ของชำร่วยมีความหมายมากกว่าที่คุณคิด

image

กับบางคน
เวลาเลือกของชำร่วย
ก็เลือกที่ถูกที่สุด เพื่อลดค่าใช้จ่าย แต่ที่ยังต้องมีอยู่ ก็เพราะมันเป็นธรรมเนียมปฏิบัติ ถ้าไม่มี เดี๋ยวจะดูว่าทำผิดธรรมเนียม

ภาพสามอย่างข้างบน เรายกตัวอย่างนะ
จริง ๆ มีเยอะแยะ แต่เป็นพ่อแม่เราได้มา

เรานี่ไม่ค่อยได้หรอกของชำร่วย
ไม่ค่อยได้ไปไหน

ชิ้นแรก ของเราได้มา จากครูที่โรงเรียนเกษียณก่อนกำหนด เป็นพลอย ไม่ซ้ำกัน (ร้อยยี่สิบเม็ด แจกครูทั้งโรงเรียน) ถามพี่เอกจิลมา พี่บอกว่าประมาณ เจ็ดแปดร้อย แต่เหมือนเหมามา เลยตกเม็ดละ 200-300 (เพื่อนครูแอบถามมา) ถือเป็นของชำร่วยที่แพงมาก

แต่แบบบ้านครูเขาอยู่เมืองจันมั้ง

ชิ้นที่สอง และสาม เป็นของชำร่วยงานแต่งพี่สาวเราเอง อันรูปหัวใจ น้าเราถักเอง ตกอันละ15บาท

ส่วนกระเป๋า เป็นของชำร่วยทางเจ้าบ่าว

จริง ๆ มีพวงกุญแจด้วย แต่พี่ที่เอาไปแจก แจกอีท่าไหนไม่รู้ของชำร่วยหมด ไม่มีเหลือเลย

จำไว้นะคะ โปรดเก็บของชำร่วย ไว้สัก 50 ชิ้น ไว้ให้คนสำคัญที่ไม่ได้มางาน

ต้องเล่าก่อนว่าตอนแรก เอคุยกับเรา ว่าจะไปเดินหาของชำร่วยกัน เพราะเราเป็นพวกชอบของชำร่วยที่มีประโยชน์ ไม่ชอบของสวยงาม
แต่แล้วก็ตามใจแม่
แค่ดีแล้ว เพราะแจกเสร็จ น้าเราได้ออเดอร์หัวใจสีแดง เพิ่มจากเพื่อนแม่ที่กำลังจะแต่งลูกชาย

ทัศนะเกี่ยวกับของชำร่วยของเราเปลี่ยนไปตลอดกาล

ต่อไป จะหาของชำร่วย
จงหาจากคนที่รัก ๆ กัน
1. ได้อุดหนุนคนที่รัก ๆ กัน เพราะของชำร่วย คนรับเขาไม่คาดหวังมากมายหรอก แค่ได้เขาก็รับหมดแหละ แต่เงินที่เราต้องจ่ายไป หากจ่ายให้ญาติหรือคนที่รัก ๆ กันก็จะเป็นการส่งต่อความสุข และสร้างงาน สร้างอาชีพให้เขา

2. ได้ช่วยโปรโมต สินค้าให้คนที่รัก ๆ กัน เพราะแน่นอน คนที่รับไป อาจมีบ้างแหละ ที่เขากำลังตามหาของชำร่วยเหมือนกัน ซึ่งถ้าราคาโอเค เขาซื้อแน่นอน เพราะคนที่ตามหาของชำร่วยในลักษณะนี้คือ ไม่คิดมาก ต้องการแค่ชัวร์และถูก ของโอเค (ไม่น่าเกลียดเพราะอย่างน้อย ก็มีงานนึงเคยแจกแบบนี้แล้ว ดูเป็นของชำร่วยที่ได้มาตรฐานสากล 555)

เอเคยบอกน้าไปว่า แอมจะพาไปซื้อ น้าเลยพูดว่า “ไม่อุดหนุนอี๊เหรอ?”
วันนั้นเราฉึกมากเลยนะ
แหม ทำไมเอโบ้ยกูฟระ ในเมื่อตัวก็อยาก แต่เอาเหอะ วันหลังเราจะคิดแบบนี้ เพราะเรามองเห็นอะไรบางอย่างที่ซ่อนอยู่ในของชำร่วยแล้วอ่ะ (ทำทีจำนวนมาก เกิดการสร้างงาน เกิดรายได้ )

ปล.วันก่อน เล่าประเด็นนี้ให้พี่แถวบ้าน อายุ 35 แล้ว ตกงาน ก็อยากช่วย ๆ กัน เขาจบศิลปะนะ แต่ก็ไม่รู้ดิ เราก็แนะเท่าที่แนะได้อ่ะ เข้าใจคนตกงาน และถ้าเราไม่อัพระดับการศึกษาตัวเอง เราอาจเผชิญหน้ากับการตกงานอีกก็ได้ เพราะสังคมยศฐาบรรดาศักดิ์นี้ ไม่มีที่ว่างสำหรับคนที่ไม่สร้างกระดาษ

สู้ต่อไป ไม่ก็หาทางอื่น
แต่เราจะพยายามเป็นแบบอย่างที่ดี ที่จะไม่นับถือคนตามยศตำแหน่งวัยวุฒิคุณวุฒิ
แต่จะนับถือที่เป็นแบบอย่างที่ดี
พอแล้ว

จงเป็นแบบอย่างที่ดี
อย่าไปแคร์

หมายเหตุ เรามีเรื่องนอยด์อีกนิดหน่อย แต่มันจะสอนให้เรา อดทน และ เฉย และทำหน้าที่ตามใจและสมองเราโอเค

“ไม่มีอะไรจะทำร้ายเธอ ได้เท่ากับเธอทำตัวของเธอเอง ให้เธอคิดเอาเองว่าชีวิตของเธอเป็นของใคร…”

จงทำดีและเป็นแบบอย่างที่ดีค่ะ
แชร์สิ่งที่ดี มีประโยชน์