ไม่มีใครว่างมาก ไม่ต้องมาตามจับผิด (พูดถึงบางคนที่เป็น)

บางทีเจอเด็ก คนในเฟซ โพสต์ว่า เหงา ว่าง หาคนคุย อยากจะบอกว่า ถ้ารวย ชั้นจะจ้างแกมาทำงาน พอดียังไม่ค่อยรวย 555 (ประเด็นคืออยากหาคนช่วยทำงาน งานที่ต้องทำ อยากทำ มีเยอะมากมายมหาศาลบานตะไท)หรือมันแค่โพสต์ มโน อ่อย งานพ่องานแม่งานพี่งานน้องงานตัวเองงานบ้านมี แต่ไม่ทำ “ไปทำก่อนดีกว่านะ ถ้าทำงานเสร็จ อยากเล่นอะไรก็ค่อยไปเล่น” 
จะเล่น จะเมาท์ จะกิน จะทำอะไร ไม่มีใครว่า ไม่มีสิทธิ์ว่า ขอแค่หันไปดูว่างานที่ช่วยทำได้ทำเสร็จหมดแล้ว ถึงค่อยไปเล่น (ผู้คุมกฎก็อย่าเพอเฟคชั่นนิสต์เกิน โลกมันมีหลายมาตรฐาน) 
ส่วนเพจ เป็นกิจกรรมยามว่าง เราจะหาเทคนิคการทำงานและเล่นและกินในเวลาเดียวกันให้ใช้เวลาได้คุ้มที่สุด (ตายพอดี 555) 
เดี๋ยวไม่ว่างแล้ว ก็เลิกโพสต์เอง ไม่ต้องจุดปะทัดไล่ 😀
https://www.facebook.com/%E0%B8%81%E0%B8%B4%E0%B8%88%E0%B8%81%E0%B8%A3%E0%B8%A3%E0%B8%A1%E0%B8%A2%E0%B8%B2%E0%B8%A1%E0%B8%A7%E0%B9%88%E0%B8%B2%E0%B8%87-1739010099660586/

หมายเหตุ จิกกัดทุกคนที่ชอบพูดว่าเราว่างมาก 
ไม่มีใครว่างมากหรอกค่ะ ถ้าสามารถรับรู้ได้ว่าแต่ละวินาทีของแต่ละคนทำอะไร ใส่ใจวินาทีของตัวเองจะดีกว่านะ

Advertisements

ดีใจ ได้ใช้มัน (ไม่รู้จะชื่อไรจะไปทำงานต่อ รีบ ๆ มาแปะ)

แล้วเราก็ใช้ประโยชน์จากมัน
เครื่องขวามือคุณ คือ ซัมซุงแกแลกซี่แทบ10.1 แอนดรอยด์เครื่องแรกของเรา (2554) มันอืดมากแล้วเพราะจะห้าปีแล้ว แต่ยังพออ่านเอกสารได้ เราเลยเอาไว้อ่านไฟล์เอกสาร ที่เราเจอแล้วโหลดขึ้นไดรฟ์กูเกิล เพิ่งเอามันมาใช้วันนี้ เพราะเราเพิ่งขอแผน อจท. จากน้องใน ร.ร. มาลองอ่าน เราไม่ได้สอนวิชาเลยเราเลยไม่มีไอเดียเลย ต้องขอหาแนว

เครื่องซ้ายมือ ไอโมบาย โน้ต9 มั้ง ซื้อให้แม่ (2555) แต่มันอืดมาก อืดตั้งแต่ซื้อ เพราะความจำทุกอย่างมันน้อย น้อยโคตร ๆ จะปาทิ้งหลายรอบแล้ว (จะยกให้เด็ก ก็กลัวห่วยจนเด็กทิ้ง) แต่คือเสียดาย โชคดี มันเสียบแฟลชไดรฟ์ได้ มันใส่ไมโครเอสดีการ์ดได้ มันเสียบเอชดีเอมไอได้ (แต่ไม่เคยใช้ ไม่มีสาย) ถึงมันจะแฮงค์ ๆ แต่เราเอาไมโครเอสดีออกมาใส่ไฟล์เสียงมสธ แล้วเอาใส่กลับไป กดเลือกฟัง มันโอเคมาก คือแบต100%มันฟังได้ประมาณ10ไฟล์ จาก 15ไฟล์ คือเลยโอเคเลย เพราะอย่างน้อย ก็ไม่เปลืองแบตมือถือเรา คือหาคุณค่าให้มันได้แล้วไง

สองเครื่อง ดูยูทูบได้ เราไว้ค้นดูติว ดูคนสอน จะเอามาประยุกต์

เราบอกเลย เราไม่เก่งหรอก แต่เราไม่ชอบให้ใครว่าเรา เราเสียใจ ฉะนั้น ทางใดที่มันจะทำให้เราเก่งขึ้น (โดยไม่ได้ดึงให้ใครตกต่ำลง) เราจะพยายามทำ

ถ้าเราเพ้อเจ้อน้อยลง เราคงจะเป็นคนที่เก่งมาก ๆ

มีคำพูดในเน็ตที่เราชอบมาก “เราไม่ได้ ไม่เก่ง เราแค่ไม่ฝึก“

ฝึกต่อไป เริ่มจากจดงานที่ต้องทำ ในกระดาษคืองานที่เราต้องทำวันนี้ บ้า ๆ บอ ๆ แต่คืองาน เป็นการอำนวยความสะดวกตัวเอง ครอบครัว ทำเรื่องที่เป็นประโยชน์ ไม่เป็นโทษ ไม่เบียดเบียนคนอื่น

ลงมือทำรายชื่องานที่ต้องทำค่ะ แล้วทำ และหาคุณค่าในทุกสิ่งที่คุณมี

ทำงานต่ออีกแปร๊บ ตอนนี้ต้องเลิกเพ้อเจ้อ

image

image

แก้ปัญหาแสงห้องกลางส่องเข้าสู่ห้องเรามาแยงตาตอนนอน

เรานอนหันหัวไปทางทิศเหนือ ประตูห้องอยู่ทางทิศใต้ แสงจากห้องกลาง จึงเข้ามาแยงตาเราได้เต็ม ๆ 

เดิมมีตู้ ตู้บังแสงให้

พอตู้ไปแล้ว เอาผ้า(ผ้าแบบสีแดงนี้แหละ มีสามผืน ของฝากจากประเทศลาว มันบาง ๆ พลิ้ว ๆ ดี)มาผูก ๆ กอง ๆ ที่เครื่องดนตรี(คีย์บอร์ด) แต่สักวันคีย์บอร์ดมันก็จะต้องย้ายที่ไปชิดผนังไง

เราเลยหาสมบัติในบ้านมาทำราวพาดผ้ากันแสงแยงตา

ดูรูปล่าง

จริง ๆ ถ้าใส่นี่ คงจบ 

แต่มันรั้งหัวไง รำคาญ

  

เลยเอาตัวหนีบไปหนีบหัวเตียง ท่าตามนั้น เพื่อล็อกราวผ้าม่านไดโซ กันราวเลื่อนตกจากหัวเตียง ถ้าเราดิ้นไม่แรง คงไม่หลุดตก (เราซื้อราวมานานแล้ว ไม่ได้ใช้ ปัจจุบัน มันคือที่เขี่ยหยากไย่ในบ้าน -ถ้าเราเป็นคนเก็บอานะ มันโอเคมาก เขี่ยก็ง่าย เอาหยากไย่ออกจากไม้ก็ง่าย) ซึ่งต่อไปงานหลักคือราวบังแสง งานอดิเรกก็คือเก็บหยากไย่ได้เหมือนเดิม 555

  
แล้วเราก็เอาที่คีบของในที่สูง ซื้อจากไดโซนานแล้ว วางฝุ่นเกาะ เลยไปเอามา แล้วเอามาเสียบลงไปในกล่องไม้เท้าพับได้ พอดีกล่องมันดูมั่นคงดี ข้างในก็ใส่ขวดที่มีน้ำสองขวด แค่นี้กล่องก็ไม่ล้มแล้วเสียบที่คีบลงไปในกล่องตามภาพ จากนั้นก็วางราวพาดตรงง่าม มันก็กลายเป็นราวแขวนผ้าได้แล้ว

  
เห็นขวดน้ำป่าว 555 

พาดผ้า จริง ๆ มีสีฟ้าด้วย แต่สีแดงทึบกว่า เลยเอาสีแดง 

ถ้าเราไม่จระเข้ฟาดหาง ราวและผ้าก็น่าจะยังอยู่ได้

  
แสงมาทางจุดที่เรายืนถ่าย

 

 มุมมองจากบนเตียง

โอเคนะ ไม่เสียตังค์ แก้ปัญหาได้จากของที่สะสมในบ้าน

ป้องกัน: แปะ จะเอาออกจากมือถือ รหัสais

บทความนี้มีรหัสผ่านป้องกันอยู่ การจะดูบทความโปรดใส่รหัสผ่านของคุณด้านล่าง

ฟังมสธ 13311 ขอเขียนถึงกระเป๋าถือไปด้วย

เวลาฟัง มันจะทำงานที่ไม่ต้องใช้สมองได้ ใช้สไปนอลคอร์ด (ไขสันหลัง) เขียน 555 อ่านให้จบนะคะ แล้วจะรู้เหตุผลในสิ่งที่เราทำ (ที่หลายคนมองว่าเราบ้าหอบฟางก็มี)

แช่งก่อนนะคะ ใครจะมาปล้นเราหรือลงมือปล้นเรา เราขอแช่งหนักที่สุดเท่าที่จะหนักได้นะคะ (แช่งแล้ว ไม่เขียนลงไปรบกวนสายตาคนดีที่มาอ่าน) ที่เราเขียนเพราะอยากให้ท่านมาเป็นพวกกระเป๋าโดราเอม่อนเหมือนเรา เรากำลังเผยแพร่ลัทธิของเรา ลัทธิ “เตรียมให้พร้อม จะได้ไม่ต้องไปเบียดเบียนคนอื่น ไม่ไปเป็นภาระของคนอื่น ช่วยคนอื่นเท่าที่พอทำได้” 

แต่คนอ่านไม่ควรจงใจมาเป็นภาระเรานะคะ 

*คนที่ยืมของเรา ถ้าของที่เราให้เปล่าได้ เช่น เข็มกลัด ทิชชู เราไม่ว่าเลยนะคะ เราถือว่าเราทำทาน (ถ้าขอมาก ๆ เข้าก็หน้าด้านแล้วค่ะ ถ้าเราด่า คุณไม่มีสิทธิ์โกรธนะ เพราะคุณหน้าด้าน) 

คนที่ขอยืมที่ชาร์จ ภาระเรานะคะ ถ้าไม่คิดว่าอาจจะต้องพึ่งพากันอีก เราไม่ให้นะคะ และของที่ราคาเกินร้อยในกระเป๋าเรา เราไม่ให้คุณเอาไปแน่นอนค่ะ แช่งนะคะ พวกเบียดเบียน พกเองสิวะ เคยให้ชาร์จ คือ โทรศัพท์ต้องมาอยู่กับเรา เราดูแลให้ (ไม่เคยเสือก) เราห่วงกลัวเราไม่ได้เพาเวอร์แบงค์คืน และไฟเรา เดี๋ยวเราไม่มีใช้

คนมีโทรศัพท์ ควรพกเพาเวอร์แบงค์ อย่าไปยืมเอาข้างหน้า คนอื่นเขาพกมาใช้เขาเองค่ะ

อ่ะเดิมเราพกใบใหญ่

  
เราชอบกระเป๋าแบบนี้ สกปรกแล้วเช็ดได้ ช่องเยอะ ๆ แต่หนักมาก เกินสองโล ทว่ามันอบอุ่น มีทุกอย่างที่เราพร้อมปฏิบัติงาน

 

 

ของทั้งหมด ได้แก่ กระเป๋าตังค์สองใบ (เน้นบัตรใบ เหรียญใบ) กระดาษจดลายม่อน เครื่องเขียน ปากกาน้ำเงิน ยางลบ ดินสอ ปากกา ไวท์บอร์ด คัตเตอร์ ไม้เซลฟี่ ขาตั้งเล็กใส่ถุงผ้า เพาเวอร์แบงค์ สายชาร์จสองแบบ มือถือสามเครื่อง (เอสสี่ซูมใช้ถ่ายรูป ขาตั้งกับไม้เซลฟี่เพื่อเอสสี่ซูม) ผ้าเช็ดเลนส์ หูฟังสองอันพร้อมอแดปเตอร์ในถุงสีชมพู (เผื่อร้องเพลง smule เคยได้ใช้หนสองหน) ทิชชู ผ้าอนามัย (ส่วนใหญ่เด็กขอ ติดไปเฉย ๆ เมนส์เรามักมาตอนนอน พกมาเอาบุญ) พลาสเตอร์ปิดแผล2แบบ (ส่วนใหญ่เด็กขอ เอาบุญ บางครั้งเวลาคนขออะไร แล้วไม่มีก็จดจำไว้ เอามาพก เอาบุญ แต่ถ้าขอมากไปก็หมด ขี้เกียจซื้อหรือมองว่าเป็นภาระ ก็จะไม่มีอีก ใครเห็นใจซื้อมาให้เราพกได้ ชวนกันทำบุญ เอาบุญ) สายวัดตัว ลูกแมกซ์ (คือเหมือนมีว่าจะใช้ แต่ลูกหมด เลยฝังใจ) กิ๊บดำหนังยางในถุงซิปล็อค ไฟแช๊ก (เราชอบไหว้พระ ไหว้ศาล) แฟลชไดรฟ์ กรณีจำเป็นไม่มีเน็ตสำหรับถ่ายโอนข้อมูล (ไม่มีวันให้คนอื่นยืมแน่นอน อย่ามาขอยืม เราด่าแบบไฟลุกแน่ เกลียดเวลาติดไวรัส) พิมเสนน้ำ วิตามินซี (กินเล่นแก้หวัด)
แทบเลตไอโมบาย จะพังแหล่ไม่พังแหล่ ที่ขอบรูป คือฟังไฟล์เสียงอยู่ ขอบคุณมากที่ยังไม่พัง ซื้อมาสามสีปีได้แล้วมั้ง จะให้แม่เล่นไลน์ แต่สเปคเครื่องต่ำมาก แทบจะเจ๊งตลอดเวลา เอามาใส่ไฟล์ฟังได้นี่เป็นบุญมาก ๆ 

  

ตอนหลังแบบสองโลทุกวัน หลังแด้ 

เลยเปลี่ยนกระเป๋า
  

วันที่ใส่เสื้อซาฟารี ^^^^^
  

วันที่ไม่ใส่เสื้อซาฟารี มือถือต้องมาอยู่ในเป๋า เราจะไม่มีทางเอาเอสสี่ซูมไป *หลัง ๆ ถ้าไม่มีงานอะไรต้องถ่ายรูป เราก็ไม่เอาเอสสี่ซูมไปแล้ว เราหนัก 555
  

เครื่องเขียนลดลง ของเหลือแค่นี้ เอสสี่ซูมก็ไม่พกถ้าไม่มีงาน
  

ในกระเป๋าเหรียญจะมี เข็มกลัด นามบัตร กระดาษจด เราจำได้เลย นานมาแล้วมีผู้ชายหล่อ ๆ คนนึง มายืนขอกระดาษจดจากเรา ทั้งที่วันนั้นเราไม่มีกระดาษ บอกเขาไปว่าไม่มี เขาไม่ยอมไป บอกว่ากระดาษอะไรก็ได้ เราเลยต้องให้บิลใบเล็ก ๆ ไป นั่นทำเราฝังใจมาก ๆ (เรารู้จัก แซวเฉย ๆ ช่วยอะไรได้ก็อยากช่วยจ้า รู้สึกติดค้างอะไรเค้า ช่วยอะไรได้ก็ยินดี แต่ช่วยไม่ได้ก็ไม่ช่วยนะ 555) เลยต้องพกกระดาษจด กระดาษหมดแจกนามบัตร ให้จด อ่อยอีก  555 ตลกละ ดีกว่าไม่มีจดล่ะวะ นามบัตรไว้แจกผู้ปกครอง

ประมาณนี้ 

อยากให้ทุกคนพร้อมลุย

*หลายอย่างอาจพอให้ยืมได้ แต่ถ้าเป็นไปได้ อยากให้พกเอง จะได้พร้อมทุกสถานการณ์ 

เราพกเพราะเรากลัวต้องใช้ แล้วเคยเจอว่าไม่มีใครให้ยืม (เขาไม่มี เขาไม่ให้) โลกของเราผ่านความรันทดมาเยอะนะ เห็นเราใจดี เพราะเราเจอคนใจร้าย คนเอาเปรียบ คนเห็นแก่ตัวมาเยอะมาก (ตอนเรียนมัธยม เราโดนจับแยกไปเรียนคนเดียวบ่อยมาก พวกวิชาเลือก คนอื่นเขาไม่มีน้ำใจให้คนมาคนเดียวโดด ๆ แบบเรา เสียใจ แค่เล่าก็อยากร้องไห้ 555 เราเลยต้องเป็นกระเป๋าโดราเอม่อน เพื่อจะได้ไม่ต้องไปรบกวนคนอื่น) ลองขอได้ แต่ถ้าเราไม่ให้ อย่ามาด่าเรา เพราะคุณน่ะกำลังเบียดเบียนเรา รู้เอาไว้ด้วยค่ะ
ฟังใหม่ทั้งไฟล์เหอะ เขียนบล็อกต้องใช้สมอง ไม่ใช่ใช้แต่ไขสันหลัง ฟังไม่รู้เรื่องเลย 555

อย่าเขียนโต๊ะ อย่าทำลายของสาธารณะค่ะ 

โปรดอ่าน


พอดีเจอมา ขอบ่น และบ่นออกนอกเรื่อง ออกนอกโลกไปเลย
เราไม่ชอบคนเขียนโต๊ะ ผนัง และทรัพย์สมบัติที่ไม่ใช่ของมัน (ถ้าของมัน มันซื้อเอง ใช้เองคนเดียว ชั่งหัวมัน แต่ถ้ามีคนอื่นมีสิทธิ์ใช้ด้วย *มันไม่มีสิทธิ์ทำลาย)
คนเรา ถ้าได้มีโอกาสสร้างสิ่งของ(อะไรสักอย่างเช่นโต๊ะ)นั้น ๆ มา จะรู้ว่ากว่าจะสร้างได้สำเร็จ มันต้องใช้เวลา ใช้แรงงาน ใช้เงิน ใช้วัสดุอุปกรณ์ มันมีมูลค่า มันมีต้นทุน โต๊ะชุดนึงไม่ใช่บาทสองบาท สิบบาท ร้อยบาทนะ *มันราคาเป็นพัน อย่างดี ๆ หลายพันด้วย เคยดูแคตตาล็อกหรือเปล่า? (มันไม่เคยดูหรอก มั่นใจเลย – คือเราชอบไปขอแคตาล็อกตามร้านเฟอนิเจอร์ บ้างก็เจอมา เราก็ดู ก็เลยเห็นราคาว่าโต๊ะนักเรียนมันไม่ใช่ถูก ๆ) 
ของมันอยู่ของมันดี ๆ ต้องโรคจิตไปเขียน ไปขูด ไปทำให้มันชิบหาย คือคนที่ทำเนี่ยต้องเรียกว่าเป็นโรคจิตนะ อยู่ดีไม่ว่าดี มีของดี ๆ ใช้ ไม่รู้สึกยินดี (ต่อให้อยากแก้แค้นใครก็ไม่ควรทำลายข้าวของ ของมันมีประโยชน์ในตัวมัน มันก็อยู่ของมันดี ๆ) 
เล็ก ๆ (ประถม) เราก็เป็นนะ ดูละครตอแหล ๆ ช่อง 7 มากไปมั้ง โกรธใครสักคน ทุ่มเก้าอี้ค่ะ (เห็นในทีวีมันทำ ทำตามในทีวี นึกว่าเท่ ดูดราม่า ชีวิตสดใสมีสีสัน – ตรงไหน?) ทุ่มเสร็จ ที่นั่งหัก เราก็ปล่อยมันอยู่ตรงนั้น วันนั้นไม่สำนึกอะไรค่ะ แต่อีกวัน จำไม่ได้เหมือนกันว่าใครซ่อม (อาจจะจำได้แต่ไม่อยากเขียน เห้ย แค่เล่าก็อยากร้องไห้) ป๋าหรือแม่แหละนั่งซ่อมที่นั่งของเก้าอี้ที่เราทำหัก (ร้องไห้สิคะ รออะไร) แบบตั้งแต่นั้นสะเทือนใจมาก เวลาเห็นใครโมโหแล้วลงกับของ จะคิดก่อนเลย มันเป็นพวก”โรคจิต” ฉันเคยเป็นแบบนี้มาละ เปลี่ยนิสัยซะนะยะ ก่อนจะไม่มีของดี ๆ ใช้
ขีดเขียนเนี่ยก็ถือว่าทำลาย 

อยากบอกรักใคร แกจะเขียนทำไม แกก็ไปบอกเขาสิวะ บอกโต๊ะ โต๊ะมันจะช่วยยังไง แล้วสุดท้ายก็โดนบิ๊กคลีนนิ่ง (เชื่อว่าหลายที่ทำ) สมน้ำหน้า คนที่ไม่เคยทำลายข้าวของ ไม่เคยขีดเขียนโต๊ะ ถ้าช่วยทำ ช่วยขัด เช็ดโต๊ะ ดมทินเนอร์เช็ดโต๊ะเหม็น ๆ นี่ เราว่าได้บุญนะ ไม่ใช่คนก่อปัญหา แต่มาช่วยแก้ปัญหา 
ไม่เขียนโต๊ะก็จบแล้ว ไม่ต้องลำบาก
เหมารวมถึงการนั่งโยกเก้าอี้ การทำอะไรก็ตามที่ทำให้โต๊ะเก้าอี้มันพังก่อนวัยอันควร (รวมถึงทรัพย์สมบัติสาธารณะอื่น ๆ) อย่าทำลายค่ะ ปล่อยมันเป็นประโยชน์ต่อมวลชนต่อไป แค่ไม่ทำลายก็ไม่มีเวรกรรมละ วิธีลดบาปเวรแบบ ง่าย ๆ 
รักใคร เกลียดใคร ไปบอกมันเลยค่ะ 

อย่าเขียนโต๊ะ 
(เพจต้นทางคงงง อีป้านี่ดราม่าอะไร ไม่ได้ดราม่าค่ะ เห็นก็เลยอยากเขียนถึงอีกมุมนึง) 
อยากให้มีวิชาสร้างโต๊ะ สร้างเก้าอี้นั่งเองเลย ใครไม่สร้างไม่มีนั่ง นั่งของตัวเองไปนะ ยกไปนั่งเรียนทุกห้อง แล้วถ้าอยากเขียน อันนี้ตามสบาย โต๊ะเก้าอี้ของแกหนิ ทำลายตามสบายค่ะ หึหึ
มีลูกบอกลูก มีหลานบอกหลานค่ะ ชอบใคร ไปบอกเจ้าตัวค่ะ 

อย่าเขียนโต๊ะ
ไปหาแคตตาล็อกราคาโต๊ะมาให้มันดูก็ดีค่ะ บอกว่าถ้ามีแรงทำลาย เก็บแรงมาสร้าง👏โต๊ะเก้าอี้ขาย น่าจะดีกว่า ได้ตังค์ด้วย