เรื่องของแอดโฮ่ง ดราม่ามาก 


อ่านดู
ตอนนี้เราเศร้า เครียด งานหลวงนรกแตก งานบ้านนรกถล่ม

เมื่อวานหลุดปากมาว่า เราไม่อยากอยู่แล้ว เราอยากตาย

แต่เอาเข้าจริง คำพูดในวัยเด็กยังย้อนมาเสมอ 

ถ้าตาย ขอวิ่งไปรับกระสุน ไปโดนฆ่า เป็นตัวตายตัวแทน คนที่สำคัญ (ในความคิดเรา) ดีกว่า อย่าเพิ่งตาย

ท้อนะ 

ทำไมหลายคนชอบสร้างปัญหาให้เรา

ส่วนตัวจริง ๆ นะ เราขอเป็นแค่ฟันเฟืองเล็ก ๆ ถ้าลำพังเรา ไม่ชอบทำงานใหญ่เลย ไม่ชอบเลย ชอบเกี่ยวข้องกับคนน้อย ๆ เราไม่เจ้ายศ ถ้าไม่มีใครบังคับ ไม่เคยอยากแข่งอะไรเลย เพราะไม่ชอบการแข่งขัน 

อยู่มันชั้นนี้ จนตาย 
แต่ถ้าใช้เราหนัก แล้วไม่ตอบแทนให้สมที่ใช้  ขอให้ทางนู้นเจอเวรกรรม

ส่วนตัว บางทีรู้สึก เหมือนจะตายแล้ว

ไม่แปลกใจว่าทำไมคนร่วมอาชีพถึงเป็นมะเร็งตายเยอะ และชีวิตมันสมควรที่จะเลวร้ายขนาดนี้เลยเหรอ ทำไมบางคนไม่เห็นเจอเลย เหมือนทุกอย่างถาโถมมาใส่เรา ทั้งงาน ทั้งเรื่องส่วนตัว ดีใจที่ไม่มีลูกผัวนะ ถ้ามีคงเครียดกว่านี้ แค่นี้ก็จะไม่ไหวแล้ว 

เราไม่กล้าใช้ใคร

อย่าเพิ่งตาย เก็บชีวิตไว้ปกป้องคนที่เรารัก (แม้หลายคนที่เรารัก โคตรจะมาเป็นเจ้ากรรมนายเวรตลอด)

เหนื่อยเหลือเกิน 

ไม่อยากเกี่ยวข้องกับคนเยอะ ๆ เลย

พยายามเบียดเบียนกันให้น้อยที่สุด

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s