อย่าเขียนโต๊ะ อย่าทำลายของสาธารณะค่ะ 

โปรดอ่าน


พอดีเจอมา ขอบ่น และบ่นออกนอกเรื่อง ออกนอกโลกไปเลย
เราไม่ชอบคนเขียนโต๊ะ ผนัง และทรัพย์สมบัติที่ไม่ใช่ของมัน (ถ้าของมัน มันซื้อเอง ใช้เองคนเดียว ชั่งหัวมัน แต่ถ้ามีคนอื่นมีสิทธิ์ใช้ด้วย *มันไม่มีสิทธิ์ทำลาย)
คนเรา ถ้าได้มีโอกาสสร้างสิ่งของ(อะไรสักอย่างเช่นโต๊ะ)นั้น ๆ มา จะรู้ว่ากว่าจะสร้างได้สำเร็จ มันต้องใช้เวลา ใช้แรงงาน ใช้เงิน ใช้วัสดุอุปกรณ์ มันมีมูลค่า มันมีต้นทุน โต๊ะชุดนึงไม่ใช่บาทสองบาท สิบบาท ร้อยบาทนะ *มันราคาเป็นพัน อย่างดี ๆ หลายพันด้วย เคยดูแคตตาล็อกหรือเปล่า? (มันไม่เคยดูหรอก มั่นใจเลย – คือเราชอบไปขอแคตาล็อกตามร้านเฟอนิเจอร์ บ้างก็เจอมา เราก็ดู ก็เลยเห็นราคาว่าโต๊ะนักเรียนมันไม่ใช่ถูก ๆ) 
ของมันอยู่ของมันดี ๆ ต้องโรคจิตไปเขียน ไปขูด ไปทำให้มันชิบหาย คือคนที่ทำเนี่ยต้องเรียกว่าเป็นโรคจิตนะ อยู่ดีไม่ว่าดี มีของดี ๆ ใช้ ไม่รู้สึกยินดี (ต่อให้อยากแก้แค้นใครก็ไม่ควรทำลายข้าวของ ของมันมีประโยชน์ในตัวมัน มันก็อยู่ของมันดี ๆ) 
เล็ก ๆ (ประถม) เราก็เป็นนะ ดูละครตอแหล ๆ ช่อง 7 มากไปมั้ง โกรธใครสักคน ทุ่มเก้าอี้ค่ะ (เห็นในทีวีมันทำ ทำตามในทีวี นึกว่าเท่ ดูดราม่า ชีวิตสดใสมีสีสัน – ตรงไหน?) ทุ่มเสร็จ ที่นั่งหัก เราก็ปล่อยมันอยู่ตรงนั้น วันนั้นไม่สำนึกอะไรค่ะ แต่อีกวัน จำไม่ได้เหมือนกันว่าใครซ่อม (อาจจะจำได้แต่ไม่อยากเขียน เห้ย แค่เล่าก็อยากร้องไห้) ป๋าหรือแม่แหละนั่งซ่อมที่นั่งของเก้าอี้ที่เราทำหัก (ร้องไห้สิคะ รออะไร) แบบตั้งแต่นั้นสะเทือนใจมาก เวลาเห็นใครโมโหแล้วลงกับของ จะคิดก่อนเลย มันเป็นพวก”โรคจิต” ฉันเคยเป็นแบบนี้มาละ เปลี่ยนิสัยซะนะยะ ก่อนจะไม่มีของดี ๆ ใช้
ขีดเขียนเนี่ยก็ถือว่าทำลาย 

อยากบอกรักใคร แกจะเขียนทำไม แกก็ไปบอกเขาสิวะ บอกโต๊ะ โต๊ะมันจะช่วยยังไง แล้วสุดท้ายก็โดนบิ๊กคลีนนิ่ง (เชื่อว่าหลายที่ทำ) สมน้ำหน้า คนที่ไม่เคยทำลายข้าวของ ไม่เคยขีดเขียนโต๊ะ ถ้าช่วยทำ ช่วยขัด เช็ดโต๊ะ ดมทินเนอร์เช็ดโต๊ะเหม็น ๆ นี่ เราว่าได้บุญนะ ไม่ใช่คนก่อปัญหา แต่มาช่วยแก้ปัญหา 
ไม่เขียนโต๊ะก็จบแล้ว ไม่ต้องลำบาก
เหมารวมถึงการนั่งโยกเก้าอี้ การทำอะไรก็ตามที่ทำให้โต๊ะเก้าอี้มันพังก่อนวัยอันควร (รวมถึงทรัพย์สมบัติสาธารณะอื่น ๆ) อย่าทำลายค่ะ ปล่อยมันเป็นประโยชน์ต่อมวลชนต่อไป แค่ไม่ทำลายก็ไม่มีเวรกรรมละ วิธีลดบาปเวรแบบ ง่าย ๆ 
รักใคร เกลียดใคร ไปบอกมันเลยค่ะ 

อย่าเขียนโต๊ะ 
(เพจต้นทางคงงง อีป้านี่ดราม่าอะไร ไม่ได้ดราม่าค่ะ เห็นก็เลยอยากเขียนถึงอีกมุมนึง) 
อยากให้มีวิชาสร้างโต๊ะ สร้างเก้าอี้นั่งเองเลย ใครไม่สร้างไม่มีนั่ง นั่งของตัวเองไปนะ ยกไปนั่งเรียนทุกห้อง แล้วถ้าอยากเขียน อันนี้ตามสบาย โต๊ะเก้าอี้ของแกหนิ ทำลายตามสบายค่ะ หึหึ
มีลูกบอกลูก มีหลานบอกหลานค่ะ ชอบใคร ไปบอกเจ้าตัวค่ะ 

อย่าเขียนโต๊ะ
ไปหาแคตตาล็อกราคาโต๊ะมาให้มันดูก็ดีค่ะ บอกว่าถ้ามีแรงทำลาย เก็บแรงมาสร้าง👏โต๊ะเก้าอี้ขาย น่าจะดีกว่า ได้ตังค์ด้วย

โฆษณา

มีเรื่องมาเตือน สำหรับคนที่ต้องเก็บตังค์

ถ้าต้องเก็บตังค์ เช่น ค่าเทอม

อย่าสนใจคำพูดคนอื่นเลย ต่อให้คนที่เขาแก่กว่าเรา มีอำนาจกว่าเรา จะด่าเรา ว่าเราทำงานช้า ก็ไม่ต้องไปสนใจ ชั่งหัวมันไป

ถ้ารู้สึกว่าไม่มีระบบ ด่ามันไปเลย ณ ตอนนั้นเลย อย่ายึดติด โฟกัสที่คนที่กำลังจ่ายเงินเราพอ
ไม่ได้บอกว่าน้องไม่ผิด แต่น้องแค่น่าเห็นใจ

1) น้องไม่เคยเก็บเงินแบบนี้มาก่อน น้องเขาไม่รู้ระบบ

2) น้องเขาลน เพราะเขาถูกว่า ว่าทำงานช้า

เราเข้าข้างน้อง ไม่ใช่เพราะเรา หาเรื่องถอนหงอกคนแก่ แต่เป็นเพราะท่านนี้ เคยอยู่เวรกับเราหลายครั้ง เวรต้องมา 6:00-17:00 เขามา 10:00-14:00 จะไม่ให้เราด่าได้ไง เห็นแก่ตัว เอาแต่ผลประโยชน์ตัวเอง 

เราจึงมั่นใจมาก ว่า เขาทำให้น้องลน เขาทำให้ระบบเสีย แล้วเขายังพยายามพูดอย่างเดียว ว่าน้องต้องรับผิด เพราะเป็นความผิดน้อง ใช่มันเป็นความผิดน้อง เราก็ไม่เถียง แต่ถ้าคนเป็นพี่ ช่วยไกด์ดี ๆ คงไม่เป็นแบบนี้

เราอ่ะ เคยเก็บเงินคนเดียว

คยแรก ๆ แบงค์ใหญ่ เราไม่มีทอน เราให้ผู้ปกครองที่มีเงินพอดีจ่ายก่อน ผู้ปกครองที่มาก่อนแต่เงินต้องทอน เขาด่าเราใหญ่เลยนะ ด่าเป็นชุดเลย แต่เราไม่แคร์ เราเน้น ช้า แต่ชัวร์ รับเงินแล้ว ถึงจะเขียนใบเสร็จ 

เพราะเราเคยได้ยินมาเยอะ เรื่องต้องใช้หนี้ ที่เก็บเงินไม่ครบ ระวังสุดฤทธิ์ไม่ให้เกิดกับตัวเอง 

ต่อไปถ้าต้องเก็บเงิน

1. หากรู้จักคนจ่าย บอกเขา เน้นแบงค์100 จะไม่ต้องรอทอน 

2. ช้า ๆ ใครจะรีบ ปล่อยมันรีบไปตายไป ไม่ต้องสนใจ

3. รับเงินครบแล้ว ถึงเขียนใบเสร็จ 

4. ใครมาโวยวายใส่ จดชื่อมันไว้เลย ว่า มันโวยวาย

5. พยายามอย่าลน

ทุกคนมีส่วนผิด เพราะไม่ช่วยกันควบคุมระบบ 

ยังไงขอให้มันเป็นแค่บทเรียนเบญจเพสของน้องเขา 

ขอให้น้องถูกหวย สาธุ