คนที่เรารัก VS คนที่เรารังเกียจ 

ใช้ว่ารังเกียจ เพราะ ไม่อยากเกลียด กลัวจะผูกติดไปเจอชาติหน้าอีก

คนที่เรารัก คือ คนที่มีศีล มีความคิดในด้านสร้างสรรค์ พัฒนา จิตใจดี เขาไม่รักเราก็ได้ (แค่อย่าเลวใส่เรา) แต่จิตใจดี ก็น่ารักแล้ว แต่ถ้ารักเราด้วย เราก็รักสุด ๆ บางทีความรักก็อาจจะไม่ได้หมายถึงการแต่งงาน คนดี ๆ บางคน มีข้อเสียเล็กน้อย ถ้าไม่ผิดศีล เรารับได้นะ เพราะเราเองก็ไม่ได้ดี 100% มนุษย์ ปุถุชน คนธรรมดา

……..

มุมชั่ว มุมเห็นแก่ตัว เราก็ยังมี เหมือนที่คนที่เรารังเกียจ เขาด่าเรา

……

คนที่เรารังเกียจ เขาชอบสั่งให้เราเป็นในทุกอย่างที่เขาอยากให้เป็น ให้ไปสั่งช่างเฉพาะด้านอย่างเนี่ย ถามจริง เอาไรคิดวะ (ให้คนไม่รู้ ไปสั่งคนรู้) ถ้าเป็นเรา นะงานไหนเอาเนี๊ยบ จ้างผู้เชี่ยวชาญมาเฝ้าสิคะ อย่างก งกเกิน แล้วหลายเรื่อง ควรเขียนตำราสืบทอดทายาท ถ้าอยากให้มันยังดีต่อไป อย่าดีแต่พูด ดีแต่ด่า ดีแต่สั่ง ๆ เพราะมันจำไม่ได้ เราตรงข้ามกับเขาทุกประการ คือ เราจะมีแผนเอาไว้ ถ้าเราตาย เราป่วย เราไปไม่ได้ คนรับแผนไป จะทำงานแทนเราได้ทันทีที่อ่านโพยเรา แต่คนที่เรารังเกียจนั้น ไม่ใช่ ถ้าเขาเจ็บป่วยตาย งานจะล่มทันที เพราะเขาคิดว่าเขาสำคัญมากไง เหอะ อย่าคิดงี้เลย มันไม่ดีกับใครหรอก รู้ว่าเก่ง แต่เขียน ๆ ไว้บ้างเหอะ ถ้าจะสืบทอดสิ่งที่ถูก แต่ถ้าไม่เขียน ก็ตามใจ คนมาแทน เขาก็คงหาเองได้ แค่อาจจะไม่ได้ดังใจ ไม่ใช่ระบบแก ถึงเวลานั้น ก็อย่ามายุ่งแล้วกัน บอกไว้เฉย ๆ

……

แถม ที่เรากลัว แต่ไม่มาก เรื่องลี้ลับ

หายกลัวผีแล้ว รู้สึกดีมาก มีท่านนึง ที่มาเปลี่ยนความคิดเรา ว่า อย่าไปกลัวผี เพราะ พอกลัว เท่ากับไปส่งพลังให้ผี ทำให้ผียิ่งมีพลังมากขึ้น ตั้งสติแล้วกัน แบบดีใจมากเลย 

ตอนนี้เพลา ๆ ไม่ค่อยอยากดูดวง ยังเคารพ ยังเชื่อ ยังเกรง ทุกท่านที่มีวิชา แต่เริ่มไม่อยากรบกวน คือแบบกลัวทุกท่านจะเดือดร้อนจากปากมากของเรา แต่คือ ตามที่มีคนเตือน ก็ฟัง แต่อยากเชื่อในสัญชาตญาณของตัวเองมากกว่า 

บอกเลย มีคนทักว่า เราจะได้แต่งงานกับคนที่เราเคยรัก แต่นะจากใจเรา เราไม่ได้รักเขาแล้ว เพราะว่าเขาเห็นแก่ตัว หลายเรื่อง ที่เจอเองและคนอื่นเล่า เราจะรับฟังหมด แต่สุดท้าย เราเชื่อในสิ่งที่เป็น (คือไม่คิดไปเองก่อนเหตุจะเกิด) แปลกดีนะ เราตัดใจได้ไวมาก โดยรู้สึกเฉย ๆ ไม่เปลี่ยนใจแล้ว รำคาญ

เรารู้แค่ว่า ใครทำให้เรารู้สึก ว่าชีวิตเราเป็น ปกติ มากที่สุด คนนั้นคือคนที่ใช่อ่ะ 

แก่เกินจะมาร้อนรนในหลาย ๆ เรื่องแล้ว 

ยึดเหมือนเดิม ใครดีก็ยินดี ใครไม่ดีก็เวรกรรมเขา เราทำในสิ่งที่ควรแล้วกัน ชดเชยไปถ้าทำบางอย่างไม่ได้ อย่าไปแคร์อะไรมากโดยเฉพาะคนที่ไม่ค่อยมีจิตสำนึก แต่ว่าแต่คนอื่น โทษแต่คนอื่น ปล่อย ๆ มันไป

  

โฆษณา

เอาไว้ยึดเหนี่ยวจิตใจของเราค่ะ

แชร์ลง แฟนเพจ บันทึกรักการอ่าน ของเราแล้ว แต่ภาพแตก (ยังอ่านออกแต่แตก)

เลยขอเก็บชัด ๆ ไว้ในนี้
   
   
150฿ 207 หน้า ได้มา พ.ย.2558 

ถ่ายจากไอแพด4 ของเรา

อยากเขียนหลายเรื่องเลย แต่สมงสมองงง

มาสรุปของปี 2558 นะคะ (ลูกเสือ) อ่านดู มีด่าบางคน แต่ติเพื่อก่อ คงไม่แชร์ไปในสังคมออนไลน์ เดี๋ยวจะเป็นประเด็น แต่ที่จดไว้ เพราะปรารถนาดีจริง ๆ https://iampranitee.wordpress.com/%E0%B9%80%E0%B8%81%E0%B8%B5%E0%B9%88%E0%B8%A2%E0%B8%A7%E0%B8%81%E0%B8%B1%E0%B8%9A%E0%B8%A5%E0%B8%B9%E0%B8%81%E0%B9%80%E0%B8%AA%E0%B8%B7%E0%B8%AD/

 

และจะทำนี่ไปติดสมุดพก https://iampranitee.wordpress.com/2013/09/08/%E0%B8%81%E0%B8%B2%E0%B8%A3%E0%B8%97%E0%B8%B3%E0%B8%A3%E0%B8%B9%E0%B8%9B-1-%E0%B8%99%E0%B8%B4%E0%B9%89%E0%B8%A7%E0%B8%84%E0%B8%A3%E0%B8%B6%E0%B9%88%E0%B8%87-%E0%B9%81%E0%B8%9B%E0%B8%B0%E0%B8%AA/

แต่โปรแกรมไม่อยู่แล้ว เดี๋ยวต้องกลับไปค้นในโน้ตบุ๊คเก่า ว่ายังอยู่ไหม ขอให้อยู่ จะได้ทำได้ จะได้เสร็จอีกงาน

ช่วงนี้ไม่ค่อยมีไอเดียทำงานที่ทำงาน ไม่พอใจปากคน แต่ไม่อยากจะถือสา ว่าก็ว่าเถอะค่ะ จะทำเท่าที่ไม่รู้สึกว่าถูกกดมากไป เพราะเจตนาจริง ๆ อยากให้เด็กได้สิ่งที่ติดตัวไปคือ ความรู้สึกรักการอ่านจริง ๆ ไม่ใช่กฎเกณฑ์และระเบียบที่มาก เยอะ ล้น

บอกไม่ถูก รีบทำงานดีกว่า เอิ๊ก ๆ

บอกไม่ถูกคือ งานในลิสต์เยอะ แต่กำลังใจดี