เรื่องของแอดโฮ่ง ดราม่ามาก 


อ่านดู
ตอนนี้เราเศร้า เครียด งานหลวงนรกแตก งานบ้านนรกถล่ม

เมื่อวานหลุดปากมาว่า เราไม่อยากอยู่แล้ว เราอยากตาย

แต่เอาเข้าจริง คำพูดในวัยเด็กยังย้อนมาเสมอ 

ถ้าตาย ขอวิ่งไปรับกระสุน ไปโดนฆ่า เป็นตัวตายตัวแทน คนที่สำคัญ (ในความคิดเรา) ดีกว่า อย่าเพิ่งตาย

ท้อนะ 

ทำไมหลายคนชอบสร้างปัญหาให้เรา

ส่วนตัวจริง ๆ นะ เราขอเป็นแค่ฟันเฟืองเล็ก ๆ ถ้าลำพังเรา ไม่ชอบทำงานใหญ่เลย ไม่ชอบเลย ชอบเกี่ยวข้องกับคนน้อย ๆ เราไม่เจ้ายศ ถ้าไม่มีใครบังคับ ไม่เคยอยากแข่งอะไรเลย เพราะไม่ชอบการแข่งขัน 

อยู่มันชั้นนี้ จนตาย 
แต่ถ้าใช้เราหนัก แล้วไม่ตอบแทนให้สมที่ใช้  ขอให้ทางนู้นเจอเวรกรรม

ส่วนตัว บางทีรู้สึก เหมือนจะตายแล้ว

ไม่แปลกใจว่าทำไมคนร่วมอาชีพถึงเป็นมะเร็งตายเยอะ และชีวิตมันสมควรที่จะเลวร้ายขนาดนี้เลยเหรอ ทำไมบางคนไม่เห็นเจอเลย เหมือนทุกอย่างถาโถมมาใส่เรา ทั้งงาน ทั้งเรื่องส่วนตัว ดีใจที่ไม่มีลูกผัวนะ ถ้ามีคงเครียดกว่านี้ แค่นี้ก็จะไม่ไหวแล้ว 

เราไม่กล้าใช้ใคร

อย่าเพิ่งตาย เก็บชีวิตไว้ปกป้องคนที่เรารัก (แม้หลายคนที่เรารัก โคตรจะมาเป็นเจ้ากรรมนายเวรตลอด)

เหนื่อยเหลือเกิน 

ไม่อยากเกี่ยวข้องกับคนเยอะ ๆ เลย

พยายามเบียดเบียนกันให้น้อยที่สุด

Advertisements

ความคาดหวังทำให้เราผิดหวัง

ทำไมโลกต้องให้เราผิดหวังตลอด

โลกคงอยากให้เราแข็งแกร่ง

จนกระทั่งลืมว่า เราอาจจะหัวใจสลาย ตายห่าไปซะก่อนที่จะแข็งแกร่ง

เริ่มสวดมนต์จริงจังดีกว่า จะทำให้ได้

ถึงไม่ละอายและเกรงกลัวต่อบาป ก็ขอให้เกรงกลัวต่อกล้องวงจรปิด

ที่ เราจับหน้าจอมา เราจะบอกว่า 

1) เขาอาจจะไม่ได้คิดเอาไปขายหนังโป๊ก็ได้ แต่เป็นแบบกรณีความปลอดภัย เช่น มาฆ่ากันตายในนี้ จะได้มีหลักฐาน (เดาล้วน ๆ)

2) เรื่องของการลักขโมย

ฉะนั้น ต่อไปจะทำอะไร ทุกที่แหละ ต้องระวังจะมีกล้อง

อยากกอดอยากจูบกับแฟน ก็เก็บไว้ทำที่บ้าน เพราะที่บ้านอาจมีกล้อง แต่เป็นดูกันเอง ทว่า ที่อื่น ถ้ามีกล้องนี่ มีคนดูมากมาย ดีไม่ดีโดนประจานได้อีก 
คนน่าจะทำชั่วทำเลวลดลง เพราะกลัวกล้องวงจรปิด

ณ ห้วงขณะ (ดราม่า)

เราคิดว่าเราเป็นโรคซึมเศร้า ตั้งแต่ ม.1 (คือคิดตอนนั้นเลยนะ) เราอ่านเจอจากรีดเดอร์สไดเจสต์ สรรสาระ อ่ะ เลยรู้จักชื่อโรคนี้ มีเบอร์ด้วย ลองโทรไป ฟัง พอสายด่วนตอบโจทย์ไม่ได้ ต้องต่อสายไปยังเจ้าหน้าที่ พอต้องต่อสายคุยกับคน เราเปลี่ยนใจ เพราะเราเป็นคนที่ไม่ชอบคุยกับคนไม่รู้จักทางโทรศัพท์ เลยวาง และเปลี่ยนใจ ไม่เป็นแล้วก็ได้ โรคซึมเศร้าน่ะ 555

แต่ภายใต้ความฮา บ้าบอ ดูไม่เต็มบ้าง ล้นบ้างของเรา เราว่าเราเป็นโรคซึมเศร้า แต่มีบางอย่างที่ไม่ยอมให้ตัวเองฆ่าตัวตาย คือ คำนึงที่เราเคยพูดไว้ตอน ม.ปลาย (มันมาจากความรู้สึก สำนึก จากก้นบึ้งจริง ๆ เลยว่ะ) คือ เราเคยพูดกับเพื่อนผู้ชายว่า หลายคน แบบนั่งฟัง ว่า ถ้าต้องตาย ขอตายแทนบุคคลสำคัญ แบบสละชีพ รับกระสุน ตายแทนไรงี้ เพื่อนบอก ” มึงไปเป็นทหารไป ”

แต่เราก็ไม่ได้เป็นทหาร เพราะเราขี้เกียจ และอ่อนแอ 

ในชีวิต เคยคิดและพูดว่า อยากฆ่าตัวตาย มาเป็นร้อยครั้งแล้ว (ชีวิต ค่อนข้างดราม่า แม้มองเผิน ๆ เหมือนมีความสุขดี ป.ล.ไม่เคยมีเรื่องผู้ชาย เพราะผู้ชายไม่มอง) แต่ก็ไม่เคยทำ และจะไม่ทำด้วย จะเก็บชีวิตไว้สละเพื่อคนสำคัญ หรือสักวันก็แก่ก็ตายไปเอง อย่าได้ทำลายชีวิตตัวเอง กว่าจะได้เกิดเป็นคน มันยากมาก รู้ไหม เราเคยทุกข์มาก (ถ้ารู้สาเหตุ คุณอาจมองว่าเป็นเรื่องเล็ก ตลก กระจอก แต่อยากบอกว่า มันเป็นความทุกข์มาตั้งแต่เด็ก ๆ ยิ่งโต ยิ่งแก่ ก็ยิ่งทวีคูณ แต่ความแก่ก็นำมาซึ่งความปลงด้วย) มันเป็นความรู้สึกถึงความที่ถูกกำหนดให้เป็นคนผิดตลอด เป็นจุดอ่อน เป็นส่วนเกิน เป็นแค่ตุ๊กตา เป็นหุ่น ถูกชักใยไปมา เป็นตัวละคร ไปตกที่จุดที่มีคนเหนือกว่านำพาแต่คำด่า ความเกลียดชังมาสู่ตลอด ทั้งที่เราไม่ใช่คนกำหนด แต่เราต้องมาถูกประนามในสิ่งที่เราเองก็ไม่ได้ชอบ ไม่ได้อยากทำ (ไม่ได้อยากทำในสิ่งที่ต้องทำ แต่เลือกไม่ไดเ ถูกกำหนดมาแล้ว และต้องทำเท่านั้น เพื่อความสุขของคนที่เรารัก นั่นคือครอบครัว ซึ่งครอบครัวเราดี หากแต่สภาพจิตใจเราเองที่ไม่ค่อยจะรู้สึกดีกับสิ่งที่ครอบครัวว่าดี แต่เรายังพยายามเป็นประโยชน์ในทุกจุดที่เราต้องไปอยู่ ไปมีชีวิต เพราะเราชอบความรู้สึกว่าเรายังทำประโยชน์ได้ มันเหมือนการตายแทนบุคคลสำคัญแหละ แค่เรายังไม่ตายจริง ๆ แค่นั้น) แทบจะตลอดชีวิตเหมือนมาอยู่ผิดที่ มาเป็นสิ่งที่ไม่ได้อยากเป็น รวมทุกปัญหา บางทีเราประสาทแดก ถ้าเดินอยู่บนสะพานสูง ๆ เราอาจจะลองปีนขึ้นไปบนขอบสะพาน แล้วโบยบินลงมาข้างล่าง (ตกมาตายห่าในที่สุด เป็นภาวะขาดสติ ) แต่ส่วนใหญ่ เขาว่าหัวใจวายตายกลางอากาศก่อนที่จะตกมาตายนะ 

ทว่า ถ้าให้โดดตอนนี้ คงไม่ขอลอง เพราะเมื่อเบญจเพส เราตกรถเมล เราเห็นภาพจากการตกแบบอิสระแล้ว น่ากลัวพอสมควร เนื่องจากตอนตก สติเราอยู่ครบ อย่าได้ลองเลย หากถูกครอบครัว คนใกล้ชิด พูดอะไรใส่ก็ตาม ทำอะไรใส่ก็ตาม อย่าเลือกที่จะไปตาย เพราะชีวิตนึงมีค่า เก็บไว้สละเพื่อคนสำคัญ ตายแทนคนสำคัญดีกว่า 

เราเขียนจากความรู้สึก ไม่มีหลักการใดมารองรับนะ 
เมื่อไม่นานมานี้ เรามีดราม่าของชีวิตคนอื่น ผู้ชายเลว ๆ เมียหลวง เมียน้อย (ไม่ใช่เรานะ แค่แฟนเรายังหาไม่ได้) มีสองเคส 

เคสนึง ชาย มีเมีย ไม่แต่งงาน ไม่มีลูก ส่งเสียเงินทองให้(เมียขอแยกกันอยู่ ก็ยังส่งเสียเงินทอง เมียมีชู้ – หลักฐานไม่มี) ชายมากิ๊กกับเพื่อนเรา ขอเลิกเมีย มาคบเพื่อนเรา พออีเมียรู้ ตามรังควาญ  ไปถึงแม่เพื่อนเรา ทั้งที่ไม่รู้จักกัน 

อีกเคส ชาย มีเมีย มีลูกสาว แต่มาคบเพื่อนเรา เพื่อนเรามารู้ทีหลังว่ามีลูกมีเมียแล้ว พออีเมียรู้ ระราน รังควาญ ประจาน อีเมียเหี้ยมากอ่ะ ประจานนี่อย่างเหี้ย ทำให้ผัวอยู่กับตัวไม่ได้ (โทษตัวเองก่อนดีไหม อีแก่ ป.ล.ไม่ใช่เคสเราจริง ๆ นะ ถ้าเคสเราเหรอ ผู้ชายโดนตัดจู๋ให้เป็ดกินไปแล้ว สารเลวขนาดนี้ ชั่วจริง ๆ จุดเริ่มต้นของทุกปัญหา)  ถ้ามาตบเมียน้อยยังไม่เท่าไร นี่ประจาน ดีนะที่เราคือสายลับในจุดนั้น เราลบออก แต่พี่อีกคนอ่านป่าวไม่รู้ แต่แก่เป็นผู้ชาย คงไม่ชอบยุ่งเรื่องชาวบ้าน 

เราบอกให้เพื่อนเรา ตัดใจเลิกเลย อย่าไปรอเขามาขอแต่ง (ตอนแรก เด็กที่ดูดวงให้ บอกว่า เขาจะแต่ง  16 ก.พ.60 ) เลิกไปเหอะ ผู้ชายเหี้ยขนาดนี้ อย่าเอามาทำพันธุ์เลย

เราเล่าเรื่องเหล่านี้ทำไม???

เพราะมันล้วนส่งผลต่อสภาวะจิตใจอย่างรุนแรง (ผู้ชายเหี้ย ๆ มึงจะรู้ไหม ว่าความเหี้ยของมึง ทำลายชีวิตผู้หญิงดี ๆ มากี่คนแล้ว) เพื่อนเราเป็นคนดี ไม่ได้แย่งคนรักใคร ผู้ชายตอแหล ผู้ชายไม่เคลียร์ปัญหาให้ชัดเจน ทิ้งปัญหาไว้ให้ผู้หญิงที่ไม่รู้อีโหน่อีเหน่ ต้องเผชิญปัญหา สุดท้ายโดยลำพัง 

คนที่มีภูมิคุ้มกันในใจไม่พอ ณ ห้วงขณะนั้น ความตายมาพรากไปได้ไวมากนะ 

เราสัมผัสความรู้สึกนั้นเรื่อย ๆ แต่ไม่ยอมไปตาย เพราะเรายังจำคำพูดเราได้เสมอว่าเราจะเก็บชีวิตไว้ตายแทนคนสำคัญ ฉะนั้นเราห้ามตายด้วยการฆ่าตัวตายเป็นอันขาด 

ระหว่างเขียนเรื่องนี้ เราฟังเพลงสุขสันต์วันเกิดโดราเอม่อน ไปด้วย มันเพราะมากนะ การกำเนิดเนี่ย การกำเนิดมันสร้างเองไม่ได้ (นี่เป็นเหตุผลที่เรารักครอบครัวเรา มากกว่าอย่างอื่น) จริงอยู่ คนที่เป็นโรคซึมเศร้า ที่รู้ตัว ไปหาหมอ หลายคนต้องใช้ยา พอขาดยา อาการก็กำเริบ แต่เราคิดว่า ถ้าสภาพแวดล้อมรอบกายผู้ป่วย ไม่มีปัจจัยให้เกิดความเศร้าหมอง จะไม่มีเรื่องไม่ดี 
แต่เคยได้ยินไหม ความทุกข์ที่ไม่ทำให้ใครตาย มันจะทำให้เราแข็งแกร่งขึ้น 

กลับไปเคสที่สอง เราบอกให้เพื่อนเราเลิก กับผู้ชายเหี้ย ๆ ที่ทิ้งลูก ทิ้งเมีย (สารเลวพอกัน) แล้วมาหลอกเพื่อนเรา 

เพื่อนเราบอกเหมือนไม่รู้จะทำใจได้ไหม 

เราบอกว่า ต้องทำใจให้ได้สิ ดูของเราสิ

เราเคยชอบผู้ชายคนนึงมาก ๆ ถึงขั้นอยากแต่งงานเลยนะ (พอดีเขาชวนไปถือหมอนงานบวช) แต่มันมีเหตุมากมาย (เรายังไม่ซวยเท่าไร) ตอนโดนเพื่อนสนิทของคนที่เราชอบ(เขาอาจจะเตือนเราก็ได้ว่า คนที่แกชอบ เป็นเกย์) ตามรังควาญ เราร้องไห้ หนักมาก เสียใจ สอบตกทุกวิชา สอบราม บอกใครก็ไม่ได้ เพราะก็เหมือนมโนเอง 

เราเคยคิดว่า เราจะทำใจไม่ได้ (เกิดมาไม่เคยมีคนมาพูดคะขาหวาน ๆ ใส่ เลยโลกทัศน์แคบ ดีนะเขาเป็นเกย์ เราเลยไม่โดนล่อลวง คิดว่าโชคดีจริง ๆ) 

เคยคิดว่าถึงรู้ว่าเป็นเกย์แล้ว ก็ยังจะต้องรักกัน เป็นเพื่อนกันไปตลอดกาล 

แต่ยิ่งนับวัน นับปี เขาติดต่อเราเฉพาะตอนจะใช้เราทำเพลง แค่ทำงานประจำเราก็จะตายแล้ว จะเอาเวลาที่ไหนทำเพลง)

เล่าเรื่องว่าที่ผัวใหม่เขาบ้าง แต่หลัง ๆ ก็ไม่มีเล่าละ มีแต่เรื่องที่จะวานทำนู่นนี่ 

เราย้อนกลับไปคิดเลยนะว่า ไอ้ที่เราเศร้ารักเขา มันไม่มีเหลือแล้ว ว่ะ ตามภาพนี้เลย


ประมาณว่า ถ้าไม่คิดต่อมา ก็ไม่ติดต่อไป ถ้าเขาดังก็คงชม ๆ เชียร์ ๆ ไม่ไรมาก

มันโล่งนะ 4 ปีมาแล้ว ตัดใจได้แบบเหมือนมันเป็นเรื่องตลกเรื่องนึง ที่ผ่านเข้ามาในชีวิต 
บาปกรรม จะติดตาม คนที่ก่อมันไว้ 

ทุกวันนี้ เรายังมีคำพูดเดิม ที่รั้งไว้ให้ไม่ฆ่าตัวตาย

มีความอดทนมากขึ้น จากที่ต้องอดทน มาหลายแบบ

มีความคิด ที่ต่างจากผู้มีการสูง ๆ หลายคน โดยเฉพาะพวก ศน ที่ชอบด่า คนที่ไม่ทำตามเขา (ด่าพวกที่ไม่ได้ดังใจ ขุดไปถึงใจว่าเขาไม่อยากเป็น) ว่าให้ลาออกไปซะ เรารังเกียจพวกนี้มาก ส่วนตัว เรารู้แค่ว่า เจตจำนงมันไม่เป็นอิสระ (เป็นอิสระได้ แค่แลกกับสามัญสำนึก จิตสำนึก ศีลธรรม คุณธรรม การทำตัวเป็นปฏิปักษ์) ถ้าเรารู้ว่าใคร ไม่อยากเป็นในสิ่งที่เขาต้องเป็นอยู่ เราจะหาทางให้เขาไม่ต้องเริ่มนับหนึ่ง ในการทำสิ่งต่าง ๆ  ที่ต้องทำ ชีวิตที่ต้องทนทำในสิ่งที่เขาไม่ชอบ โดยที่ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงอะไรได้ จะได้มีความทุกข์น้อยลง ไม่ใช่คอยแต่จะซ้ำเติม การซ้ำเติมปมในใจใคร ไม่เคยทำให้ชีวิตใครดีขึ้น มีแต่จะแย่ลง

ถ้าคุณเป็นคนดี คุณจะรู้ว่า การตอบโต้ด้วยการลงโทษที่รุนแรงและเลวทราม ไม่เคยทำให้ชีวิตใครดีขึ้น แม้แต่ชีวิตของคุณเอง ด้วยซ้ำ 

จงหาทางสร้าง How to ให้ชีวิต (ที่ไม่มีวันสมบูรณ์แบบ) สามารถดำเนินต่อไปได้อย่างง่ายขึ้น 
ตอนนี้ล่าสุด เรากำลังมีความรัก รักมาก ๆ ด้วย เป็นความรู้สึกรักจริง ๆ เราไม่อยากเอาหลงไปปน ส่วน อีกฝ่ายก็รักและดูจะปรารถนาในตัวเราซะเหลือเกิน -“- แต่เป็นความรักที่เป็นไปไม่ได้หรอก  แค่คิดก็ผิดมากแล้ว (มั่นใจได้เลยค่ะ ว่า ไม่ได้ไปแย่งผัวใคร ไม่มีเรื่องอย่างว่าแน่นอน เพราะเราเห็นตัวอย่างความไม่รู้จักพอ ของผู้ชายมาเยอะ แม่ง นอกจากฮิวโก้ แล้ว จะมีผู้ชายที่รักเดียวใจเดียว กับผู้หญิงคนเดียวที่ตัดสินใจจะรักกันบ้างไหมวะ แต่ช่างเหอะ อะไรก็ช่าง ) เรารู้แค่ว่า เราจะรักคนคนนี้ด้วยความรักที่มีแต่ความหวังดี อยากให้เขารู้ว่า ความรักและหน้าที่ มันมักจะมาคู่กัน เราต้องเลือกหน้าที่ก่อน ถ้าไม่เปลี่ยนใจ จะเป็นยังไงฉันก็ยังรักเธอ ตอนนี้คิดถึงเหลือเกิน อยากกอดมาก ๆ อยากกอด กอดแล้วรู้สึกดี เหมือนได้กลับบ้าน (อาจมโน เพราะชีวิตเราไม่ค่อยได้กอดใคร พ่อแม่ก็ไม่ค่อยกอดเรา บางคนมากอดเราก็รังเกียจแปลก ๆ ทั้งที่เพื่อนกัน แต่คนนี้เราอยากกอด รู้สึกมีความสุขทุกครั้งที่ได้กอดกัน) แต่จริง ๆ มันก็ไกลเกินเอื้อม ไกลมาก แต่ก็นึกขอบคุณสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่มาสอนให้เรารู้ว่า ไม่มีอะไรที่เป็นไปไม่ได้ แม้แต่คำพูดที่เราเคยพูด ว่าเราไม่รักคนแบบนี้ 

ความรู้สึก คำพูด ความคิด เปลี่ยนได้หมด อยู่ที่เรา จะเลือกทำสิ่งใด อย่าไปมั่นใจกับอะไรนักเลย เลยเผื่อใจแล้ว

จงทำแต่สิ่งที่เราอยากได้รับ (อยากรับแต่สิ่งดี ๆ กันทุกคนแหละ)

นี่ถ้าไม่ด่ากลับพวกที่เลวส่งมาก่อน เราคิดว่าเราคงแม่พระพร้อมบวชได้เลย 

หรือ มันอาจเป็น แค่ ณ ขณะหนึ่ง เท่านั้น 

เวรกรรมเก่า สามัญสำนึกในชาตินี้ ความปรารถนาสิ่งดี ๆ ในชาติหน้า จะพาเราไปเอง 

ที่แน่ ๆ ชีวิตของทุกคนมีค่า จงรักษาไว้เพื่อตามหารักแท้ และสิ่งดี ๆ ที่รออยู่

ส่วน คนที่ทำลายชีวิตคนอื่น จะด้วยตั้งใจหรือไม่ บาปกรรมจะตามตัวมันไป เราอย่าไปใส่ใจ
หมายเหตุ ความทุกข์ในใจเรา จากครอบครัว เราไม่โทษใครเลยนะ เป็นความคิดที่ไม่ตรงกัน บางทีเราอาจจะยังเป็นคนที่ดีไม่พอ ถ้าเราดีกว่านี้ อะไรอะไรอาจจะดีกว่านี้

ไม่โทษคนอื่น หาทางปรับปรุงที่ตัวเองต่อไป เราต้องทำให้ดีกว่านี้

คลายใจพอละ 

1:48 AM เขียนมาสองชม.ละ อัดอั้นมานาน