ณ ห้วงขณะ (ดราม่า)

เราคิดว่าเราเป็นโรคซึมเศร้า ตั้งแต่ ม.1 (คือคิดตอนนั้นเลยนะ) เราอ่านเจอจากรีดเดอร์สไดเจสต์ สรรสาระ อ่ะ เลยรู้จักชื่อโรคนี้ มีเบอร์ด้วย ลองโทรไป ฟัง พอสายด่วนตอบโจทย์ไม่ได้ ต้องต่อสายไปยังเจ้าหน้าที่ พอต้องต่อสายคุยกับคน เราเปลี่ยนใจ เพราะเราเป็นคนที่ไม่ชอบคุยกับคนไม่รู้จักทางโทรศัพท์ เลยวาง และเปลี่ยนใจ ไม่เป็นแล้วก็ได้ โรคซึมเศร้าน่ะ 555

แต่ภายใต้ความฮา บ้าบอ ดูไม่เต็มบ้าง ล้นบ้างของเรา เราว่าเราเป็นโรคซึมเศร้า แต่มีบางอย่างที่ไม่ยอมให้ตัวเองฆ่าตัวตาย คือ คำนึงที่เราเคยพูดไว้ตอน ม.ปลาย (มันมาจากความรู้สึก สำนึก จากก้นบึ้งจริง ๆ เลยว่ะ) คือ เราเคยพูดกับเพื่อนผู้ชายว่า หลายคน แบบนั่งฟัง ว่า ถ้าต้องตาย ขอตายแทนบุคคลสำคัญ แบบสละชีพ รับกระสุน ตายแทนไรงี้ เพื่อนบอก ” มึงไปเป็นทหารไป ”

แต่เราก็ไม่ได้เป็นทหาร เพราะเราขี้เกียจ และอ่อนแอ 

ในชีวิต เคยคิดและพูดว่า อยากฆ่าตัวตาย มาเป็นร้อยครั้งแล้ว (ชีวิต ค่อนข้างดราม่า แม้มองเผิน ๆ เหมือนมีความสุขดี ป.ล.ไม่เคยมีเรื่องผู้ชาย เพราะผู้ชายไม่มอง) แต่ก็ไม่เคยทำ และจะไม่ทำด้วย จะเก็บชีวิตไว้สละเพื่อคนสำคัญ หรือสักวันก็แก่ก็ตายไปเอง อย่าได้ทำลายชีวิตตัวเอง กว่าจะได้เกิดเป็นคน มันยากมาก รู้ไหม เราเคยทุกข์มาก (ถ้ารู้สาเหตุ คุณอาจมองว่าเป็นเรื่องเล็ก ตลก กระจอก แต่อยากบอกว่า มันเป็นความทุกข์มาตั้งแต่เด็ก ๆ ยิ่งโต ยิ่งแก่ ก็ยิ่งทวีคูณ แต่ความแก่ก็นำมาซึ่งความปลงด้วย) มันเป็นความรู้สึกถึงความที่ถูกกำหนดให้เป็นคนผิดตลอด เป็นจุดอ่อน เป็นส่วนเกิน เป็นแค่ตุ๊กตา เป็นหุ่น ถูกชักใยไปมา เป็นตัวละคร ไปตกที่จุดที่มีคนเหนือกว่านำพาแต่คำด่า ความเกลียดชังมาสู่ตลอด ทั้งที่เราไม่ใช่คนกำหนด แต่เราต้องมาถูกประนามในสิ่งที่เราเองก็ไม่ได้ชอบ ไม่ได้อยากทำ (ไม่ได้อยากทำในสิ่งที่ต้องทำ แต่เลือกไม่ไดเ ถูกกำหนดมาแล้ว และต้องทำเท่านั้น เพื่อความสุขของคนที่เรารัก นั่นคือครอบครัว ซึ่งครอบครัวเราดี หากแต่สภาพจิตใจเราเองที่ไม่ค่อยจะรู้สึกดีกับสิ่งที่ครอบครัวว่าดี แต่เรายังพยายามเป็นประโยชน์ในทุกจุดที่เราต้องไปอยู่ ไปมีชีวิต เพราะเราชอบความรู้สึกว่าเรายังทำประโยชน์ได้ มันเหมือนการตายแทนบุคคลสำคัญแหละ แค่เรายังไม่ตายจริง ๆ แค่นั้น) แทบจะตลอดชีวิตเหมือนมาอยู่ผิดที่ มาเป็นสิ่งที่ไม่ได้อยากเป็น รวมทุกปัญหา บางทีเราประสาทแดก ถ้าเดินอยู่บนสะพานสูง ๆ เราอาจจะลองปีนขึ้นไปบนขอบสะพาน แล้วโบยบินลงมาข้างล่าง (ตกมาตายห่าในที่สุด เป็นภาวะขาดสติ ) แต่ส่วนใหญ่ เขาว่าหัวใจวายตายกลางอากาศก่อนที่จะตกมาตายนะ 

ทว่า ถ้าให้โดดตอนนี้ คงไม่ขอลอง เพราะเมื่อเบญจเพส เราตกรถเมล เราเห็นภาพจากการตกแบบอิสระแล้ว น่ากลัวพอสมควร เนื่องจากตอนตก สติเราอยู่ครบ อย่าได้ลองเลย หากถูกครอบครัว คนใกล้ชิด พูดอะไรใส่ก็ตาม ทำอะไรใส่ก็ตาม อย่าเลือกที่จะไปตาย เพราะชีวิตนึงมีค่า เก็บไว้สละเพื่อคนสำคัญ ตายแทนคนสำคัญดีกว่า 

เราเขียนจากความรู้สึก ไม่มีหลักการใดมารองรับนะ 
เมื่อไม่นานมานี้ เรามีดราม่าของชีวิตคนอื่น ผู้ชายเลว ๆ เมียหลวง เมียน้อย (ไม่ใช่เรานะ แค่แฟนเรายังหาไม่ได้) มีสองเคส 

เคสนึง ชาย มีเมีย ไม่แต่งงาน ไม่มีลูก ส่งเสียเงินทองให้(เมียขอแยกกันอยู่ ก็ยังส่งเสียเงินทอง เมียมีชู้ – หลักฐานไม่มี) ชายมากิ๊กกับเพื่อนเรา ขอเลิกเมีย มาคบเพื่อนเรา พออีเมียรู้ ตามรังควาญ  ไปถึงแม่เพื่อนเรา ทั้งที่ไม่รู้จักกัน 

อีกเคส ชาย มีเมีย มีลูกสาว แต่มาคบเพื่อนเรา เพื่อนเรามารู้ทีหลังว่ามีลูกมีเมียแล้ว พออีเมียรู้ ระราน รังควาญ ประจาน อีเมียเหี้ยมากอ่ะ ประจานนี่อย่างเหี้ย ทำให้ผัวอยู่กับตัวไม่ได้ (โทษตัวเองก่อนดีไหม อีแก่ ป.ล.ไม่ใช่เคสเราจริง ๆ นะ ถ้าเคสเราเหรอ ผู้ชายโดนตัดจู๋ให้เป็ดกินไปแล้ว สารเลวขนาดนี้ ชั่วจริง ๆ จุดเริ่มต้นของทุกปัญหา)  ถ้ามาตบเมียน้อยยังไม่เท่าไร นี่ประจาน ดีนะที่เราคือสายลับในจุดนั้น เราลบออก แต่พี่อีกคนอ่านป่าวไม่รู้ แต่แก่เป็นผู้ชาย คงไม่ชอบยุ่งเรื่องชาวบ้าน 

เราบอกให้เพื่อนเรา ตัดใจเลิกเลย อย่าไปรอเขามาขอแต่ง (ตอนแรก เด็กที่ดูดวงให้ บอกว่า เขาจะแต่ง  16 ก.พ.60 ) เลิกไปเหอะ ผู้ชายเหี้ยขนาดนี้ อย่าเอามาทำพันธุ์เลย

เราเล่าเรื่องเหล่านี้ทำไม???

เพราะมันล้วนส่งผลต่อสภาวะจิตใจอย่างรุนแรง (ผู้ชายเหี้ย ๆ มึงจะรู้ไหม ว่าความเหี้ยของมึง ทำลายชีวิตผู้หญิงดี ๆ มากี่คนแล้ว) เพื่อนเราเป็นคนดี ไม่ได้แย่งคนรักใคร ผู้ชายตอแหล ผู้ชายไม่เคลียร์ปัญหาให้ชัดเจน ทิ้งปัญหาไว้ให้ผู้หญิงที่ไม่รู้อีโหน่อีเหน่ ต้องเผชิญปัญหา สุดท้ายโดยลำพัง 

คนที่มีภูมิคุ้มกันในใจไม่พอ ณ ห้วงขณะนั้น ความตายมาพรากไปได้ไวมากนะ 

เราสัมผัสความรู้สึกนั้นเรื่อย ๆ แต่ไม่ยอมไปตาย เพราะเรายังจำคำพูดเราได้เสมอว่าเราจะเก็บชีวิตไว้ตายแทนคนสำคัญ ฉะนั้นเราห้ามตายด้วยการฆ่าตัวตายเป็นอันขาด 

ระหว่างเขียนเรื่องนี้ เราฟังเพลงสุขสันต์วันเกิดโดราเอม่อน ไปด้วย มันเพราะมากนะ การกำเนิดเนี่ย การกำเนิดมันสร้างเองไม่ได้ (นี่เป็นเหตุผลที่เรารักครอบครัวเรา มากกว่าอย่างอื่น) จริงอยู่ คนที่เป็นโรคซึมเศร้า ที่รู้ตัว ไปหาหมอ หลายคนต้องใช้ยา พอขาดยา อาการก็กำเริบ แต่เราคิดว่า ถ้าสภาพแวดล้อมรอบกายผู้ป่วย ไม่มีปัจจัยให้เกิดความเศร้าหมอง จะไม่มีเรื่องไม่ดี 
แต่เคยได้ยินไหม ความทุกข์ที่ไม่ทำให้ใครตาย มันจะทำให้เราแข็งแกร่งขึ้น 

กลับไปเคสที่สอง เราบอกให้เพื่อนเราเลิก กับผู้ชายเหี้ย ๆ ที่ทิ้งลูก ทิ้งเมีย (สารเลวพอกัน) แล้วมาหลอกเพื่อนเรา 

เพื่อนเราบอกเหมือนไม่รู้จะทำใจได้ไหม 

เราบอกว่า ต้องทำใจให้ได้สิ ดูของเราสิ

เราเคยชอบผู้ชายคนนึงมาก ๆ ถึงขั้นอยากแต่งงานเลยนะ (พอดีเขาชวนไปถือหมอนงานบวช) แต่มันมีเหตุมากมาย (เรายังไม่ซวยเท่าไร) ตอนโดนเพื่อนสนิทของคนที่เราชอบ(เขาอาจจะเตือนเราก็ได้ว่า คนที่แกชอบ เป็นเกย์) ตามรังควาญ เราร้องไห้ หนักมาก เสียใจ สอบตกทุกวิชา สอบราม บอกใครก็ไม่ได้ เพราะก็เหมือนมโนเอง 

เราเคยคิดว่า เราจะทำใจไม่ได้ (เกิดมาไม่เคยมีคนมาพูดคะขาหวาน ๆ ใส่ เลยโลกทัศน์แคบ ดีนะเขาเป็นเกย์ เราเลยไม่โดนล่อลวง คิดว่าโชคดีจริง ๆ) 

เคยคิดว่าถึงรู้ว่าเป็นเกย์แล้ว ก็ยังจะต้องรักกัน เป็นเพื่อนกันไปตลอดกาล 

แต่ยิ่งนับวัน นับปี เขาติดต่อเราเฉพาะตอนจะใช้เราทำเพลง แค่ทำงานประจำเราก็จะตายแล้ว จะเอาเวลาที่ไหนทำเพลง)

เล่าเรื่องว่าที่ผัวใหม่เขาบ้าง แต่หลัง ๆ ก็ไม่มีเล่าละ มีแต่เรื่องที่จะวานทำนู่นนี่ 

เราย้อนกลับไปคิดเลยนะว่า ไอ้ที่เราเศร้ารักเขา มันไม่มีเหลือแล้ว ว่ะ ตามภาพนี้เลย


ประมาณว่า ถ้าไม่คิดต่อมา ก็ไม่ติดต่อไป ถ้าเขาดังก็คงชม ๆ เชียร์ ๆ ไม่ไรมาก

มันโล่งนะ 4 ปีมาแล้ว ตัดใจได้แบบเหมือนมันเป็นเรื่องตลกเรื่องนึง ที่ผ่านเข้ามาในชีวิต 
บาปกรรม จะติดตาม คนที่ก่อมันไว้ 

ทุกวันนี้ เรายังมีคำพูดเดิม ที่รั้งไว้ให้ไม่ฆ่าตัวตาย

มีความอดทนมากขึ้น จากที่ต้องอดทน มาหลายแบบ

มีความคิด ที่ต่างจากผู้มีการสูง ๆ หลายคน โดยเฉพาะพวก ศน ที่ชอบด่า คนที่ไม่ทำตามเขา (ด่าพวกที่ไม่ได้ดังใจ ขุดไปถึงใจว่าเขาไม่อยากเป็น) ว่าให้ลาออกไปซะ เรารังเกียจพวกนี้มาก ส่วนตัว เรารู้แค่ว่า เจตจำนงมันไม่เป็นอิสระ (เป็นอิสระได้ แค่แลกกับสามัญสำนึก จิตสำนึก ศีลธรรม คุณธรรม การทำตัวเป็นปฏิปักษ์) ถ้าเรารู้ว่าใคร ไม่อยากเป็นในสิ่งที่เขาต้องเป็นอยู่ เราจะหาทางให้เขาไม่ต้องเริ่มนับหนึ่ง ในการทำสิ่งต่าง ๆ  ที่ต้องทำ ชีวิตที่ต้องทนทำในสิ่งที่เขาไม่ชอบ โดยที่ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงอะไรได้ จะได้มีความทุกข์น้อยลง ไม่ใช่คอยแต่จะซ้ำเติม การซ้ำเติมปมในใจใคร ไม่เคยทำให้ชีวิตใครดีขึ้น มีแต่จะแย่ลง

ถ้าคุณเป็นคนดี คุณจะรู้ว่า การตอบโต้ด้วยการลงโทษที่รุนแรงและเลวทราม ไม่เคยทำให้ชีวิตใครดีขึ้น แม้แต่ชีวิตของคุณเอง ด้วยซ้ำ 

จงหาทางสร้าง How to ให้ชีวิต (ที่ไม่มีวันสมบูรณ์แบบ) สามารถดำเนินต่อไปได้อย่างง่ายขึ้น 
ตอนนี้ล่าสุด เรากำลังมีความรัก รักมาก ๆ ด้วย เป็นความรู้สึกรักจริง ๆ เราไม่อยากเอาหลงไปปน ส่วน อีกฝ่ายก็รักและดูจะปรารถนาในตัวเราซะเหลือเกิน -“- แต่เป็นความรักที่เป็นไปไม่ได้หรอก  แค่คิดก็ผิดมากแล้ว (มั่นใจได้เลยค่ะ ว่า ไม่ได้ไปแย่งผัวใคร ไม่มีเรื่องอย่างว่าแน่นอน เพราะเราเห็นตัวอย่างความไม่รู้จักพอ ของผู้ชายมาเยอะ แม่ง นอกจากฮิวโก้ แล้ว จะมีผู้ชายที่รักเดียวใจเดียว กับผู้หญิงคนเดียวที่ตัดสินใจจะรักกันบ้างไหมวะ แต่ช่างเหอะ อะไรก็ช่าง ) เรารู้แค่ว่า เราจะรักคนคนนี้ด้วยความรักที่มีแต่ความหวังดี อยากให้เขารู้ว่า ความรักและหน้าที่ มันมักจะมาคู่กัน เราต้องเลือกหน้าที่ก่อน ถ้าไม่เปลี่ยนใจ จะเป็นยังไงฉันก็ยังรักเธอ ตอนนี้คิดถึงเหลือเกิน อยากกอดมาก ๆ อยากกอด กอดแล้วรู้สึกดี เหมือนได้กลับบ้าน (อาจมโน เพราะชีวิตเราไม่ค่อยได้กอดใคร พ่อแม่ก็ไม่ค่อยกอดเรา บางคนมากอดเราก็รังเกียจแปลก ๆ ทั้งที่เพื่อนกัน แต่คนนี้เราอยากกอด รู้สึกมีความสุขทุกครั้งที่ได้กอดกัน) แต่จริง ๆ มันก็ไกลเกินเอื้อม ไกลมาก แต่ก็นึกขอบคุณสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่มาสอนให้เรารู้ว่า ไม่มีอะไรที่เป็นไปไม่ได้ แม้แต่คำพูดที่เราเคยพูด ว่าเราไม่รักคนแบบนี้ 

ความรู้สึก คำพูด ความคิด เปลี่ยนได้หมด อยู่ที่เรา จะเลือกทำสิ่งใด อย่าไปมั่นใจกับอะไรนักเลย เลยเผื่อใจแล้ว

จงทำแต่สิ่งที่เราอยากได้รับ (อยากรับแต่สิ่งดี ๆ กันทุกคนแหละ)

นี่ถ้าไม่ด่ากลับพวกที่เลวส่งมาก่อน เราคิดว่าเราคงแม่พระพร้อมบวชได้เลย 

หรือ มันอาจเป็น แค่ ณ ขณะหนึ่ง เท่านั้น 

เวรกรรมเก่า สามัญสำนึกในชาตินี้ ความปรารถนาสิ่งดี ๆ ในชาติหน้า จะพาเราไปเอง 

ที่แน่ ๆ ชีวิตของทุกคนมีค่า จงรักษาไว้เพื่อตามหารักแท้ และสิ่งดี ๆ ที่รออยู่

ส่วน คนที่ทำลายชีวิตคนอื่น จะด้วยตั้งใจหรือไม่ บาปกรรมจะตามตัวมันไป เราอย่าไปใส่ใจ
หมายเหตุ ความทุกข์ในใจเรา จากครอบครัว เราไม่โทษใครเลยนะ เป็นความคิดที่ไม่ตรงกัน บางทีเราอาจจะยังเป็นคนที่ดีไม่พอ ถ้าเราดีกว่านี้ อะไรอะไรอาจจะดีกว่านี้

ไม่โทษคนอื่น หาทางปรับปรุงที่ตัวเองต่อไป เราต้องทำให้ดีกว่านี้

คลายใจพอละ 

1:48 AM เขียนมาสองชม.ละ อัดอั้นมานาน

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s