คอมเม้นต์เฟซบุ๊กพร้อมกับสติกเกอร์ ต้องเล่นในโน้ตบุ๊คถึงจะทำได้

สงสัยมานานแล้ว

พอดีวันนี้เจอคนอื่นเขาคุยกัน

เลยเอามาฝาก

 
 
  

Advertisements

โปรดทำบุญทำทานด้วยเรื่องง่าย ๆ เหล่านี้ ไม่ต้องเสียตังค์สักบาท

ช่วงนี้เรามีเรื่องเครียดหลายเรื่อง เยอะมาก จนคิดว่าถ้าตัวจะระเบิดได้ คงระเบิดไปแล้ว

แต่อย่าเพิ่งระเบิด ยังไม่อยากตาย 555

เรื่องดี ๆ ก็มีเยอะนะ แต่คงไม่เล่า เดี๋ยวไม่เซอไพรซ์ 

คือบางทีทุกเรื่องที่ยังไม่เกิด จะดี จะแย่ มันก็ทำให้เครียด ๆ ขึ้นมาได้ตลอด

เราเลยมานั่งนึกว่า ระหว่างที่ยังไม่ถึงจุดที่ความเครียดจะคลี่คลาย เราจะทำยังไงกับชีวิตได้บ้าง ที่จะช่วยทำให้สมองลืมความเครียดได้สักครู่ (เพราะต้องไปโฟกัสสิ่งที่ทำ) ก็ยังดี

1. แผ่เมตตาในใจ สัพเพสัตตา… วิธีนี้ ได้มาจาก รศ.ดร.อรพรรณ พรสีมา ที่ปรึกษา ตอน ป.โท ของเรา ท่านแนะนำตั้งแต่ 2550 น่าเสียดายที่เราไม่จบเพราะความฉันทะ วิริยะ จิตตะ วิมังสาไม่มากพอ แต่การแผ่เมตตาที่ท่านสอนมา ยังช่วยเราได้เสมอ

2. หากแค่แผ่ ยังรู้สึกว่า ไม่ลืมความเครียด ให้ออกไปเก็บขยะ ขยะประเทศไทย ตามทาง ตามพื้น ตามที่ต่าง ๆ เยอะมาก ถ้ากลัวมือเน่า ก็เอาถุงมือใส่ เก็บไปทิ้งถังขยะ (พอดีวันนี้เห็นเขาแชร์ เรื่องไปดูดอกหญ้า แล้วทิ้งขยะไว้กัน คือ มันเหมาะมากกับยุคนี้ หลายวันก่อน ก็มี น้องผู้ชาย น้องผู้หญิง ที่ไม่รู้จักกันมาก่อน แต่มีอุดมการณ์เดียวกัน คือเก็บขยะที่ป่าอะไรสักอย่าง มันดีมาก เขาอาจเป็นเนื้อคู่กัน – เราก็คิดไปเรื่อย) ถ้าคิดไม่ออก จะไปเก็บขยะที่ไหน ที่อยากให้เก็บแล้วคนอื่นได้ประจักษ์ด้วย แนะนำว่าไปเก็บที่สะพานลอย สะพานลอยบางโฉลงนี่อย่างเน่าเลย ถ้ามาเก็บ ก็ขอให้รับคำขอบคุณจากเราไปด้วย เราอยากเก็บนะ แต่คือมันไม่ได้ชิลขนาดนั้น เราขึ้นสะพานลอยนั้นเมื่อเราอยากกลับบ้าน เหนื่อยงานแล้ว อยากกลับบ้าน (บอกไว้ เผื่อ ๆ ใครว่าง) ส่วนเราน่ะ เก็บในห้องสอบ เด็กไม่เก็บ ครูเก็บเอง ดูไว้ จะได้เห็นว่า “ครูก็ยังเก็บขยะ” 

3. เก็บขยะที่ยังสามารถขายของเก่าได้ ไปวางให้คนอื่นเก็บเอาไปขาย เช่น ขวดน้ำ ขวดแก้ว กล่องลัง เราไม่สะดวกขายเอง เพราะรถรับซื้อมาวันธรรมดา เราทำงาน เราเลยรวบรวม ไปวางข้างถังขยะเยื้องหน้าบ้านเรา อาทิตย์ละครั้งไรงี้ ไม่อะไรมาก แค่อยากให้บ้านสะอาด คนอื่น(เพื่อนบ้าน)มีรายได้อีกนิด ๆ หน่อย ๆ เป็นการแยกขยะ นำขยะกลับไปใช้ใหม่ด้วย ช่วยโลก

4. เขียนบันทึกรักการอ่าน เราไม่รู้ว่าใครจะคิดยังไง แต่ทุกครั้งที่เราเครียดมาก ๆ (งานเร่งไฟลนก้น) ถ้ามันรู้สึกแย่จริง ๆ เราจะหยุดทุกอย่าง แล้วไปเขียนบันทึกรักการอ่าน (หนังสือเราเยอะ หาในบ้านได้) เราจะลอกวิธีการทำอะไรสักอย่างแบบย่อ ได้สักเรื่องก็รู้สึกดีขึ้น คงติดที่ว่า คนไทยอ่านหนังสือปีละแปดบรรทัดมั้ง เราจะเถียงได้เต็มปากว่า ชั้นนี่แหละ อ่านได้มากกว่านั้นแน่ เพราะเราเครียดถี่มาก 555

5. ทำงานบ้าน แบบไม่ต้องรอให้พ่อแม่ผู้ปกครองสั่ง ลองทำดู ถ้าไม่รู้จะเริ่มยังไง ให้จดทุกครั้งที่ถูกสั่ง ถ้าจดเสมอ ๆ ต่อไปก็ลงมือทำก่อนโดนสั่ง โดนด่า 
“เวลาว่าง อาจไม่มี ก็ไม่ต้องรอให้มีเวลาว่างก่อนหรอก เหมือนหลายอย่างที่เราทำ เราก็ไม่ได้ทำตอนเราว่าง เราอยากจะบอกว่า เราทำหลายอย่าง ที่หลายครั้งก็ไร้สาระ ไม่ใช่เพราะเราว่างมาก>>>ตามที่หลายคนเข้าใจ แต่เราทำเพราะว่าเรารู้สึกว่าเราต้องทำ หลายอย่างมันช่วยให้เราลืมความเครียดได้ หลายอย่างทำให้มีความสุขเพิ่มขึ้น เราจึงต้องทำ ทำคั่นเวลาที่ไฟกำลังลนก้นนั่นแหละ” (แต่ที่เราทำ เราคิดแล้วว่าไม่เบียดเบียนใครนะ ทว่าหากใครรู้สึกว่าเราเบียดเบียนเอาเปรียบใครอยู่ ก็ช่วยมาบอก เราจะได้จดไว้ ต่อ ๆ ไปจะได้ไม่ทำการเบียดเบียนเอาเปรียบใครอีก)

แต่ถ้าในบริบทของชีวิตคุณ คุณต้องเสียตังค์ เช่น จะบันทึกรักการอ่าน แต่คุณไม่มีหนังสือ ต้องซื้อ ก็ไม่ต้องทำ จงทำที่ไม่เสียตังค์ละกันค่ะ

ยังมีอีกเยอะ ไว้เขียนในโอกาสต่อ ๆ ไป เราต้องไปทำงานทำการบ้างแล้ว ไม่งั้นอาจเครียดกว่านี้ (การเขียนบล็อกก็เป็นการลดความเครียดอีกวิธีนึง จะพยายามเขียนเรื่องที่มีแง่คิดดี ๆ แล้วกัน)
สู้จ้าาาาา เพื่อทุกเรื่อง ทุกสิ่ง ทุกคนที่เกี่ยวข้อง หนูรักทุกคน และทำเพื่อทุกคน เป็นแรงใจให้ด้วยนะคะ สู้โว้ยยยย

ถ้าคุณมีกล้อง จงใช้มันถ่ายสิ่งดีมีประโยชน์ให้ได้มากที่สุด

หลายวันก่อน มีงานคอนเสิร์ตที่โรงเรียน เราซึ่งเป็นครูที่ถ่ายวีดิโอ (ส่วนตัว) ไปโพสต์เก็บไว้เป็นบรรทัดฐาน เอ้ย หลักฐานว่า แต่ละปี แต่ละงาน มีอะไรเกิดขึ้นบ้าง แต่งานนั้น เราไม่ไปถ่าย เพราะเราหลับ เนื่องจากคืนก่อนหน้านั้น เราทำเล่มสมัคร ว16 ถึงตีสามครึ่ง ตื่นมาทำงานตีห้าครึ่ง

เด็กบ่นเยอะพอสมควร ว่าทำไมไม่ถ่าย

อืม แล้วทำไมเด็ก ๆ ถึงไม่ถ่ายล่ะ 
รู้ไหม เราเป็นมนุษย์คนนึงซึ่งไม่ชอบการถ่ายภาพ ถ่ายวีดิโอเลย เนื่องจากเราไม่ค่อยมีไอเดียในการทำให้มันสวย เรามักจะตั้งกล้องทิ้งไว้ สักแต่ถ่าย เพราะเราบอกแล้วว่าเราอยากได้แค่หลักฐาน อย่างน้อยก็เอาไปเป็นตัวอย่างในปีต่อ ๆ ไป ให้ได้เห็นภาพว่า งานนี้ ในมีก่อน ๆ มีกิจกรรมอะไร
ฉะนั้น ต่อไป เด็ก ๆ (ครูมั่นใจว่า กล้อง/มือถือของหลายคนแพงกว่าครู ฝีมือเธอดีกว่าครู) น่าจะช่วยกันถ่าย ไม่ต้องกลัวว่าจะแย่งคนดูกันหรอก ถ่ายดี > คนก็ไปดู / ถ่ายไม่ดี > อย่างน้อยก็มีภาพในมุมของเรา
อย่างที่ครูถ่าย 

อีกอย่างที่อยู่ในใจครูมานาน คือ ตอนครูเด็ก ๆ ครูก็มีเต้นระบำ รำเซิ้ง ลีดเด้อ แต่ยุคนั้นกล้องมันแพง ฟิล์มครูยังไม่มีปัญญาซื้อเลย มันเป็นปมด้อย เราไม่มีให้ดู ครั้นเราจะกลับไปเต้น สังขารก็ไม่ค่อยจะอำนวยละ TvT แก่!

พอดีวันนี้ได้ดูคลิปนี้ http://youtu.be/QCBPsajiH04

เห็นแล้วแบบอิจฉาเด็กยุคนี้ (กดไปดูคลิปที่แนะนำ ปน ๆมา ชอบอ่ะ เขาไม่ได้ว่าง เขาชอบที่จะทำ http://youtu.be/7zHoD1dlvQo มีเยอะ กด ๆ ดูเหอะ น่ารัก ๆ ชอบ ยังอยากให้เวลาที่ ร.ร.แข่งเต้นคัฟเว่อ มีคนถ่ายไว้ทุกทีม เอามาแชร์ เลยด้วยซ้ำ ไหน ๆ แต่ละทีมก็เสียเวลาซ้อมมาแล้ว / หรือเอางี้ ถ้าส่งวีดิโอ เป็น link youtube ที่ถ่ายตอนไปซ้อมใหญ่มาด้วย เหมือนแบบแข่งจริง แต่ถ่ายตรงที่ซ้อม จะให้คะแนนเพิ่ม ไรงี้ 555 จะได้ไปกดดูบ้าง)

กล้องก็ดี คนเก่ง ๆ ตัดต่อเริด ๆ ดูดี (คนเต้นสวยน่ารักมีชัยไปเกินครึ่ง 555) 

ตอนครูเรียนมัธยม ครูเต้นทุกปีการศึกษา (คือเหมือนบ้าอะนะ เพื่อนสนิทเต้น ก็เต้นกับมัน หนุกดี) แต่ไม่มีใครอัด 

ตอน ป.ตรี เรียนเต้นแจ๊ส มีรุ่นพี่อัดตอนซ้อมเต้น แต่เขาก็ลบทิ้ง เขาบอกเปลืองเมมเขา TvT 

ขนาดเป็นลีด สามปีก่อน โหนไม้ ขี่หลัง ซ้อมจนร่างจะแหลก ยังไม่มีใครถ่ายเลย (เสียใจ แต่ไม่มีประโยชน์จะมานั่งอาลัย 555)

ยุคนั้น อุปกรณ์มันไม่พร้อมเท่ายุคนี้ 

เฮ้อ 

ถ้าสะดวกจะถ่ายให้ทุกงานนะ 

แต่ก็อยากฝากทุกคน ที่มีมือถือดี ๆ ถ่ายวีดิโองานดี ๆ เก็บไว้บ้างก็ได้นะ 

เวลาแก่ ๆ แล้วย้อนกลับไปดู มันคงคลาสสิกดี น่าจะมีความสุข

ส่วนพวกถ่ายคลิปตบกัน ทำร้ายกัน(แบบจงใจ) ก็ขอให้เป็นหลักฐานมัดตัวมันเข้าคุกนะ อุตส่าห์มีบุญมีอุปกรณ์ดี ๆ ใช้ ยังเอาไปทำเรื่องเลว ๆ (เคยเจอในเฟซหลายหนเลย เด็ก ที่อื่น) แย่ 

ถ้าใครทำดี ๆ ถ่ายดี ๆ แบ่งปัน ต่อไปก็จะมีโอกาสดี ๆ ได้เป็นเจ้าของอุปกรณ์ดี ๆ เชื่อเถอะ 

ใครยังไม่มี เก็บเงินนะจ๊ะ มือถือครูทุกเครื่อง ครูเก็บเงินซื้อเอง มี2เครื่องแรกเท่านั้นที่ป๋าซื้อให้ (มีโทรศัพท์มือถือใช้มา13ปีเอง (เครื่องแรกตอนอายุ18 เข้าปี1 ต้องใช้โทรติดต่อ ป๋าเลยซื้อให้) แต่ครูซื้อมือถือแทบเลตมาแล้ว 17 เครื่องหรืออาจจะเกิน (พังพินาศไปแล้วเกินครึ่ง)  แต่ทุกเครื่อง จะได้ถ่ายและแชร์ออกไป ๆ เพื่อเป็นแนวทางในการจัดสิ่งนั้น ๆ ในปีต่อ ๆ ไป (หรืออย่างน้อยก็รู้ว่า งานนี้ ๆ มันมีกิจกรรมอะไร) ชีวิตครูต้องการตัวอย่าง 555 ถ้ายังไม่มีก็ต้องสร้างตัวอย่างขึ้นมา ถ่ายเข้าไป ถ่ายไม่ได้เรื่องก็จะถ่ายต่อไป และขอโทษจริง ๆ ที่วันนั้นหลับ เลยไม่ได้ถ่ายมาให้ดู)

เรื่องอัพโหลดวีดิโอ ไม่เป็นปัญหา ว่างเมื่อไรก็อัพ เมื่อวานถ่ายวีดิโอจาก ม.หัวเฉียว มาถึงบ้าน คลิป 1.7 กิ๊ก (ประมาณเก้านาที)  อัพด้วยเน็ต 3ร้อยกว่าkbps ของเอไอเอส อัพทิ้งไว้ตอนนอน ห้าหกชม.ก็อัพโหลดเสร็จแล้ว ส่งให้ส้มดู ส้มขับมาไม่ถูก จำไม่ได้ (ต่อไปใครจะมาบ้าน จะส่งคลิปนี้ไปให้มันดู ตั้ง unlist ไว้ คนมี link เท่านั้นถึงจะเข้าได้ แบบส้ม จีพีเอสไม่เป็น 555 #ครูเลี้ยงข้าวรุ่นน้อง เลยให้รุ่นน้องมารับ มันขับมาจากฝั่งธน 55555 *** วีดิโอช่วยท่านได้)

คนเรามีเวลา 1 วันเท่ากันทุกคน

พยายามใช้มันให้เกิดประโยชน์ที่สุดนะคะ

เราก็จะทำให้ได้

ไฟแยงตาตอนนอน แก้ไขเองแบบนี้

ผ้าพันคอ ต่อไม้แขวน แขวนที่ราว พาดที่คีย์บอร์ดเครื่องดนตรี

ใช้ไม้ราวผ้าม่านไดโซ เสียบในกล่องพับได้ไดโซ (ที่เห็นตุง ๆ นูน ๆ ขึ้นมาบนผ้าน่ะ)

 นอนหงาย นอนตะแคงขวาได้แล้ว 

ดีใจ หาจากของในบ้าน ไม่ต้องซื้อ

  

อย่าบ่นรันทด

เจออันนี้ คิดว่าจะไม่ซื้อ แต่สุดท้ายก็ซื้อ เพราะอันนี้

#นิ่งเสียตำลึงทอง

ก้อง ห้วยไร่ (ไสว่าสิบ่ถิ่มกัน) เคยให้สัมภาษณ์ประมาณว่า เราอย่าพูดว่าชีวิตเราย่ำแย่ โชคร้าย ซวย ฯลฯ เอาว่าทางลบ  บ่นน้อยใจในโชคชะตา เพราะคนเขาไม่สงสารเราหรอก
จำมาได้ประมาณนี้ (ขออภัย ไม่มีแบบแกะทุกคำ ใครมีขอหน่อย คือชอบมาก เขาพูดประมาณนี้)

เราแค่จะบอกว่า มันจริงนะ
ไม่ต้องสาธยาย คนทุกคนมีภาระ ไม่มีใครอยากฟังเรื่องแบบนี้หรอก มันรู้สึกแย่
ยิ่งถ้าทำให้เขารู้สึกผิด เขายิ่งไม่ชอบ

เราเองก็เป็น หลัง ๆ เราไม่อะไร ทำได้ก็ทำ ทำไม่ได้ก็ไม่ทำ ช่วยได้ก็ช่วย ช่วยไม่ได้ก็ไม่ช่วย ไม่เสี่ยงช่วย แต่ที่แน่ ๆ คือจะไม่รับฟังคำบ่นรันทดของใคร มันรันทดเสียเวลาทำงาน (ชีวิตมันจะยิ่งรันทด พากันรันทดตามกันไปหมด)

เวลาเรารันทด เราจะไปเขียนบันทึกรักการอ่าน มันไม่เป็นการเบียดเบียนใคร ไม่สร้างความอึดอัดใจให้ใคร คนลอกก็เยอะดี อืม มีความสุขง่าย ๆ อยู่เงียบ ๆ

มีเรื่องอยากเขียนบล็อกเยอะมาก

แต่คุมสอบอยู่

1) เรื่อง การสอนคนอื่น พึ่งพาคนอื่น พูดถึงความโชคร้ายของตัวเอง

2) การกระแนะกระแหน ประชดประชัน อย่าทำ

3) จงเป็นคนเงียบเสมอ