล
นั่งตีความ 555

จริง ๆ มีอีกหลายเรื่อง
(มึงไปเก็บกดมาจากไหนคะ)

มีปรับเงินเด็ก

มีเด็กติดในตึก

มีซื้อแอพดูดวง

เอาซื้อแอพดูดวง ซื้อมหาหมอดูฟอร์แอนดรอยกด์มา 800 บาท เจตนา คืออยากหาแหล่งดูดวง จำได้ว่าพี่ปัดเคยพูดถึงแอพนี้ ว่าพี่ปัดรู้จักเจ้าของโปรแกรม ต่อไปพี่ปัดย้าย (เขียนย้ายไปเทพศิรินทร์) เราจะได้มีเพื่อนคู่คิดอยู่ เพราะทุกวันนี้ มีอะไรในใจก็จะเข้าหาแต่พี่ปัด
เท่าที่ดู ตรงกับที่พี่ปัดดูให้เราเลยนะ ทว่าหลายส่วน ไม่มีการแปลชัด ๆ อ่านเลขแล้วแปลไม่ได้ ก็นะ ถ้าโอกาสมีคงได้เรียนรู้
แต่ดวงไม่ใช่ทั้งหมดของชีวิต การกระทำสำคัญกว่า เพราะเราแอบดูดวงคนรู้จัก บางอันออกมาก็ไม่ตรงนะ การกระทำ กรรม จะเป็นตัวขับเคลื่อนที่รุนแรงกว่าเยอะ แต่แปดร้อยนี้ ก็ทำให้เราสนุก และได้แบ่งความสนุกโดยการดูดวงให้กับเพื่อนฝูงได้ อิอิ

เด็กติดอยู่ในห้องสมุด เมื่อเย็น เอาว่า ถูกเหวี่ยง แต่อย่างน้อย อยากให้เด็ก หรือใครก็ตาม ตระหนักด้วยว่า ควรไปหลังจากเขาเปิดทำการสักสามสิบนาที และออกก่อนเขาปิดทำการสักสามสิบนาที ไม่ใช่แช่จนเขาออกจากหน่วยงาน ลงกลอนล็อกประตูแล้วยังไม่รู้เรื่อง
หลอนนะ
จงอย่าอยู่ชิล ๆ ในที่ที่ปิดประตูลงกลอนโดยคนอื่น ระวังจะถูกขัง ออกไม่ได้ ตายแบบเรื่องเล่าหลอน ๆ สมัยประถม ยันมหาวิทยาลัย ตอนนี้ก็ยังกลัว

เฮ้อ

อีกสิบนาทีตีสอง

เรื่องสุดท้ายที่คิดได้ค่ะ
เราควบคุมเด็กห้องท้าย ๆ ยังกะลิฝ ((เช่น ม.1/12 )) ด้วยการปรับตังค์
(สำหรับ ม.1 ทำตั้งแต่เทอมแรกไม่ได้นะ เสี่ยงถูกเด็กเอาเรื่อง เพราะยังไม่รู้จักเราดีพอ)

โดยเทอม 1 แค่เก็บเงินห้องชิล ๆ จ่ายมั่งไม่จ่ายมั่งก็จดไว้
ให้เงินค่ากิจกรรม เช่นพานไหว้ครู
ตอนจะสอบกลางภาค บอกเลย ถ้าคะแนนเก็บ คะแนนกลางภาค ปลายภาค ดี แค่ไม่สอบตก ไม่ติด ร มผ มส วิชาอะไร ก็ให้วิชาละ 5 บาท
พอเกรดออก ก็เช็คเด็ก

จ่ายเงินสดให้เด็กที่ทำได้ คนละ 20 บาท
อีก 55 บาท (เทอม1 เด็กเราเรียน 15 วิชา) เป็นเงินห้อง เท่ากับว่าเด็กรับผิดชอบการเรียนได้ จะได้เงิน ไม่ต้องถูกเก็บเงินห้อง เพื่อให้เห็นเลยว่า รับผิดชอบหน้าที่ความเป็นนักเรียนได้ ก็ได้รางวัลแน่นอน เหมือนโตขึ้น ทำงานดีก็ได้เงินเพิ่มแน่นอน

คนติดวิชาไม่ผ่าน ต้องจ่ายเงินห้อง 60 บาท ถึงจะมีสิทธิ์ รับรางวัลแบบนี้ในเทอมสอง
ใครไม่จ่าย อดทุกอย่าง

จ่ายไม่ครบก็อด

นอกนั้น มีการปรับ ผิดกฎ
พูดคำหยาบให้ครูได้ยิน
ใส่เสื้อผิด เช่น วันใส่นักเรียนแต่ดันใส่ชุดพละมา
มาเข้าแถวไม่ทัน (แต่เดิมเคยมาทัน)
ทะเลาะกัน
เล่นมือถือให้ครูเห็น
ยืมหนังสือไม่ได้ตามเกณฑ์

และถ้าเด็กไม่ยอมจ่าย วันรุ่งขึ้นค่าปรับจะคูณสอง

ถ้าไม่ยอมจ่ายจริง ๆ ตัดทุกสิทธิ์ที่พึงได้จากครู

และกลับกัน ใครยืมหนังสือครบสิบเล่มแล้ว ได้เงิน 20 บาท ( เงินห้องที่มาจากหลายทางนั่นแหละ ให้ควักเงินเราคงไม่ไหว)

ใครตอบคำถามตั้งใจฟังครูสอน แปร๊บ ๆ อาจมีรางวัลเป็นเงินให้ แต่ไม่บ่อย

คุมการจ่ายให้ได้ มีตามหนี้
ทำตัวดีมีลดหนี้ครั้งละห้าบาท (ก็เราไม่ได้บ้า อยากเก็บเงินเด็ก แค่หาทางฝึกนิสัยแค่นั้น เงินก็เป็นส่วนได้ เวลาเรียกเก็บเงินห้องเด็กดีไม่เคยต้องควัก เงินห้องออกเลยชิลดี วันไหนเด็กแสดงความเยอะ เราเก็บได้ถึง 95 บาท วันเดียวนะ คนละห้าบาทไง)

เวลาเด็กมันเริ่มชินกับการปรับที่ปรับจริง ก็จะทำให้สั่งได้ง่ายขึ้นนิด คือ พอไม่ทำอะไร บอกเลยจะปรับตังค์ ก็จะว่องไวขึ้นเลย

และถ้าหมดเทอม (เออเราทำบัญชีตลอดนะ แค่จดเลขเงินเข้าออกดูยอดคงเหลือ)
ใครไม่ตก เอาจำนวนคน แล้วหารเงินที่เหลือ แจกเฉลี่ยคืนเลย

เรามีของแจกเด็กในห้องบ่อย ๆ ด้วยไง ก็จะสอนเด็กว่า ไม่ได้สอนใ้ห้แก่เงินแต่สอนให้รู้ว่า
ถ้าทำตามหน้าที่ได้ ก็จะมีสิ่งดี ๆ ตามมา เราไม่ได้รวยนะ แต่เราแบ่งเงินมาทำตรงนี้ได้แหลัะ เพระพนี่และคือความสุขของเราอย่างนึง

จบ

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s