ฝากถึงคนที่เป็นลูกน้อง ทุกคนควรอ่าน ระวังไว้

แปะ เดี๋ยวจะลงบล็อก กันลืม
คือ
ครูเจอมา อยากเอามาฝาก
ครูก็เคยเป็นคนใหม่ในงาน
เป็นคนไม่รู้งาน
รับคำสั่งงาน
ก็เคยแก้ตัวที่ทำไม่ได้
เลยยังไม่ทำ

พอมาปัจจุบัน เหมือนมีลูกน้อง
อยากมาเตือนด้วยความหวังดีว่า
ถ้าทำไม่ได้ ให้เงียบ
อย่าแก้ตัว
เพราะฟังแล้ว ไม่โอเคมาก ๆ
เวลาทำงาน ความรับผิดชอบ คือสิ่งสำคัญ ทุกคนมีเหตุสุดวิสัยได้ แต่ต้องหาทางแก้ปัญหา
ไม่ใช่บอกหัวหน้าคุณให้ใจเย็น เดี๋ยวทำ รอเดี๋ยว เดี๋ยวทำ ที่ยังไม่ทำ เพราะติดนู่น นี่ นั่น อุปกรณ์ยังไม่มา อุปกรณ์อยู่บ้าน

คนที่มีสิทธิ์ประเมินการทำงานของคุณ เขาไม่ฟังเหตุผลด้วยใจอารีย์หรอก (ครูเพิ่งเก็ต เพราะเดิมครูไม่เคยเป็นนายคน) เขาจะมองว่า
1. ไม่มีอุปกรณ์นั้น แล้วอุปกรณ์อื่นที่มี มันทำได้ไหม หาเครื่องที่ทำงานทำไหม?
2. คุณพยายามแก้ปัญหาด้วยตนเองมากน้อยแค่ไหน ได้พยายามหรือยัง ขอเลขคนอื่นใช้ไหม? ขอก่อน เผื่อเขาให้ ขอหรือยัง ถ้าไม่ขอ ใครจะให้ อยู่ดี ๆ ให้เราให้ เราก็ไม่ให้นะ ได้ตามเรื่องหรือยัง (บอกเลย ถ้าครูใช้เน็ต รร. คงไม่ได้งานเว็บหรอก เน็ตตัวเอง มือถือตัวเอง ลองเองทั้งนั้น คนเรามันต้องแก้ปัญหาตลอดเวลา ถึงจะเป็นคนที่เขานับว่า “เป็นคนที่ใช้ได้ รับผิดชอบ” อย่างน้อยก็ไม่ส่งผลกระทบคนอื่น เคยเป็นนักข่าว รู้ความจำเป็นของบางงาน เสียสละ ไรงี้)

อย่ามองว่าหัวหน้าคุณใจร้าย เพราะหัวหน้าคุณย่อมต้องปะทะเรื่องอื่นมากกว่าคุณ ฉะนั้น ถ้าทำไม่ได้ “จงเงียบ” และรีบคิดหาทางทำให้ได้ ไม่เช่นนั้น ก็ไม่ต้องทำงานนั้น (ผลกระทบ ถูกขึ้นบัญชี ไม่มีความรับผิดชอบงานนั้น)

นี่ได้มองจากมุมของการเป็นหัวหน้า มาแล้วจากการได้เป็นหัวหน้าบางเรื่อง (คนหลายคน เริ่มหลายงานจาก 0 เลยนะ เรานี่ตลอด เราจึงใจดีแจกจ่าย บางคนมองเหมือนหน้าที่เราเนอะ ที่ต้องแจกจ่าย จริง ๆ สิ่งเหล่านั้น คือน้ำใจ เราอยากให้เขาไม่ต้องเสียเวลาเหมือนเรา ไม่ใช่ทำอะไรไม่ได้ บอกให้เราใจเย็น แล้วก็แก้ตัว มันไม่โอเค มองเห็นเลยว่าแบบ ไม่พูดดีกว่านะ)

กลับมาที่เรื่องน้ำใจ ควรมีแต่พอเหมาะ เพราะนี่คือการทำงาน ไม่ใช่โรงทาน บางคนมองไม่เห็นน้ำใจ มองว่านี่คือสิ่งที่เราสมควรทำให้เขา หน้าที่เราซะงั้น (คำว่าขอบคุณ ขอโทษ เป็นคำที่มีคุณค่าต่อสังคมมาก ควรฝึกพูดให้ติดปาก และรับผิดชอบสิ่งที่ต้องรับผิดชอบ ให้มากกว่าแก้ตัว)

ครูมาบอกเล่าให้นักเรียนรู้ว่า เวลานักเรียนได้รับโอกาส นักเรียนต้องรีบทำให้สำเร็จ เพราะทุกโอกาส มันมีหลายอย่างแฝงอยู่ อย่าขยันพูดแก้ตัว

เราต้องพยายามให้ถึงที่สุด ไม่ใช่ประวิงเวลา จะกลายเป็นคนที่ไม่ประสบความสำเร็จ ครูเจอมาแล้ว ครูซึ้งมาแล้ว ครูจึงอยากเล่า

มันเป็นมุมมองที่มาเตือน อย่ามองว่าด่าใครเลย

ชีวิตการทำงาน มันซับซ้อนกว่าตอนเรียนเยอะมาก อะไรป้องกันความขุ่นข้องหมองใจได้ ครูก็อยากมาบอกเล่าไว้ เผื่อจะเป็นประโยชน์กับนักเรียนบ้าง ไม่มากก็น้อย

#จะไปก๊อบลงบล็อก

Advertisements