บันทึกพาเด็กไปแข่งศิลปะหัตถกรรมระดับภาค

บันทึกไปแข่งระดับภาค (หรืออะแดปได้ตามใจชอบ ได้ทุกระดับชั้นสิ่งอันที่ท่านต้องการ เอาไปสร้างเอ็มวีก็ได้นะ 55)

1. ควรมี โน้ตบุ๊ค ที่มีแบต ติดตัวไว้ตลอด (โน้ตบุ๊ค รร. อันที่เราไม่มีแบต แบตพัง ปลั๊กพัง แต่ยังใช้ได้อยู่ เราถอดปลั๊กเครื่องที่บ้านมา – ของในกำกับเรา มีค่าทุกชิ้น ยากที่จะทิ้ง 55)

2. ‎มีแผ่นซีดีเปล่าติดตัวเยอะ ๆ

3. ‎1,2ข้างต้น ถ้าไม่ใช้เองยังอาจช่วยคนอื่นได้

4. ‎ตอนระดับเขตอยากได้ ปรินเตอร์ที่มีแบต ไว้ยกไปปริ้นท์ที่ไหนก็ได้ (จะเล่าทำไมไม่รุ้ #อยากได้)

5. ‎ที่ต้องโทษ คือตัวเราเองหนักมาก ๆ คือ เราอุตส่าห์รู้จากน้องแบงค์เมื่อสองวันก่อนว่า เครื่องคอมในที่ใช้แข่งขัน ไม่มีโปรแกรมอะไรลงในเครื่องให้เลย เด็กต้องเตรียมไปเอง ก็ได้บอกเด็ก ๆ ไปหมดแล้ว เมื่อคืนเจมส์นั่งไรท์โปรแกรม (ทำให้รู้ว่าโน้ตบุ๊ครร. ที่เราใช้ ไรท์แผ่นดีวีดีไม่ได้ ไรท์ได้แต่ซีดี) แต่ของนัทกับแฟรง บอกไม่ต้องใช้ไร ใช้โน้ตแพดอย่างเดียว ก็วางใจไป (คือเราไม่ได้อ่านละเอียด และไม่เหงาด้วยเพราะมีเพื่อนร่วมชะตากรรมเป็นจำนวนมาก ทำให้รู้ว่า ไม่อ่านเหมือนกัน 55)

6. ‎ไม่ระบุละกัน ไม่มีการอัพโหลดขึ้นเซิฟเวอร์ผ่านเอฟทีพี แต่โชคดีฟังปุ๊บ กรี๊ดปั๊บ แม้เราเคยทำ นานเป็นทศวรรษละ เรียกว่า รู้จักแต่ไม่สนิท (คือความรู้เรื่องคอมเราหางอึ่ง ยอมรับ) กรรมการถาม นร.ว่า จะอัพขึ้นเซิฟเวอร์ด้วยอะไร ไปหาแผ่นมา เด็กวิ่งตามหาเรา ที่เดินเล่นหน้าตึกด้วยความสเบยใจ กรี๊ดในใจดังมาก เพราะ โน้ตบุ๊คในรถตู้ แผ่นเปล่าดันให้เจมเก็บไว้ (ฝากน้องแมกซ์ไปซื้อแผ่นเมื่อวาน ได้หลายแผ่นอยู่ เมื่อคืนเจมบอกว่า ให้แผ่นเปล่าครูแอม กันงงกับแผ่นโปรแกรม เราบอก เอ็งเอาไว้เลย ครูมีปากกาเขียนซีดี ให้เขียนที่แผ่นที่มีโปรแกรมเลย คือเรามีหลายอย่างที่เราจดไม่ให้ประวัติศาสตร์ซ้ำรอยไว้ แต่นะ ก็ยังไม่พอ…) นึกถึงแต่ไฟลซิลล่า (ไม่เคยใช้ด้วย พอดีกูเกิล) โทรหาพี่คนขับ จะไปเอาโน้ตบุ๊ค และตามหาซื้อแผ่นซีดี แผ่นหมด ไม่มีขายในร้านที่มีใต้ตึก เลยเดินเข้าห้องแข่งจะไปลองคุยกับกรรมการ (รร.ที่เจอปัญหาแบบเรามีเพียบ ออหน้าห้องแข่ง พอดีเราพูดว่าครูจะไปซื้อซีดีเปล่า คุณครูท่านหนึ่ง พาไปหาคุณครูสวนกุหลาบนนฯ (ขอบคุณมากค่ะ เขามีแจคเกตเหมือนกัน เลยรู้ รร.) บอกว่า รร.นี้เขาเหมามาสองแผ่นสุดท้าย เหลือแผ่นนึง และให้รอไรท์เครื่องนั้นเลย เราขอซื้อต่อ เขาให้ฟรี ขอขอบคุณคุณครูที่ไรท์ และคุณครูเจ้าของโน้ตบุ๊คด้วยค่ะ ขอให้บุญกุศลส่งให้เจริญรุ่งเรือง แบบโล่งมาก เอาซีดีโปรแกรมให้สองหน่อ รอต่อแถวเข้าแข่ง

7. ‎สักพัก คือแบบยังมีรร.อีกมากมายที่ไม่ได้มีแผ่นโปรแกรม ท่านกรรมการผู้ชาย ดูสุขุมมีอายุ เลยบอกว่า ขอประกาศชี้แจงครับ ว่า ให้เข้าแข่งเลย เพราะมีหลายรร.ที่มีปัญหาเรื่องไม่เตรียมแผ่น ทางกรรมการจะเอาแผ่นไฟซิลล่าแจกให้

โล่ง

อ่ะ เลยจดมา

ใครจะมองว่าเราเป็นปัญหา หรืออะไร เราก็ไม่รู้ว่ะ แต่เราอยากเล่า ให้เผื่อ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ

ปัญหาเกิดขึ้นได้ตลอดเวลา

ที่มาเล่า คืออยากให้รู้ ประวัติศาสตร์จะได้ไม่ซ้ำรอย

แต่เรารู้สึกมีความสุขนะ ดีใจว่ะ

555

ป.ล.เราชั่วโมงบินยังน้อยนะ แต่เราจะเก็บมาเล่าทุกครั้ง หวังว่าคนอ่านจะได้รับรู้ และป้องกันปัญหาแนวนี้ ไรงี้

ที่ประมาทไม่อ่านไรมาเลย เพราะ เจ้าสองคน (เจม กับ นัท) เคยแข่งระดับภาคแล้ว เมื่อปีที่แล้ว

ส่วนตัวนึกขอบคุณทุกท่านที่เตือนปัญหาส่งมา ท่านที่ช่วยให้ปัญหาเบาบาง ท่านที่เล่าปัญหา และทางแก้ปัญหา

โอ้ยอยากร้องไห้ ดีใจ โคตรเกิดการเรียนรู้

ป.ล.2 ระหว่างที่เราตามหานัท นัทมาเข้าห้องน้ำ ตอนรอเข้าแข่ง เราผ่านโครงงานของการงาน ได้ยินเสียงของแตก สะเทือนใจแทนมาก ๆ ได้ยินคนที่นั่งแถวนั้นบอกว่า สงสัยอดแข่ง เราก็ไม่ได้เดินไปดูหรอก (คือตามเด็กก็ร้อนใจอ่ะเนอะ ตกส้วมป่าว ไรงี้) แต่รู้เลยว่าเจ้าของเสียงที่แตก คงรันทดมาก กว่าจะมาถึงจุดนี้ มันไม่ง่ายว่ะ

สู้ต่อไป แล้วยังไงจะมาเล่าให้ฟัง

#ประณิธีที่สมัยเรียนไม่เคยแข่งอะไรเลยเพราะปวดขี้บ่อย

#ไม่ชอบการแข่งขันอะไรเลยสักอย่าง

#ชอบนอนอืด

แต่

#ไม่ต้องการให้ประวัติศาสตร์ซ้ำรอย

จดปัญหามาเล่าได้ ทางแก้ปัญหามาเล่าได้ ถ้ามันจะลดปัญหาได้ ก็จะพยายามทำมาเล่าฮา ๆ

ถึงเราไม่แข่งไรเลย แต่เราก็รู้แหละว่าชีวิตคือการต่อสู้ อิอิ

ไว้เจอไรอีกจะมาเล่าใหม่ (เต็มกูเกิลคีพละ)

เราคิดอย่างนึงว่า อะไรที่ส่งผลต่อการพัฒนาอะไรก็ตาม หากเดิมเราไม่รู้ ถ้าสักวันมีโอกาสได้รู้คือดีหมด

ขนาดเมื่อเช้า พี่คนขับเลี้ยวผิด

พี่หยินเลยบอกเส้นทางจากจีพีเอส เราหลับครอก ๆ

ถ้าเราไม่เคยขับรถหลงทาง เราอาจหงุดหงิด (เหมือนเด็กบางหมู่ในยุคนี้ คนบางกลุ่มในยุคนี้ หัวร้อนไวมาก ปากเปราะ พูดจาไม่นึกถึงใจเขาใจเรา) แต่พอดี เรานี่สุดยอด ป้าแห่งการขับรถหลงทาง เราเข้าใจพี่เขาเลย ถ้าเราขับมาเองคงหลงแปดล้านตลบ

คนที่ไม่เคยทำอะไรผิด คือคนที่ไม่เคยทำอะไรเลย

และคนที่ช่วยป้องกันไม่ให้คนอื่นทำผิด (แบบบอกกันดี ๆ นะ ไม่เอาจิกกัดด่าแขวะเสริมแรงทางลบหรือลงโทษ – พูดดักเฉย ๆ ) คือคนที่เรานับถือมาก ๆ และเราก็มั่นใจว่าโลกก็นับถือคนที่ช่วยเหลือเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่อะไรเช่นนี้

เอิก ๆ ผ่านไป แข่งผ่านไปละหนึ่งชม.

Advertisements