how to สอบครั้งเดียว ติด

คงไม่ใส่รายละเอียดมาก

เนื่องจาก ท่าน ผอ.เขต ท่านบอกทุกคนว่าอย่าโพสต์อะไร (จริง ๆ ตั้งแต่ประกาศมา ก็ไม่ค่อยอยากโพสต์อะไร เพราะว่าเหมือนชีวิตงง ๆ ไม่มีเวลาเท่าไร) 

แต่ที่จะมาเขียน เพราะอยากให้รู้ว่า บางที แค่ความพยายามอย่างเดียว อาจไม่พอ

ก่อนอื่น ต้องบอกก่อนว่า มีท่านผู้หยั่งรู้ ทักเราตั้งแต่อายุ 27 แล้ว (ตอนนี้เรา 31) ว่าเราต้องรับราชการ มีให้เลือกสามอาชีพ คือ หมอ ทหาร และครู ในวัย 27 ทำอย่างอื่นไม่ได้แล้ว จบอะไรมา ก็คงได้ตามนั้น

แต่เราไม่ไปสอบไง ด้วยเหตุผลส่วนตัว

ช่วง พ.ย. มีเหตุให้ได้รู้จักท่านผู้หยั่งรู้อีกท่าน ที่ทักว่า เราจะสอบได้แน่นอน พูดถึงขั้นว่า แม้ไม่อ่านหนังสือก็สอบได้ เพราะเหมือนชะตาชีวิตถูกกำหนดมาแล้ว เขาบอกมางี้จริง ๆ แต่นะ เราทำใจไม่ได้หรอกที่จะไม่อ่าน เพราะเราห้ามพลาด

ผ่านมา จนวันนี้ มีเหตุที่ทำให้ต้องสอบ สอบครั้งแรก (จริง ๆ สมัครครู กทม ด้วย แต่ดันสอบวันเดียวกัน เลยต้องสอบที่นี่เพราะที่นี่สำคัญกว่ามาก และในใจคิดว่าเมื่อเหลือโอกาสเดียวแล้ว ต้องสอบให้ได้เท่านั้น ทำเล่ม ว.16 นั้นเหนื่อย และเครียดมาก ต้องสอบให้ได้ ร.ร.เปิดตำแหน่งให้ ต้องสอบให้ได้ คืนที่ทำเล่ม ไม่ได้นอนเลย กลัวเล่มไม่เสร็จ ที่วันรุ่งขึ้นมีคอนเสิร์ตของนักเรียนแล้วเราไม่ถ่าย เพราะร่างกายไม่ไหวนั่นเอง)

กลับมาที่การอ่านหนังสือ

พอเริ่มรู้ว่า ร.ร. เปิดตำแหน่งให้

เราฟังคลิป

เพลย์ลิสต์ฟังสอบครู ที่เราเก็บไว้ แล้วชวนซุงฟังด้วย แต่ไม่รู้ซุงฟังป่าว
เรารีดผ้าให้ป๋า และของเรา มันนาน (คือเราเคยเล่าป่ะ ว่า เราเรียน ป.ตรี มสธ. เป็นเพื่อนน้องที่ทำงาน เราก็ฟังวีดิโอวิชา ตอนรีดผ้า การรีดผ้าคือช่วงเวลาแห่งการเรียนรู้) คลิปติว หาในเน็ต ในยูทูบ ฟังซ้ำ ๆ 

อ่าน มีอ่านหนังสือ ติวของขงเบ้ง เราซื้อจากเว็บชีตราม (ปี 52 เราเรียนมนุษยอิงค์ราม เราเลยสั่งชีต สั่งหนังสือ จากเว็บชีตราม ตอนนั้นที่ซื้อเล่มนี้ เพราะจะไปต่อใบประกอบวิชาชีพ แล้วใช้การสอบ 9 มาตรฐาน เพราะตอนนั้นไม่ได้เป็นครูใน ร.ร. เล่มนี้ ตั้งแต่ยิ่งลักษณ์หรืออภิสิทธิ์เป็นนายก คือเก่ามากแล้ว แต่สารหลายส่วนก็ยังใช้ได้) เล่มนี้จะให้เย เยขอว่ามีชีตอะไรก็ขอ พอดีเยชวนไปสมัคร ถ้าเยไม่ชวน เราก็คงงง ๆ เพราะเราไม่ค่อยรู้ทาง เรารู้เฉพาะที่เราไปเที่ยว ถ้าเป็นงานเป็นการ เราไม่ค่อยรู้ เราหลงทางก็บ่อย เลยอยากให้เย ขอบคุณที่ชวนไป

   
 
ส่วนชีต มีได้ของพี่แอ๋วมา ซึ่งเขาได้จากใครต่อ ๆ มาก็ขอบคุณค่ะ 

ลบไปแล้ว คือ เราขอเอาไอโฟนถ่ายไว้อ่าน 

และได้จากครูที่ ร.ร. ทั้งครูเกม ส่งเพจติวมาให้ น้องแนนส่งให้ซุงอ่าน เราแชร์เข้าแฟนเพจ kruamroom ไว้ อ่านตลอด เจอหน้าไหนก็อ่าน อ่านเข้าไป ไม่เสียสตางค์

ส่วนวิชาเอก เทคโนโลยีการศึกษา

  
    
  
 
เราหาหนังสือในห้องสมุด (ที่ทำงานเรา) อ่าน เจอเล่มเดียว อ่านแบบ จดคำถามคำตอบลงสมุด เพื่อท่องเลย การลอกลงสมุด คือการอ่านหนังสือแบบเข้มที่สุดของเรา (แบบบังคับให้เข้าหัว)

อ่านทุกวัน ซ้ำ ๆ 

วันสอบ ช่วงพัก เราไม่คุย อ่านอย่างเดียว 

คนอื่นเขาคุยเช็คคำตอบกัน เราฟังแล้ว เราผิด เยอะ เราเครียด แต่ไม่สนใจ เราเปลี่ยนอดีตไม่ได้ มันผ่านไปแล้วก็ต้องปล่อยผ่านไป 

ตั้งใจอ่านวิชาต่อไป ไม่สนใจคำพูดที่เขาเฉลยกัน

แถมป้ายวันสอบ  มีเครื่องตรวจระเบิดด้วย

 
เครียด มาก ๆ

ไม่ต้องเอาอะไรไปเลยนอกจากบัตรประจำตัวสอบ กับบัตรประชาชน แม่ไปด้วย เลยให้แม่ดูกระเป๋าให้ ใครไปคนเดียว เขามีที่ฝากของ

โบชัววันสัมภาษณ์ ตั้งใจแปะสติกเกอร์ใสเองเลย ยิงคิวอาร์โค้ดได้ คือ รู้สึกว่าโบชัวมันน้อย อยากให้กรรมการยิงไปดูเพิ่มได้   
    
    
   
นึกอะไรได้ ก็ใส่ไป

วันสัมภาษณ์ ไปคนแรก ไปเปิด ร.ร.เลย หกโมงครึ่ง แต่เขาเรียงตามเลขที่ เอาพละก่อนเทคโน  เราเลยสัมภาษณ์ตอนเที่ยงครึ่ง พละคนละเจ็ดนาที เทคโน10 นาที มีเราห้านาทีเอง กรรมการให้แนะนำตัว และชมโบชัว แต่ท่านอื่น บอกว่ากรรมการถามว่า ถ่ายรูปแล้วแชร์ต่อให้คนอื่นยังไง 

ทั้งหมดประมาณนี้ค่ะ

บอกเลย พยายามมาก เพื่อแม่ แม่อยากให้เป็นข้าราชการ วันนี้ภูมิใจในตัวเอง ที่ทำให้แม่ได้แล้ว 

เพื่อป๋าด้วย 

ทุกอย่างเร็วมาก

จะพยายามทำทุกอย่างให้ดีที่สุด 

ขอบคุณทุกท่านที่ให้โอกาสค่ะ 

แปลก ๆ ตัวเองอยู่ รู้สึกนิสัยเราเปลี่ยนด้วย ถ้าไปในทางที่ดี ขอให้รู้ว่าพยายามทำเพื่อแม่ป๋า 

เรายังต้องปรับตัวอีกเยอะ ขอน้อมรับทุกคำแนะนำค่ะ 

เหมือนมีอะไรในหัวอีกเยอะ แต่เรียบเรียงไม่ถูก เดี๋ยวต้องทำการบ้านมสธ. ไปให้ใหม่ดู ช่วย ๆ กัน คือจะไม่ให้เสียสักงาน (เราว่าเรามีความสุข กับการใช้ชีวิตทำนองนี้นะ วันนึงเราเรียนรู้อะไรบ้าง)

บางทีเราช้าบ้าง อภัยด้วยค่ะ บางทีงง ๆ แต่จะพยายามปรับจูนให้ไวไว

ไปตากผ้าแล้วค่ะ พบกันใหม่ เอนทรี่หน้า จะมาแต่สาระ

Advertisements

ฮาวทู สอบครั้งเดียวติด คืออัพโหลดผ่านไอโฟน ล่ม เลยเอาแต่คำบรรยายมาก่อน

รูปเยอะ ล่ม

คงไม่ใส่รายละเอียดมาก

เนื่องจาก ท่าน ผอ.เขต ท่านบอกทุกคนว่าอย่าโพสต์อะไร (จริง ๆ ตั้งแต่ประกาศมา ก็ไม่ค่อยอยากโพสต์อะไร เพราะว่าเหมือนชีวิตงง ๆ ไม่มีเวลาเท่าไร)

แต่ที่จะมาเขียน เพราะอยากให้รู้ว่า บางที แค่ความพยายามอย่างเดียว อาจไม่พอ

ก่อนอื่น ต้องบอกก่อนว่า มีท่านผู้หยั่งรู้ ทักเราตั้งแต่อายุ 27 แล้ว (ตอนนี้เรา 31) ว่าเราต้องรับราชการ มีให้เลือกสามอาชีพ คือ หมอ ทหาร และครู ในวัย 27 ทำอย่างอื่นไม่ได้แล้ว จบอะไรมา ก็คงได้ตามนั้น

แต่เราไม่ไปสอบไง ด้วยเหตุผลส่วนตัว

ช่วง พ.ย. มีเหตุให้ได้รู้จักท่านผู้หยั่งรู้อีกท่าน ที่ทักว่า เราจะสอบได้แน่นอน พูดถึงขั้นว่า แม้ไม่อ่านหนังสือก็สอบได้ เพราะเหมือนชะตาชีวิตถูกกำหนดมาแล้ว เขาบอกมางี้จริง ๆ แต่นะ เราทำใจไม่ได้หรอกที่จะไม่อ่าน เพราะเราห้ามพลาด

ผ่านมา จนวันนี้ มีเหตุที่ทำให้ต้องสอบ สอบครั้งแรก (จริง ๆ สมัครครู กทม ด้วย แต่ดันสอบวันเดียวกัน เลยต้องสอบที่นี่เพราะที่นี่สำคัญกว่ามาก และในใจคิดว่าเมื่อเหลือโอกาสเดียวแล้ว ต้องสอบให้ได้เท่านั้น ทำเล่ม ว.16 นั้นเหนื่อย และเครียดมาก ต้องสอบให้ได้ ร.ร.เปิดตำแหน่งให้ ต้องสอบให้ได้ คืนที่ทำเล่ม ไม่ได้นอนเลย กลัวเล่มไม่เสร็จ ที่วันรุ่งขึ้นมีคอนเสิร์ตของนักเรียนแล้วเราไม่ถ่าย เพราะร่างกายไม่ไหวนั่นเอง)

กลับมาที่การอ่านหนังสือ

พอเริ่มรู้ว่า ร.ร. เปิดตำแหน่งให้

เราฟังคลิป

เพลย์ลิสต์ฟังสอบครู ที่เราเก็บไว้ แล้วชวนซุงฟังด้วย แต่ไม่รู้ซุงฟังป่าว

เรารีดผ้าให้ป๋า และของเรา มันนาน (คือเราเคยเล่าป่ะ ว่า เราเรียน ป.ตรี มสธ. เป็นเพื่อนน้องที่ทำงาน เราก็ฟังวีดิโอวิชา ตอนรีดผ้าน่ะ การรีดผ้าคือช่วงเวลาแห่งการเรียนรู้) คลิปติว หาในเน็ต ในยูทูบ ฟังซ้ำ ๆ

อ่าน มีอ่านหนังสือ ติวของขงเบ้ง เราซื้อจากเว็บชีตราม (ปี 52 เราเรียนมนุษยอิงค์ราม เราเลยสั่งชีต สั่งหนังสือ จากเว็บชีตราม ตอนนั้นที่ซื้อเล่มนี้ เพราะจะไปต่อใบประกอบวิชาชีพ แล้วใช้การสอบ 9 มาตรฐาน เพราะตอนนั้นไม่ได้เป็นครูใน ร.ร. เล่มนี้ ตั้งแต่ยิ่งลักษณ์หรืออภิสิทธิ์เป็นนายก คือเก่ามากแล้ว แต่สารหลายส่วนก็ยังใช้ได้) เล่มนี้จะให้เย เยขอว่ามีชีตอะไรก็ขอ พอดีเยชวนไปสมัคร ถ้าเยไม่ชวน เราก็คงงง ๆ เพราะเราไม่ค่อยรู้ทาง เรารู้เฉพาะที่เราไปเที่ยว ถ้าเป็นงานเป็นการ เราไม่ค่อยรู้ เราหลงทางก็บ่อย เลยอยากให้เย ขอบคุณที่ชวนไป

  

ส่วนชีต มีได้ของพี่แอ๋วมา ซึ่งเขาได้จากใครต่อ ๆ มาก็ขอบคุณค่ะ

ลบไปแล้ว คือ เราขอเอาไอโฟนถ่ายไว้อ่าน

และได้จากครูที่ ร.ร. ทั้งครูเกม ส่งเพจติวมาให้ น้องแนนส่งให้ซุงอ่าน เราแชร์เข้าแฟนเพจ kruamroom ไว้ อ่านตลอด เจอหน้าไหนก็อ่าน อ่านเข้าไป ไม่เสียสตางค์

ส่วนวิชาเอก เทคโนโลยีการศึกษา

 

  

 

เราหาหนังสือในห้องสมุด (ที่ทำงานเรา) อ่าน เจอเล่มเดียว อ่านแบบ จดคำถามคำตอบลงสมุด เพื่อท่องเลย การลอกลงสมุด คือการอ่านหนังสือแบบเข้มที่สุดของเรา (แบบบังคับให้เข้าหัว)

อ่านทุกวัน ซ้ำ ๆ

วันสอบ ช่วงพัก เราไม่คุย อ่านอย่างเดียว

คนอื่นเขาคุยเช็คคำตอบกัน เราฟังแล้ว เราผิด เยอะ เราเครียด แต่ไม่สนใจ เราเปลี่ยนอดีตไม่ได้ มันผ่านไปแล้วก็ต้องปล่อยผ่านไป

ตั้งใจอ่านวิชาต่อไป ไม่สนใจคำพูดที่เขาเฉลยกัน

แถมป้ายวันสอบ  มีเครื่องตรวจระเบิดด้วย

เครียด มาก ๆ

ไม่ต้องเอาอะไรไปเลยนอกจากบัตรประจำตัวสอบ กับบัตรประชาชน แม่ไปด้วย เลยให้แม่ดูกระเป๋าให้ ใครไปคนเดียว เขามีที่ฝากของ

โบชัววันสัมภาษณ์ ตั้งใจแปะสติกเกอร์ใสเองเลย ยิงคิวอาร์โค้ดได้ คือ รู้สึกว่าโบชัวมันที่น้อย อยากให้กรรมการยิงไปดูเพิ่มได้  

  

  

 

นึกอะไรได้ ก็ใส่ไป

วันสัมภาษณ์ ไปคนแรก ไปเปิด ร.ร.เลย หกโมงครึ่ง แต่เขาเรียงตามเลขที่ เอาพละก่อนเทคโน  เราเลยสัมภาษณ์ตอนเที่ยงครึ่ง พละคนละเจ็ดนาที เทคโน10 นาที มีเราห้านาทีเอง กรรมการให้แนะนำตัว และชมโบชัว แต่ท่านอื่น บอกว่ากรรมการถามว่า ถ่ายรูปแล้วแชร์ต่อให้คนอื่นยังไง

ทั้งหมดประมาณนี้ค่ะ

บอกเลย พยายามมาก เพื่อแม่ แม่อยากให้เป็นข้าราชการ วันนี้ภูมิใจในตัวเอง ที่ทำให้แม่ได้แล้ว

เพื่อป๋าด้วย

ทุกอย่างเร็วมาก

จะพยายามทำทุกอย่างให้ดีที่สุด

ขอบคุณทุกท่านที่ให้โอกาสค่ะ

แปลก ๆ ตัวเองอยู่ รู้สึกนิสัยเราเปลี่ยนด้วย ถ้าไปในทางที่ดี ขอให้รู้ว่าพยายามทำเพื่อแม่ป๋า

เรายังต้องปรับตัวอีกเยอะ ขอน้อมรับทุกคำแนะนำค่ะ

เหมือนมีอะไรในหัวอีกเยอะ แต่เรียบเรียงไม่ถูก เดี๋ยวต้องทำการบ้านมสธ. ไปให้ใหม่ดูอีก ช่วย ๆ กัน คือจะไม่ให้เสียสักงาน (เราว่าเรามีความสุข กับการใช้ชีวิตทำนองนี้นะ วันนึงเราเรียนรู้อะไรบ้าง)

บางทีเราช้าบ้าง อภัยด้วยค่ะ บางทีงง ๆ แต่จะพยายามปรับจูนให้ไวไว

ไปตากผ้าแล้วค่ะ พบกันใหม่ เอนทรี่หน้า จะมาแต่สาระ

งานหลังจากนี้ ทำการบ้าน มสธ ต่อ

ถ้าจบได้ จะเล่าให้ฟัง นี่เรียนเป็นเพื่อนน้องใหม่ 3 วิชาแรก เราผ่านหมด 

น้องใหม่ ผ่านวิชาเอกวิชาเดียว (สารสนเทศ)

เลยบอกไปว่า เทคนิคพี่คือ พี่เร่งอ่านแบบฝึกหัด ไม่ได้อ่านตำราเลย เพราะไม่มีเวลา 

เดี๋ยววันสอบซ่อมก็จะไปเป็นเพื่อนใหม่ด้วย เอาแบบฝึกหัดเทอม 2 ไปนั่งอ่านระหว่างรอ
เราเรียนมาเยอะมากนะคะ 555 รู้สึก ตอบนักเรียนได้ดี 

ป.ตรี มศว (edcommtech) รหัส 46 จบ

ป.โท มศว (edtech) รหัส 50 ไม่จบ เพราะไม่อยากทำทีสิส ทิ้งไปงั้น (เรียนเพราะอยากเป็นอาจารย์มหาวิทยาลัย แต่เอาเข้าจริงมันไม่เข้ากับเรา เราไม่ชอบการวิจัย)

ป.ตรี ราม (english) รหัส 52 ไม่จบ เพราะตก en206 305 405 … รัว ๆ เหลือเก็บ 10 วิชา (วิชาโทภาษาไทย ยังไม่ลงสักสามตัว เลิกเรียนก่อน) พอดี ไปทำงานประจำ เลยขี้เกียจลามาสอบ เลยทิ้งไปเลย (เรียนเพราะอยากลาออกจากงาน ร.ร.เอกชน)

ป.ตรี มสธ (สารสนเทศ) รหัส 58 เรียนเป็นเพื่อนน้องใหม่ เราจะลากกันจบให้ได้ อยากให้น้องได้ปริญญา และเราลบล้าง ความบ้า ที่เรียนไม่จบเพราะความงี่เง่า รัว ๆ ที่ผ่านมา (เรียนเพราะอยากให้การเรียนของชีวิตชั้น พบพานประสบความสำเร็จอีกสักครั้งเหอะ 555)

เด็ก ๆ ถามเรื่องระบบการเรียนกับครูได้นะ ครูแนะนำได้ 555

ที่ไม่จบ เพราะไม่ตั้งใจ ไม่เห็นความสำคัญ หมดเงินไปตั้งเท่าไรต่อเท่าไร ถ้าบอกใครได้ จะบอกเขาว่า ไปค้นหาตัวเองให้เจอความหมายของชีวิต 

แต่ถ้าตั้งใจเรียน อย่างน้อยก็ได้ความรู้ ได้สัมผัสระบบของหน่วยงานต่าง ๆ เราชอบตรงนี้มาก พอรู้ ถ้าอันใดดี เราก็เอามาเป็นแบบอย่างในการทำงานของเรา

ชีวิตอาจเหนื่อย ไม่ประสบความสำเร็จเท่าไร แต่ไม่เป็นไร อย่างน้อยก็ไม่ว่างไปว่าคนอื่น โดยไม่ย้อนมามองตัวเองเลย

ป.ล.โดนรุ่นน้องที่ทำงาน วานให้ประกาศเรื่องนึง เราชั่งใจละ ว่าเกิดปัญหาแน่ ๆ (เราคิดได้แล้ว ว่าอะไรควรไม่ควร) จึงลองทำไป เพื่อ จะมีโอกาสชี้ให้มันเห็นว่า พฤติกรรมของมัน ทำให้เราเดือดร้อนแน่ ๆ (และก็จริง ขอบคุณท่านที่เตือน น่ารักที่สุดของเรา) นอกจากมันไม่สำนึกแล้ว มันยังด่าเราเป็นชุดลงเฟซมัน (แชตกันไป ด่ากันมา เราเบื่อในความไม่รู้สึกตัวของมันเลย จึงพิมพ์ไปว่า “แค่นี้น่าจะคิดได้นะ กฎหมายก็เรียนมา” ความผิดตัวมันเอง มองไม่เคยเห็น แถไปโทษคนอื่นตลอด ป่วยทางจิต)

เอาเวลาไปอ่านหนังสือ คงจบได้สัก 5 บท แล้ว 

ตั้งใจเรียนนะเด็ก ๆ 

เรียนทางโลกแล้ว อย่าลืมเรียนทางธรรม จะได้ไม่สร้างความเดือดร้อนให้คนอื่น 
สู้ ๆ ค่ะ

ทุกท่าน อย่าโกหกทางเน็ต เลขไอพีจะฆ่าท่าน

http://m.pantip.com/topic/34908653

เราคนนึง เคยโดนเลขไอพีจัดการมา ตอนเรียน ม.4 (16ปีแห่งความหลัง) คือเราไปตั้งกระทู้เว็บบอร์ดรุ่นพี่ในโรงเรียน แล้วกระทู้นึงชื่อนึง สิบกระทู้รวมสิบชื่อ เว็บมาสเตอร์เลยประจานเรา

ตั้งแต่นั้น ชื่อจริงตลอด แสดงตัวตลอด

รับผิดชอบคำพูด (และการกระทำ ของตนเอง)

อย่าคิดแม้แต่จะทำอะไรแบบกระทู้พันทิพตามตย.เลยค่ะ เขาแกะรอยได้

จงอยู่บนโลกแห่งความจริง

ว่าด้วยความรู้สึกผิดที่รุนแรงมาก

เราเคยพูดไว้ ว่าเราเกลียด ไม่ใช่สิ เราไม่ชอบคนที่สั่งให้เราต้องรู้สึกผิด เพราะเขามองว่าเราเป็นคนผิด ไรแบบนี้ แต่วันนี้เรารู้สึกผิดเอง แรงมาก ร้องไห้ตอนบ่ายไปรอบ กลับมารดต้นไม้ ร้องไห้หนักมาก มันทุกข์ เพราะรู้สึกผิดมาก

เนื้อเรื่องประมาณว่า

เรารู้ข้อมูลความน่าจะเป็นเกี่ยวกับตัวเรา เรื่องนึง แล้วเราดีใจ เรามโน เราไปเล่าต่อให้คนประมาณ 8 คนฟัง
แล้วพอมาวันนี้ ข้อมูลนั้นได้เปลี่ยนไปแล้ว เพราะผู้บอก เคยเตือนแล้วว่าอย่าเล่า
แต่เราดันเล่า เพราะเราอยากอวด เราคงท้าทายหรือไงเราก็ไม่รู้ แต่เราทรุด เสียใจมาก เพราะเรารอสิ่งนี้มานานมาก เราจึงรู้สึกผิดหวังแบบ แบบที่คิดว่า ถ้าย้อนเวลาไปได้ เราจะไม่พูด มันเจ็บใจ เกลียดตัวเอง เกลียดปากและสามัญสำนึก วิจารณญาณ สมงสมอง ของตัวเอง

ทั้งที่เขาก็เตือนมาแล้ว เตือนหลายรอบอยู่ เราก็นะ ควายจริง ๆ
บอกเลยว่า ปลง แต่ยังคงทำใจไม่ค่อยได้

มันเชื่อแล้วจริง ๆ ว่าถ้าใครเตือนอะไร จงทำตาม อย่าท้าทาย อย่าเยอะ

ร้องไห้ก็แก้ปัญหาอะไรไม่ได้ ทุกข์เหลือเกิน

ขอโทษทุกท่านที่เกี่ยวข้อง ลืมไปเถิดแล้วคิดว่าเป็นแค่ละครเรื่องนึง

ขอโทษนะความหวัง ตอนนี้เรารู้สึกหมดหวังมาก ๆ แต่ไม่เป็นไร เราจะไม่ท้อ

การสูญเสียสิ่งที่หวัง อาจเป็นทุกข์
แต่การค้นพบความชั่วความเลวของตัวเอง ในครั้งนี้ (ชั่วที่ไม่ยอมทำตามคำเตือน) มันคงทำให้เราเปลี่ยนสันดานได้ เราเสียใจมากเหลือเกิน

ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น เราเกิดการเรียนรู้แล้วว่า ใดใดในโลกล้วนอนิจจัง เมื่อวาน วันก่อน สองวันก่อน สามวันก่อน ยังมีความสุข มีความหวัง ดีใจ แต่มาวันนี้ ทุกอย่างพังทลายไปแล้ว

หากแต่ใดใดที่เป็นความหวังของเรา มีความสุข มีความเป็นปกติ เราก็ขอแสดงความยินดีด้วยจริง ๆ จากใจ บางทีเราคงมีวาสนามาเพียงแค่นี้ ถึงได้โง่ไม่หายสักที ไม่มีค่าควรคู่

คำพูดปลอบใจคนอื่นลอยเต็มสมอง แต่ในตอนนี้ มันช่วยอะไรเราไม่ได้เลย นอกจากเราต้องสร้างมันให้กลับคืนมาเอง

ต่อไปจะเงียบ

เชื่อแล้วว่าคนที่รู้เยอะ ๆ ไม่มีความสุข
แต่ ณ จุดนี้ที่ได้รู้ ก็ถือว่าเป็นความโชคดี ที่ต่อไปนี้ จะไม่มีอะไรแบบนี้อีกแล้ว เสียใจมาก ๆ บอกได้แค่นี้จริง ๆ
บทเรียนครั้งนี้ ร้ายแรง แต่ถึงจะเมื่อไร ก็จะรอ ขอโทษจริง ๆ ที่ยังไม่ดีพอ ยังแย่ ยังไร้สมอง ยังมโน

ถ้ามีคนอ่าน เป็นเด็กยิ่งดี
เราขอยืนยันว่า ความดื้อรั้น ท้าทาย อาจทำให้เฮฮา แต่ภายหลังมักจะเต็มไปด้วยน้ำตา

ขอโทษ ขอโทษ

image

image

อย่าดื้อกับผู้ที่มาพร้อมกับคำเตือน
เพราะบางที อาจไม่มีอะไรเหลือ แม้แต่โอกาส

ขอให้รับฟังและเกรงกลัวต่อทุกคำเตือน

วันนี้ เข้าใจคำว่าตัดโอกาสตัวเองแล้วอย่างชัดเจนจริง ๆ

ขอโชคดีจงมีตามเดิม

เรื่องที่ผิดหวัง หมดหวังนี้ เราทำใจปล่อยไปได้ เพราะเราผิดเอง

ระหว่างนี้ จะแผ่เมตตาให้ตัวเอง
จำไว้ อย่าละเลยคำเตือน

พูดน้อย ๆ แล้วจะมีความสุขเยอะขึ้น

เราเสียใจ

วันนี้แบบร้องไห้เลย

ถ้าย้อนเวลาได้ จะไม่พูดเลย

เสียใจมาก ๆ 

เป็นสิ่งที่เราคาดหวังมานานมาก

พอเราเอาไปพูด 

มันเลื่อน 

มันเลื่อนไปอีกนาน 

เรารู้สึกผิด ผิดที่ปากมาก

เมื่อย้อนเวลาไม่ได้

เราก็ต้องทำใจ

แต่ถึงพูดไม่ได้อีก เราก็คงไม่เปลี่ยนใจ

ถ้าเราไม่เปลี่ยนใจ

เราเหนื่อยอ่ะ

บางเรื่อง น่ากลัวกว่าที่คิดจริง ๆ 

ถึงจะนานแค่ไหน ก็จะรอ 

คงไม่พูดอีกแล้ว

ถ้าปากจะขอโทษได้ คงขอโทษทั้งชีวิต 

คงหยุดปากมาก ปากหมา ปากไว วันนี้เสียใจจริง ๆ คงจะเป็นครั้งแรกและครั้งสุดท้ายที่ร้องไห้ เสียดายกับสิ่งที่พูดออกไป

ไม่ใช่อกหักรักคุดตุ๊ดเมิน 

เราเสียใจจริง ๆ ที่ทำให้ตัวเองต้องผิดหวัง จากคำพูดของตัวเอง

ขอโทษความหวังของเรา แต่เราจะไม่หมดหวัง จะสู้ จะไม่ท้อ เราจะสู้ต่อไป อย่างเงียบ ๆ