ฟังมสธ 13311 ขอเขียนถึงกระเป๋าถือไปด้วย

เวลาฟัง มันจะทำงานที่ไม่ต้องใช้สมองได้ ใช้สไปนอลคอร์ด (ไขสันหลัง) เขียน 555 อ่านให้จบนะคะ แล้วจะรู้เหตุผลในสิ่งที่เราทำ (ที่หลายคนมองว่าเราบ้าหอบฟางก็มี)

แช่งก่อนนะคะ ใครจะมาปล้นเราหรือลงมือปล้นเรา เราขอแช่งหนักที่สุดเท่าที่จะหนักได้นะคะ (แช่งแล้ว ไม่เขียนลงไปรบกวนสายตาคนดีที่มาอ่าน) ที่เราเขียนเพราะอยากให้ท่านมาเป็นพวกกระเป๋าโดราเอม่อนเหมือนเรา เรากำลังเผยแพร่ลัทธิของเรา ลัทธิ “เตรียมให้พร้อม จะได้ไม่ต้องไปเบียดเบียนคนอื่น ไม่ไปเป็นภาระของคนอื่น ช่วยคนอื่นเท่าที่พอทำได้” 

แต่คนอ่านไม่ควรจงใจมาเป็นภาระเรานะคะ 

*คนที่ยืมของเรา ถ้าของที่เราให้เปล่าได้ เช่น เข็มกลัด ทิชชู เราไม่ว่าเลยนะคะ เราถือว่าเราทำทาน (ถ้าขอมาก ๆ เข้าก็หน้าด้านแล้วค่ะ ถ้าเราด่า คุณไม่มีสิทธิ์โกรธนะ เพราะคุณหน้าด้าน) 

คนที่ขอยืมที่ชาร์จ ภาระเรานะคะ ถ้าไม่คิดว่าอาจจะต้องพึ่งพากันอีก เราไม่ให้นะคะ และของที่ราคาเกินร้อยในกระเป๋าเรา เราไม่ให้คุณเอาไปแน่นอนค่ะ แช่งนะคะ พวกเบียดเบียน พกเองสิวะ เคยให้ชาร์จ คือ โทรศัพท์ต้องมาอยู่กับเรา เราดูแลให้ (ไม่เคยเสือก) เราห่วงกลัวเราไม่ได้เพาเวอร์แบงค์คืน และไฟเรา เดี๋ยวเราไม่มีใช้

คนมีโทรศัพท์ ควรพกเพาเวอร์แบงค์ อย่าไปยืมเอาข้างหน้า คนอื่นเขาพกมาใช้เขาเองค่ะ

อ่ะเดิมเราพกใบใหญ่

  
เราชอบกระเป๋าแบบนี้ สกปรกแล้วเช็ดได้ ช่องเยอะ ๆ แต่หนักมาก เกินสองโล ทว่ามันอบอุ่น มีทุกอย่างที่เราพร้อมปฏิบัติงาน

 

 

ของทั้งหมด ได้แก่ กระเป๋าตังค์สองใบ (เน้นบัตรใบ เหรียญใบ) กระดาษจดลายม่อน เครื่องเขียน ปากกาน้ำเงิน ยางลบ ดินสอ ปากกา ไวท์บอร์ด คัตเตอร์ ไม้เซลฟี่ ขาตั้งเล็กใส่ถุงผ้า เพาเวอร์แบงค์ สายชาร์จสองแบบ มือถือสามเครื่อง (เอสสี่ซูมใช้ถ่ายรูป ขาตั้งกับไม้เซลฟี่เพื่อเอสสี่ซูม) ผ้าเช็ดเลนส์ หูฟังสองอันพร้อมอแดปเตอร์ในถุงสีชมพู (เผื่อร้องเพลง smule เคยได้ใช้หนสองหน) ทิชชู ผ้าอนามัย (ส่วนใหญ่เด็กขอ ติดไปเฉย ๆ เมนส์เรามักมาตอนนอน พกมาเอาบุญ) พลาสเตอร์ปิดแผล2แบบ (ส่วนใหญ่เด็กขอ เอาบุญ บางครั้งเวลาคนขออะไร แล้วไม่มีก็จดจำไว้ เอามาพก เอาบุญ แต่ถ้าขอมากไปก็หมด ขี้เกียจซื้อหรือมองว่าเป็นภาระ ก็จะไม่มีอีก ใครเห็นใจซื้อมาให้เราพกได้ ชวนกันทำบุญ เอาบุญ) สายวัดตัว ลูกแมกซ์ (คือเหมือนมีว่าจะใช้ แต่ลูกหมด เลยฝังใจ) กิ๊บดำหนังยางในถุงซิปล็อค ไฟแช๊ก (เราชอบไหว้พระ ไหว้ศาล) แฟลชไดรฟ์ กรณีจำเป็นไม่มีเน็ตสำหรับถ่ายโอนข้อมูล (ไม่มีวันให้คนอื่นยืมแน่นอน อย่ามาขอยืม เราด่าแบบไฟลุกแน่ เกลียดเวลาติดไวรัส) พิมเสนน้ำ วิตามินซี (กินเล่นแก้หวัด)
แทบเลตไอโมบาย จะพังแหล่ไม่พังแหล่ ที่ขอบรูป คือฟังไฟล์เสียงอยู่ ขอบคุณมากที่ยังไม่พัง ซื้อมาสามสีปีได้แล้วมั้ง จะให้แม่เล่นไลน์ แต่สเปคเครื่องต่ำมาก แทบจะเจ๊งตลอดเวลา เอามาใส่ไฟล์ฟังได้นี่เป็นบุญมาก ๆ 

  

ตอนหลังแบบสองโลทุกวัน หลังแด้ 

เลยเปลี่ยนกระเป๋า
  

วันที่ใส่เสื้อซาฟารี ^^^^^
  

วันที่ไม่ใส่เสื้อซาฟารี มือถือต้องมาอยู่ในเป๋า เราจะไม่มีทางเอาเอสสี่ซูมไป *หลัง ๆ ถ้าไม่มีงานอะไรต้องถ่ายรูป เราก็ไม่เอาเอสสี่ซูมไปแล้ว เราหนัก 555
  

เครื่องเขียนลดลง ของเหลือแค่นี้ เอสสี่ซูมก็ไม่พกถ้าไม่มีงาน
  

ในกระเป๋าเหรียญจะมี เข็มกลัด นามบัตร กระดาษจด เราจำได้เลย นานมาแล้วมีผู้ชายหล่อ ๆ คนนึง มายืนขอกระดาษจดจากเรา ทั้งที่วันนั้นเราไม่มีกระดาษ บอกเขาไปว่าไม่มี เขาไม่ยอมไป บอกว่ากระดาษอะไรก็ได้ เราเลยต้องให้บิลใบเล็ก ๆ ไป นั่นทำเราฝังใจมาก ๆ (เรารู้จัก แซวเฉย ๆ ช่วยอะไรได้ก็อยากช่วยจ้า รู้สึกติดค้างอะไรเค้า ช่วยอะไรได้ก็ยินดี แต่ช่วยไม่ได้ก็ไม่ช่วยนะ 555) เลยต้องพกกระดาษจด กระดาษหมดแจกนามบัตร ให้จด อ่อยอีก  555 ตลกละ ดีกว่าไม่มีจดล่ะวะ นามบัตรไว้แจกผู้ปกครอง

ประมาณนี้ 

อยากให้ทุกคนพร้อมลุย

*หลายอย่างอาจพอให้ยืมได้ แต่ถ้าเป็นไปได้ อยากให้พกเอง จะได้พร้อมทุกสถานการณ์ 

เราพกเพราะเรากลัวต้องใช้ แล้วเคยเจอว่าไม่มีใครให้ยืม (เขาไม่มี เขาไม่ให้) โลกของเราผ่านความรันทดมาเยอะนะ เห็นเราใจดี เพราะเราเจอคนใจร้าย คนเอาเปรียบ คนเห็นแก่ตัวมาเยอะมาก (ตอนเรียนมัธยม เราโดนจับแยกไปเรียนคนเดียวบ่อยมาก พวกวิชาเลือก คนอื่นเขาไม่มีน้ำใจให้คนมาคนเดียวโดด ๆ แบบเรา เสียใจ แค่เล่าก็อยากร้องไห้ 555 เราเลยต้องเป็นกระเป๋าโดราเอม่อน เพื่อจะได้ไม่ต้องไปรบกวนคนอื่น) ลองขอได้ แต่ถ้าเราไม่ให้ อย่ามาด่าเรา เพราะคุณน่ะกำลังเบียดเบียนเรา รู้เอาไว้ด้วยค่ะ
ฟังใหม่ทั้งไฟล์เหอะ เขียนบล็อกต้องใช้สมอง ไม่ใช่ใช้แต่ไขสันหลัง ฟังไม่รู้เรื่องเลย 555

มีอะไรอยู่ในกระเป๋าถือของแอมบ้าง

image

เคยเขียนหนก่อนแล้ว
แต่เขียนอีก
แอมบอกเลย ใบนี้ไปกับแอมทุกที่ ยกเว้นเดินไปตลาดนัด ไรงี้ อาจไม่เอาไป

– ช่องหน้าเห็นอะไรเหลืองชมพู
มันคือช่องใส่ทิชชูเปียก และ ทิชชูแห้ง แพคเล็กอานะ

– ช่องข้าง ๆ มีแฟลชไดรฟ์ ขอบอกว่าไม่ให้ใครยืมทั้งนั้น อย่ามาทำให้ลำบากใจ
พิมเสนน้ำ ยาอมโบตันมิ้นท์บอล

– ซิปถัดมา
เพาเวอร์แบงค์ สายS4Zoom สายไอ5c อย่ายืม (เราพกได้ ทำไมคุณถึงไม่พกเองล่ะ มีปัญญาซื้อสมาร์ทโฟนแพง ๆ ดี ๆ ใช้ แต่ไม่มีปัญญาซื้อเพาเวอร์แบงค์ อย่างเด็กเจ้าหน้าที่ห้องสมุดหลายคน ช่วยงานก็ไม่ได้มาก แต่มาเสียบไฟชาร์จซะมากกว่า อยากจะเหวี่ยงลงบ่อ ก็กลัวมันร้องเรียน กลัวไม่มีเด็กให้ใช้งานด้วย หดหู่มาก)

– ซิปถัดมา ขาตั้งยาชิก้า เป๋าตังค์ และไอ5cเวลาเสื้อไม่มีกระเป๋า

– ซิปหลัง ปากกาน้ำเงิน (ไว้ให้พวกขอยืมใช้ เพราะที่แขวนคอเรา เราไม่สะดวกให้ยืมหรอก) ปากกาสิบสี คัตเตอร์ ดินสอกด ยางลบ (แอบเสียวละลาย) ผ้าเช็ดเลนส์ และS4Zoom

– พวงกุญแจเป็นไขควงรูปใบไม้ของไดโซ

เราบอกเลยว่า เราไม่ได้อยากบ้าหอบฟาง หรือมาเล่าอวดไร แต่เราอยากบอกว่า คนสมัยนี้ คุณรับผิดชอบต่อสังคมน้อยไปไหม ที่เที่ยวชาร์จมือถือตามบ้านคนอื่น เบียดเบียนไปไหมที่ไม่เตรียมพร้อมอะไรเลย หวังแต่ไปเอาข้างหน้า ปากกานี่หายประจำ เพราะคนยืมแล้วไม่คืน

เราอาจจะดูเหมือนเป็นคนบ้า
แต่หลายครั้ง เราก็เป็นคนที่ทำให้ภารกิจของหลายคนสำเร็จ ยืมได้ค่ะ ถ้าที่ไม่ได้เขียนว่า “ไม่ให้ยืม”
แต่จะดีกว่ามาก ถ้าซื้อมาคืนบ้าง

หรือถ้าพกแบบนี้บ้าง เราก็ดีใจ

อยากให้ทุกท่านพกเป๋าแบบนี้

ถ้าเตรียมความพร้อมเองได้ มันคือสิ่งที่น่ายินดีนะ เพราะเท่ากับว่าคุณสมบูรณ์แบบในระดับหนึ่ง ลดซึ่งการเบียดเบียนผู้อื่น #ได้บุญ

มีอะไรอยู่ในกระเป๋าอ้วนอืดของป้าแอมซังกุง

ชั้นแรก ใส่เข็มกลัด (เรารักเข็มกลัดมาก เวลากางเกงตูดขาด ซิปแตก อื่น ๆ อีกมากมาย เข็มกลัดพอช่วยได้) กับแฟลชไดร์ (ไม่ให้ใครยืม เพราะติดไวรัสในห้องสมุด ไม่ใช้กะที่บ้านด้วย โอนถ่ายในเครื่องห้องสมุดแค่นั้นแหละ)

image

2 ใส่กุญแจห้องทำงาน

image

3 ใส่กุญแจบ้าน กับถุงเล็ก ๆ เผื่อต้องใช้ใส่ของชำร่วย ของกำนัล ของผู้ใหญ่บ้าน ยันขยะถ้ามีแล้วหาถังขยะไม่ได้

image

4 ใส่ทิชชูเปียก ไว้เช็ดมือเวลาจกส้มตำ วันก่อนก็เช็ดมือก่อนกินพิซซ่า (แต่นะก็ยังท้องร่วงเพราะกินเยอะไป 4.5  ชิ้น) มีเป๋าน้อยใส่ผ้าอนามัย กับผ้าเช็ดแว่น ไว้เช็ดเลนส์มือถือ ลูกอมดับกลิ่นส้มตำในปาก (บางทีก็อมแก้เครียด สมัยทำงานที่เก่า อมโบตันมิ้นท์บอลจนมีกล่องเต็มห้อง เครียดจัด) กับพิมเสนน้ำ ทาขมับแก้กลุ้ม ยางรัดผมนิดหน่อย

image

5 มีกระดาษจด ปากกาเจ็ดสีที่เราร้อยสายแขวนคอ ปากกาน้ำเงินแดงดำ ปากกาน้ำเงิน ปากกาแดง ดินสอกด ยางลบปากกา ยางลบดินสอ ลิควิด ปากกาไวท์บอร์ด ไม้บรรทัด) เราจะมีกระดาษโน้ตเล็กๆที่เป็นกระดาษอาร์ตมันติดตัวเสมอไว้ลองปากกา เพราะมันทำให้ปากกาหมึกไหลดีขึ้น (กระดาษที่พิมพ์โบชัวร์คูปองส่วนลดพวกพิซซ่า เคเอฟซีอ่ะ อีกด้านขาวๆน่ะ ลองขีดไปเลย) กระเป๋าสตางค์

image

6 มีเครื่องชาร์จพกพาไว้ชาร์จมือถือ ถ้าพกกล้องก็ไว้นี่ วางซ้อนกัน มีไฟแชก กับเทียน กับนามบัตรร้านหมูกระทะ พกตั้งแต่ปีใหม่ (เทียนพกตั้งแต่ลอยกระทง เพราะป้าร้านดอกไม้ที่เราซื้อไปไหว้ศาลพระภูมิศาลเจ้าที่ ให้มา แต่เราไม่ได้ใช้) เหตุผลคือวันกินเลี้ยงห้อง ก็เลยคิดว่าพกไว้ดีกว่า 555 เออแล้วก็กระเป๋าแขวนคอใส่มือถือได้อย่างเดียว

image

7 ด้านข้างใส่ทิชชูธรรมดา

image

8 ด้านหลังใส่ของที่เราใช้พิมพ์บล็อกอยู่เนี่ยแหละ น้องคิวสองของเรา กร๊าก ๆ กับใส่ไวเลสยูเอสบีอแดปเตอร์ เหตุผลคือพีซีเราเคยต้องใช้ ตอนนี้ไม่ต้องใช้เพราะซื้อเราท์เตอร์ใหม่ตั้งแต่ต้นปีที่แล้ว (ตอนแรกซื้อผิด555)  แต่พีซีอื่นก็อาจต้องใช้ (เฉพาะเราไปใช้เท่านั้น) มือถือเราเป็นไวไฟฮอทสปอตได้ เราเลยพกไว้ เผื่อต้องใช้ทำงาน

image

ทั้งหมดมีเท่านี้ ไม่ได้สำคัญสุด ๆ แค่อยากพกไว้ เพราะชีวิตเราผูกพันกับของเหล่านี้ (ออกแนวโรคจิตนิด ๆ)

สังเกตอย่างหนึ่ง เราจะมีของแขวนคอเยอะมาก เพราะเราอยากให้สังเกตสายยาว ๆ ได้ และสะดวกพกเวลาถือของเยอะ ๆ

หมายเหตุ อยากเติมว่า เราชอบใส่ป้ายแขวนคอ ชอบใส่ยูนิฟอร์ม ชอบอากาศธรรมชาติ (เกลียดแอร์) ถ้าเราสามารถยัดอีกอย่างลงในกระเป๋าได้ เราคงจะยัดเสื้อคลุมเสื้อชอปเสื้อกราวน์เทือก ๆ นี้ลงไป 555

แต่ถ้าพกน้อยสุดคงเป็นเป๋าตังค์กับมือถือใส่เป๋าน้อยแขวนคอ

พอดีวันนี้ชิล ๆ เลยเขียนเล่น ระหว่างเขียน มีคนมาจ่ายค่าโต๊ะจีนเย็นนี้ สองราย ไอ้น้องใหม่ยังไม่มาทำงาน เลยรับหยอดใส่เซฟมันไว้แล้ว
9:20 16/03/56