ช่วยกวาดบ้านด้วยเท้า (กิจกรรมยามว่าง)

เหมาะสำหรับ คนที่ชอบเดินลากเท้า (ผู้หญิงเยอะมาก ไม่รู้ว่า ผู้หญิงที่เดินลากเท้าเข้าใจว่าตัวเองเป็นทาส ถูกโซ่ล่ามข้อเท้าอยู่หรือไง ก็เลยหนัก ยกเท้าเดินไม่ได้ ลากพรืด ๆ อยู่นั่นแหละ)

วันนี้ เราค้นพบข้อดีของการเดินลากเท้าแล้ว 

แท่มแทมแท้ม 

คือมันก็มีนานแล้วแหละนะ รองเท้าดันฝุ่น 

  
นี่เจอในเซเว่นแคตตาลอกไง ตั้ง 199฿ 

ไม่อยากเสียเงินอ่ะ (อยากจะซื้อไปให้คนอื่นบางคน ที่ชอบเดินลากเท้าใส่มาก ๆ รำคาญ แต่เดี๋ยวจะหาว่าเราไล่ไปไกล ๆ ชีวิต เพราะ มันมีความเชื่ออะไรก็ไม่รู้ ที่ว่า ถ้าให้ของขวัญ เป็นรองเท้า แปลว่า คนให้ อยากให้คนรับ เดินออกไปจากชีวิตเขา ไรงี้ ใครทราบรายละเอียด หรือว่าเราเล่าผิด โทรจิตมาบอกได้) 

ค้นในบ้าน มีรองเท้านวดไดโซ ราคา 60฿ ซื้อมาใส่ตอนยืนรีดผ้า หลัง ๆ ก็ไม่ใส่ ขี้เกียจ ก็เลยวางมันอาบฝุ่นไว้

อุปกรณ์ตามนี้

เราซื้อน้องผ้าเช็ดมือ จากร้านในตลาดบางโฉลง  หน้าหมีแพนด้า กับหน้าหัวใจฟ้า ราคา อันละ 30฿ 2 อัน รวมเป็น 60฿ (น้องผ้าน่ารักอ่ะ คือลักษณะผ้าเหมือนกับรองเท้าดันฝุ่นไง แต่น้องต้องเข้าใจป้าแอมนะ ป้าจะไม่ซื้อรองเท้าดันฝุ่น ป้าจึงต้องซื้อน้องมาอะแดปต์)

หนังสติก หาเอาในบ้าน เยอะแยะ ฟรี

  
รวมร่าง (สรุป ราคาเท่ากับ 60+30+30 = 120 บาท ถูกกว่ารองเท้าดันฝุ่น 79 บาท แต่อาจไม่ทนเท่า ก็ช่างเหอะ คือเราก็ไม่ได้คิดจะใส่เดินจนชั่วฟ้าดินสลายอยู่แล้ว) อ่ะพลิกด้านหลังให้ดูด้วย 1 ข้าง 
 ป้าตื๊บน้อง เอ้ย ใส่รองเท้า 
ลากเท้าเข้าไปค่ะ เพราะถ้ายกเท้า จะเดินลำบาก 555 ลากฝ่าสายไฟ ในห้องรก ๆ ของป้าแอมซังกุงเองแหละ 
เท่าที่เดินได้ น้องก็เน่า ประมาณนี้ 

ฝุ่นหายไปบ้าง โดยไม่ต้องใช้มือจับไม้กวาด 

เหมาะกับเหล่านางทาสที่ชอบเดินลากเท้า แค่นี้ นางก็จะกลายร่างเป็นนางฟ้าผู้รักการทำความสะอาดบ้านขึ้นมาอีกนิดนึง

แกะหนังยาง เอาน้องผ้าเช็ดมือสองอันไปซัก   ตาก แห้งแล้วก็เอาไปแขวนทำผ้าเช็ดมือต่อ (ม่าย)

555 

#อย่าลืมช่วยพ่อแม่ทำงานบ้านนะ 

 

Advertisements

เขาฝากแชร์มาทางแฟนเพจโรงเรียน แต่นะ ช่วยแชร์ทางนี้แล้วกัน อยากแชร์

  
ฝากข่าวประชาสัมพันธ์จากศูนย์ฝึกพาณิชย์นาวีนะคะ ถึงน้องๆ ทุกคนค่ะ ในวันที่ 24 กันยายน 2558 นี้ที่ศูนย์ฝึกพาณิชย์นาวี กรมเจ้าท่า กระทรวงคมนาคม จังหวัดสมุทรปราการ จัดงานวันทางทะเลโลก ค่ะ น้องๆ ที่สนใจสามารถเข้ามารับชมงานได้ตั้งแต่ช่วงเช้า เวลา 08.30น.เป็นต้นไป ที่ศูนย์ฝึกพาณิชย์นาวีเลยนะคะ ในงานมีกิจกรรมและการออกบู๊ทนิทรรศการของบริษัทเรือและโรงเรียนที่เปิดรับนักเรียนเข้าศึกษาต่อด้านพาณิชย์นาวีมากมายมาให้ความรู้กับน้องๆ ค่ะ ขอบคุณมากค่ะ

สอบถามข้อมูลเพิ่มเติม 02-756-4971-80 ต่อ 109,505

ถ้าย้อนเวลาไปเรียนได้ ก็น่าไปนะ
tag ฝากประกาศ ละกัน

เราถ่ายภาพเพื่อการลำดับบทในใจเรา เราไม่ใช่มนุษย์กล้อง

ไม่ค่อยมีใครขอบคุณเราหรอก เวลาที่เอารูปที่เราถ่ายไปใช้ ไม่มีแม้แต่การอ้างอิง เวลาที่นำไปโพสต์ต่อ ถ้ามีประโยชน์ก็ยินดีนะ

แต่ถ้าจะอ้างอิงให้ ก็จะดีใจมาก (มีหลายท่านที่เคยอ้างอิง บอกเลยดีใจมาก) 
สาเหตุนึงที่ไม่ไปเที่ยวไหนกับคนอื่น คือ กูขี้เกียจเป็นช่างภาพ (ใช้จัง รำคาญ คือใช้เยอะมากอ่ะ เยอะของเยอะของเยอะ กว่าที่รู้) ถ้าชอบเป็น ป่านนี้ไม่ได้เจอที่นี่หรอก คงไปเจอในแมกกาซีน
(รูปเราเองยังน้อยโคตรนะ เพราะเราไม่ชอบวานใครถ่าย เราเกรงใจ ไม้เซลฟี่กับขาตั้งคือเพื่อนแท้ของเรา)

เวลาเอารูปที่ตัวเองไม่ได้ถ่ายไปแชร์ต่อในโลกโซเชียล อยากให้เครดิตลงไปด้วยว่าใครถ่าย มันจำเป็น (สังเกตดิ เราจะแชร์ตั้งแต่ต้นฉบับ ไม่เซฟของเขามาแชร์ต่อ เพราะเราอยากโปรโมตให้เขา มันคือการอ้างอิงเขา) มันคือเรื่องลิขสิทธิ์ เราคงไม่ฟ้องละเมิดหรอก แต่อยากให้รู้ว่ามันสำคัญ ในทุก ๆ การนำผลงานคนอื่นไปใช้ต่อ อย่างที่พวกเพจบ่นด่าเรื่องถูกเพจอื่นขโมยรูปไปตัดเครดิตแล้วโพสต์บนเพจตัวเองแทนน่ะ พื้นฐานมันคือการแสดง “ความมีมารยาท”
แค่อ้างที่มา มันคงไม่ทำให้คุณค่าในงาน ในภาพนั้นลดลงหรอก 

#อย่าหาว่าสอนสั่งเลย #แค่บอกให้รู้
ปล.เราเป็นพวกชอบนั่งถ่ายรูปนะ ไม่เน้นความงามตามหลักการ แต่เน้นลำดับเวลา เหมือนภาพประกอบในบทน่ะ มีใคร ทำอะไร ที่ไหน … ถ้าใครวาน ภาพจะยิ่งไม่สวย #เพราะมันอยู่นอกบทของเรา มันขัดจังหวะเรา
ไม่ใช่เราแล้งน้ำใจนะ ที่เล่า แค่อยากให้รู้ว่า ที่ทำน่ะ มีเหตุผลอื่นอยู่ เราไม่ใช่มนุษย์กล้องที่ชอบถ่ายรูป 
และคนที่เราไม่ชอบ เราก็มักจะไม่ถ่าย มันเป็นสิทธิ์ของเรา เพราะคนอื่นเขาก็ไม่ถ่ายเรา นั่นอาจจะมาจากเหตุผลเดียวกัน เราแค่กำลังทำบท

ส่วนบางคน เราไม่กล้าถ่าย เรากลัวเขาไม่ให้ถ่าย แต่ใครที่เราเคยถ่ายให้ แปลว่าเราโอเค เรียกได้ แต่ถ้าถ่ายไม่สวย ห้ามต่อว่า 😀
อยากให้รู้ เราไม่ชอบเดินถ่ายรูป เราชอบแอบมองไกล ๆ (เราถึงใช้ S4Zoom)

เราชอบแอบถ่ายคนทำงาน ตอนเขาเหล่านั้นกำลังง่วนทำงาน

เราไม่ชอบถ่ายคนที่ทำท่าแอ๊บแบ๊ว แอ๊บหน้าสวย จำพวก เอนคอ เอียงหน้า หันข้าง 45องศา เชิญสอยแกรนด์ไพรม์ อีห่า เอ้ย อีห้า เอเจ็ด บลาบลาบลา ตามอัธยาศัย นักเรียนเนี่ยตัวดี ไม่ถ่ายค่ะ ของหน้าติดบัตร
ไปสังเกตรูปที่เราถ่ายได้เลย เราชอบแอบถ่ายคนทำงาน ที่เขาจะไม่คิดว่าเราจะถ่ายเขา 

อยากให้ถ่ายก็ทำงานเถอะค่ะ ถ้าสะดวก จะถ่ายให้ เรายอมรับว่าถ่ายรูปไม่สวยหรอก แต่เราก็ชอบเก็บภาพที่เราคิดว่าบางทีมันอาจจะมีประโยชน์กับเขา 
ขี้เกียจพูดแล้ว เบื่อ สวัสดีค่ะ

ไม่ต้องซื้อ หมอนผ้าห่มแล้ว

เสร็จแล้ว หมอนผ้าห่มของแอมซังกุง ได้มา 2 ใบ จากการค้นสมบัติในบ้านมาอะแดปต์ ไม่ต้องซื้อให้เสียสตางค์ ดีใจอ่ะ ไว้ใช้เอง ผ้าร่มโอเคนะ น้ำไม่ซึมอ่ะ ซึมแค่จากตะเข็บ ลองแล้ว
ไว้อะแดปต์อะไรอีก จะมาเล่าใหม่

 

ต่อจากเมื่อวาน หมอนผ้าห่มสไตล์เรา

เจอแล้ว ทำไง ซักดิคะ ทยอยซัก (ต่อจากโพสต์เมื่อวาน)
เราเป็นคนที่ไม่อยากให้ผ้าที่ซักมาสะอาด ต้องเจออีนกขี้ใส่ (ที่บ้านต้นไม้เยอะ) ก็ตากแม่งในห้องนอนแหละค่ะ 
เครื่องซักผ้า ฝาบน ระบบหมุน (ปุ่ม ๆ พังง่าย ทุกอย่างแหละ) ยี่ห้อฮิตาชิ ราคาจำไม่ได้ ใช้มาตั้งแต่เรา ป.5 ป.6 ราว ๆ นั้น ทนมาก ป๋าซ่อมตัวเครื่อง สวิตช์คุมการปั่น ป๋าเราเก่ง เครื่องซักผ้านี้จึงอยู่กับเรามา เกือบ 20 ปีละ (อาจจะเลยแล้ว ถ้าเราจำผิด) ปั่นแห้ง เราจึงตากแบบนี้ในห้องนอนได้ เป่าพัดลมพอชิล ๆ เบอร์สอง

เดี๋ยวก็แห้งสนิท ก็ค่อยพับ เก็บลงถุงผ้าร่ม แล้วก็ใส่ชั้นวางเสื้อผ้าไว้ อยากเอามาเล่นก็เอาออกมา (ไม่ต้องซื้อแล้ว หมอนผ้าห่ม เย่)

ถ้ามีตังค์ จะทำห้องตากผ้า 

   
    
   

ก่อนซื้อ ต้องหาทางประยุกต์ก่อน

   
    
    
 

ยอมรับนะ ว่าอยากซื้อผ้าม้วนลายโดราเอม่อน หมอนผ้าห่มลายน่ารัก ๆ แต่แล้วก็คิดได้ ว่า ทำไมไม่หาของในบ้านดูก่อน
เจอนี่ โอเคเลย ผ้านุ่ม ๆ ที่แม่ซื้อให้นานแล้ว ถุงผ้าร่มที่เก็บเป็นอันเล็ก ๆ ได้ (ราคา 20 บาท) พวกถุงผ้าอื่นก็ได้นะ 
วิธีทำคือ ม้วนผ้า แล้วเอาใส่ถุงผ้าร่ม แค่นี้ก็เอาไปเป็นหมอน พอหนาวก็เอาไปเป็นผ้าห่มได้แล้ว 555 

คือเราอยากได้เองไง 
สำหรับเรานะ นอนไหน เราก็หลับ ไม่มีหมอนก็หลับ แต่เราขี้หนาว เราไม่ชอบความเย็น เส้นเลือดม่วง ๆ จะขึ้น ตัวจะแตก
เราได้ของสมใจละ 555 เหลือซัก แล้วเก็บใส่ชั้นวาง ไว้เผื่อรับแขก เช่น เจ๊ซุง (เสาร์ที่แล้ว เจ๊มานอนเป็นเพื่อน เจ๊ไม่มีผ้า 555 เพราะผ้าเราเน่าหมด เราน้ำลายยืด) ต้องหาของสำรอง
ภาพสุดท้าย ของชำร่วยงานแต่งพี่นัย เวิร์คมาก ใช้นอนที่ทำงาน กร๊ากกก ก็มีบ้างที่ฟุบ แหม ชั้นอยู่ที่ทำงานตั้ง เกือบ 11 ชม/วัน ผ้าห่มนี่คลุมหัวเลย เด็กมันขำบ่อยมาก
นี่แหละของขวัญที่เราชอบ 
ไม่ต้องซื้อแล้ว เย่ ๆ

มาทำสตูร้องคาราโอเกะกัน (ฮาสไตล์บายแอมซังกุง)

โชว์สตูดิโออัดร้องเกะ เก้าอี้พับได้ไดโซ กล่องคุกกี้รูปหัวใจ ฝากระป๋องเป็นรีเฟลกกันหน้าดำ 555 ขาตั้งไอแพดไดโซ พิงผนัง #เผื่อใครจะเอาเป็นไอเดีย
ฟังค่ะฟัง ความรวดร้าวของคอหอยป้าแอมซังกุง 

http://www.smule.com/recording/melingnoi-อยากหย-ดเวลา-palmy-ost-พ-มากพระโขนง/403184888_166088401
กับ อีกเพลงนึง

http://www.smule.com/recording/misumoto-หมอกหร-อคว-น/403184888_166094070
นอนเถอะจ้า