จะมัวไปตามหาว่าถูก ใครด่า ทำห่าอะไร

ถ้ารู้ตัวว่าถูกด่า จะแคร์ทำไม ถ้าไม่ได้เป็น แต่ถ้าร้อนตัวว่าถูกด่า เพราะเป็นอย่างนั้นจริง ไม่ต้องตามหาคำยืนยันว่าถูกด่า หรือไม่ได้ถูกด่า ไม่มีการเปลี่ยนใจจากคนด่า ต่อให้บังคับให้คนด่าต้องมาขอโทษ ก็ไม่ได้แปลว่าเขาจะเต็มใจขอโทษ

เราไม่เคยสนว่าใครด่าเรา แต่ถ้าคำด่ามาเข้าหูเรา เราก็ปรับตัว จะได้ไม่ต้องโดนด่า แต่ถ้าไม่สำคัญกับชีวิตก็ไม่ต้องมายุ่งเกี่ยวกันอีกต่อไป จบ
เพราะไม่มีใครเป็นเจ้าชีวิตใคร หยุดตัดสินคนอื่น ถ้าคุณยังไม่ได้ประสบความสำเร็จด้วยความสามารถและประสบการณ์ (ดูง่ายสุดที่รายได้ต่อเดือนแสนนึงขึ้น) หยุดมโน แล้วย้อนมองตัวเองซะ ว่าที่ผ่านมา “ทำอะไรใครไว้บ้าง” เอาเปรียบใครไว้บ้าง ขี้ขอ ทำร้ายความรู้สึกใครไว้บ้าง ไม่ต้องถามคนอื่น ถ้าโง่ขนาดที่คิดเองไม่ได้ ก็เลิกคิดแล้ว “ทำงาน “ซ้ำซาก” ต่อไป”

คนหลายคนเขาสุภาพเกินจะด่าคน ตรง ๆ แล้วเลือกที่จะเดินจากไปเงียบ ๆ ซึ่งนี่ไม่มีใครทรยศใคร เพราะ “ไม่มีใครอยากอยู่กับคนเห็นแก่ตัว กลวง ปลวก ปลิง …”

ไม่ได้ด่าใคร ไม่ได้ให้แง่คิด แต่เบื่อพวกที่ชอบด่าว่าคนอื่นทรยศ แต่ไม่ดูสันดานตัวเอง ทั้งที่ตัวเองเป็นมนุษย์จำพวก “กูไม่เคยผิด”

คำพูด ไม่เคยทำให้ใครประสบความสำเร็จ
การประมาณตนเอง และพัฒนาตนเอง (ดีกว่าคิดจะไปครอบงำคนอื่น ทั้งที่ตัวเองก็ไม่ได้รุ่งเรืองกว่าเขา) ให้มากกว่าดีแต่พูดอวดอ้าง น่าจะเป็นทางเดินที่ดีที่สุด สำหรับทุกคน

อย่าเบียดเบียนคนอื่น เพื่อความสำเร็จของตัวเอง วันนี้คุณเสียสละมากพอหรือยัง จะต้องมีอีกกี่คนที่จะต้องถูกเอาเปรียบ (เอาเปรียบคนอื่นเขา แล้วยังไม่รู้ตัวนี่สุด ๆ แล้วแหละ)