อยากให้ช่างภาพนักเรียนของครู ถ่ายภาพได้ในมุมมอง ใกล้ชิดแบบนี้

ครูเหรอ ถ่ายไม่สวยหรอก จัดองคประกอบรึก็ไม่เคย ปรับแต่งด้วยแอพ ก็ไม่มี

ไม่ชอบถ่ายภาพด้วย ครูไม่ชอบเป็นช่างภาพ อย่าถามเลยว่าทำไม

แต่ครูชอบให้มีภาพไว้เป็นแบบอย่างในปีต่อ ๆ ไป

ไปเจอของโรงเรียนบางพลีราษฎร์บำรุงมา ชอบมุมมอง สี ขนาดภาพ เรียกไม่ถูก ออกแนว มีเดียมชอต หน้าชัดเจนดี (ลองชอต มีเดียมชอต โคลสอัพ ไรงี้อ่ะ)
https://www.facebook.com/media/set/?set=a.315503502117448.1073741944.168610553473411&type=3
ต้องไปเตือนให้เด็กฝึกถ่ายให้ได้แบบนี้ ช่วยงานครู ๆ 

และที่สำคัญห้ามลืม

ภาพต้องชัดเจน คมชัด 

สีต้องไม่เพี้ยน

ไรงี้

โฆษณา

มาถ่ายรูปให้เป็นประโยชน์กันจ้า

อยากให้อ่าน (ครูแปะไว้ที่เม้นต์รูปภาพโปรไฟล์ด้วย)
ภาพที่อยากให้ช่วยถ่าย 

คืองานโรงเรียนทุกงาน ถ้าถ่ายได้ (เจ้าของสิ่งที่จะไปถ่าย อนุญาตให้ถ่ายได้) ก็ถ่ายเลย เช่น
1. การเข้าแถว แล้วมีกิจกรรมหน้าแถว เผื่อแบบมีวิทยากรมาพูดเรื่องโรคระบาด ไรงี้ ถ้าอยู่ในมุมที่เราถ่ายได้พอดี ก็ถ่าย 

แต่ถ้าไกล ไม่ต้องวิ่งออกไป เอาว่าถ่ายได้ก็ถ่าย ถ่ายไม่ได้ก็ไม่ต้องถ่าย ไม่อยากให้ลำบากจนเกินไป
2. ตลาดนัด ถ่ายของที่ขาย ถ่ายแม่ค้ากับของที่เขาขาย ถ่ายร้านต่าง ๆ โฆษก คนทำงาน 
3. งานนิทรรศการต่าง ๆ ป้ายประกาศ ผลการประกวด รางวัลต่าง ๆ สูจิบัตร คนมางาน คนแข่งขัน ฯลฯ
4. งานในห้องสมุด ถ่ายไป เผื่อเอาไปใส่พอร์ตโฟลิโอ้ตัวเองได้ เวลาใครทำงานอะไร ก็ถ่ายไป
ถ่ายได้อีกมากมาย ที่ไม่ใช่การแกล้งกัน 
แต่ขอร้อง อย่าถ่ายเซลฟี่ ภาพปัญญาอ่อนแบบนั้น ก็เอาไปลงในเฟซส่วนตัว ไม่ต้องเอามาลงเพจ ให้รก (บางคนไปเที่ยวสิบยี่สิบที่ ถ่ายแต่เซลฟี่หนังหน้า หน้าก็เหมือนเดิม จะย้ายที่ถ่ายทำไมก็ไม่เข้าใจ ถ่ายไปก็ไม่เห็นแบกกราวน์อยู่แล้ว เห็นแต่หนังหน้าเดิม ๆ อย่าถ่ายมานะ มันไม่ใช่จุดมุ่งหมายของเพจ) 
ถ้าถ่ายภาพบุคคล เน้นให้ดูสวยงาม (ชวนให้เขายิ่ม) กับฉากหลังที่มีสาระ เช่น ถ่ายคนมานิทรรศการ ด้านหลังเป็นป้ายชื่องาน
ครูแอมไม่ใช่คนถ่ายรูปสวยนะ แต่พยายาม ถ่ายให้มันมีเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้น เช่น การถ่ายรูป “งานวันลอยกระทง”

ต้องวางแผนแล้วว่าจะถ่ายสิ่งเหล่านี้ ได้แก่

– เด็กทุกห้อง ตอนกำลังทำกระทง 

– กระทงที่เสร็จแล้ว (ถ้าได้ทุกห้องจะดีมาก เป็นตัวอย่างให้อนุชนรุ่นหลังได้)

– บรรยากาศการทำกระทงของคณะสี ทุกคณะสี

– การตัดสินกระทง กรรมการตอนตัดสิน

– การแห่กระทงไปวัด กลองยาว นางรำ ขบวน

– การขายกระทงที่วัด คนขาย โต๊ะวางกระทง

– คนลอยกระทง 

ทุกภาพ ถ่ายเผื่อไว้เลย หลาย ๆ มุม 
คือถ้าเรารู้ว่าสิ่งที่เราจะถ่าย มันมีที่มาที่ไปยังไง เราจะถ่ายภาพได้ครบที่ควรถ่าย คนที่ต้องการภาพก็จะเอาไปใช้ประโยชน์ได้ ฝึกทำงานแล้วได้ใช้จริง ทำตัวให้เป็นประโยชน์
บางคนเขามีปัญญาซื้อหากล้องแพง ๆ กล้องดี มาถ่าย เน้นจุดโฟกัสได้ ชัดเฉพาะจุดที่ต้องการ ก็ดีแล้วในวาสนาของเขา 

แต่ถ้าเราใช้กล้องธรรมดา ชัดทั้งภาพ ก็โอเคมากแล้วนะ (สำหรับคนที่ต้องการรูป มีรูปนั้น ๆ แค่ 1 รูป คือดีใจสุดยอด ไม่สนหรอกภาพจะสวย หรือไม่สวย // ถ้ามีหลายรูป ค่อยเป็นห่วงเลือกรูปสวยไม่สวย) อย่างน้อย ภาพที่ชัดก็ยังดีกว่าภาพที่ไม่ชัด ดังนั้น ถ่ายให้ชัด
ก่อนถ่ายรูปสำคัญ อย่าลืม ดูเลนส์ ว่ามีรอยนิ้วมือประทับอยู่หรือเปล่า เช็ดบ้าง (ถ้าใช้กล้องคนอื่นถ่าย ระวัง อย่าเอานิ้วไปจิ้มเลนส์ มองก่อนถือเลยว่าเลนส์อยู่ตรงไหน)
กฎการจัดองค์ประกอบภาพ ถ้ารู้ไว้ก็ดี แต่ถ้าไม่รู้ก็ไม่เป็นไร (ในเน็ตมี หาอ่าน ศึกษา เรียนรู้ด้วยตนเองได้)

แค่รู้ว่า การถ่ายรูป ควรเผื่อที่ว่างไว้หน่อย อย่าถ่ายติดขอบ คอขาด หัวขาด โดยเฉพาะถ้าสิ่งที่ต้องการถ่าย กลับถูกตัดขาดไปนี่ ไม่ต้องคิดถ่ายรูปเลย ถือว่าฝีมือห่วยแตกมาก ๆ 555 
ถ้าคิดไม่ออก ง่าย ๆ เลย จัดให้ของที่จะถ่าย อยู่ตรงกลาง ก็จบ 
ส่วนตัวครูไม่เคยจัดองค์ประกอบอะไรเลย ครูมองแค่ว่าครูจะถ่ายอะไร แล้วก็ถ่าย
แล้วโพสต์เลยให้ไวไว มีคนคอยดูรูปแน่ แค่จะมากหรือน้อยเท่านั้นเอง
ถ่ายสวยไม่กลัว กลัวไม่โพสต์ (โพสต์ไม่กลัว กลัวหาไม่เจอ แบบ ลิมิตเกิน ถ้ารูปงานสาธารณะ อย่าลิมิต คนหลายคน ไม่ได้เก่งเทคโนโลยี เขาไม่อาจรับรู้ข้อจำกัดในการเข้าถึงได้ไรงี้)
ถ่ายแล้วไปไหน 555
บางรูป กับนักเรียน มันไม่สำคัญ แต่กับคนที่อยากใช้รูป มันสำคัญมาก 
ถ่ายรูปไม่สวยไม่เป็นไร 

แต่ถ้ารูปที่เราถ่าย ช่วยลำดับเหตุการณ์ได้ ครูว่ามันก็โอเคนะ 
ถ่ายรูปไว้เพื่อเป็นเครื่องช่วยจดจำ 
อะไรประมาณนี้
(ดู editor ได้ที่ คอมเม้นต์ รูปปก)

จากเพจ

 

อยากให้มี ล้างฝุ่นรองเท้า ครีม ช่างภาพไรท์dvd ฝ่ายต้อนรับ และอย่าพูดนาน

1. เครื่องทำความสะอาดพื้นรองเท้า ขณะใส่อยู่
โดยใช้พลังงานแสงอาทิตย์ เป็นเครื่องที่มีพื้นผิวขรุขระ สาม่รถจับและเช็ดฝุ่นออกจากพื้นรองเท้าได้ และทำความสะอาดตัวเองได้ ทุกกี่นาทีก็ว่าไป ให้มีลักษณะเหมือนเวทีแคทวอล์ก นำไปสู่ทางขึ้นบันไดตึก ปรารถนาให้มีมาก ไม่อยากให้มีการถอดรองเท้า (บางคนก็เท้าเหม็นจะตาย ต้องไปคิดรองเท้าลดเท้าเหม็น ขอคิดก่อน)

เหตุผลที่อยากให้มี คือ
ที่ทำงาน เป็น ร.ร. เด็กนักเรียนต้องถอดรองเท้า (ด้วยเหตุผลที่ว่า ถ้าไม่ถอด ฝุ่นที่ติดรองเท้ามา จะเข้าไปอุดในเครื่องปรับอากาศ ทำให้เครื่องพัง – อ้าว แล้วตามบริษัทห้างร้าน ทำไมไม่เห็นต้องถอดเลย เขาให้ถอด ใส่ถุงรองเท้า ที่เป็นผ้าร่ม ถือขึ้นตึก ไปไว้นอกห้อง ให้ถูกขโมยมั้ง แทนที่จะไว้หลังห้อง ) แล้วรองเท้ามันเลยหายกันมากมายก่ายกองเลยไง เพราะโดนขโมย ใส่ถุงรองเท้ายังขโมย สรุป ไม่ถอดเลยดีกว่าป่ะ ไม่ถอด ก็จะไม่หาย ถ้ายังหายได้ก็บ้าละ -”- (ไม่ก็ถอดแค่ในห้องเรียน วางไว้หลังห้อง ถ้ายังอยากจะถอดรองเท้าอยู่นั่นแหละ)
เมื่อไม่ถอด ก็ห่วงฝุ่นขึ้นตึก (ฝุ่นน่ะขึ้นแน่ แม้แต่ถอดรองเท้า ก็เด็กมันเดินถอดรองเท้าไปที่ถนนระหว่างตึกด้วยไง มันบอกว่ารีบ ขี้เกียจเอารองเท้ามา สรุป จะไม่เอาฝุ่น ก็ได้ฝุ่นขึ้นตึกอยู่ดี ไม่รู้โง่หรือฉลาด มันน่าสงสัยว่าทำไมพวกหน่วนงานราชการที่มีแอร์ ไม่เห็นต้องถอดรองเท้าเลย ทำไมโรงเรียนต้องถอด)

2. ผลิตครีมทาผิว สบู่ แป้ง ทุกอย่าง หมายถึงเราจะทำเอง หรือทำแล้ว ผ่าน อย แล้ว มาให้เราเป็นพรีเซนเตอร์ก็ได้ เพราะอะไรรู้ป่ะ ก็เหตุผลเดิม ๆ เด็กนักเรียน ถามบ่อยมากว่าทำไมขาว อยากผิวสวยเหมือนครู จะไปทำขายละ เผื่อรวย จริง ๆ เราไม่ใช้อะไรทาเลย อาบก็สบู่เฮดทูโท ตอนนี้ใช้มะรุมนกแก้ว หน้าดร.มนตรี แล้วก็เบนเนตส้ม ทาบีโอเร กันแดด แล้วแต่ซื้อได้ กินกล้วยน้ำว้าทุกเช้า นอกนั้นก็แล้วแต่อารมณ์

เหตุผลที่อยากมี คือ อยากขายของ อยากมีรายได้เสริม เพราะอยากไปทำธุรกิจ เบื่อระบบที่น่าเบื่อ จริง ๆ อยากทำครีมสมุนไพรเอง ต้องหาโอกาส ชีวิตชอบความสงบร่มเย็นเป็นสุขสวยงาม ไม่ชอบยศฐาบรรดาศักดิ์ รำคาญมาก

3. อยากแนะนำของขวัญที่มีค่ามากกว่าของชิ้น ๆ เชื่ออีชั้นเถอะค่ะ
อยากให้มี ช่างภาพสาธารณะ ประจำจุดถ่ายรูปของงาน อย่างน้อย 1 คน พอเวทีแสดง ก็มาอยู่หน้าเวที (จำนวนจะมากกว่านี้ ก็จะยิ่งดีมาก ใส่ชุดชัดเจนว่าเป็นช่างภาพ เจ้าภาพเลี้ยงขนม น้ำ รับรองก่อนงานเริ่มแล้ว ถ้างานเริ่ม ต้องทำงานได้เลย มีที่นั่งสแตนบาย พร้อมลุกไปถ่ายรูปได้ทุกเมื่อ)
ถ่ายทุกคน ถ่ายเยอะ ๆ
และพอจบงาน เอาไปแต่งสักจำนวนหนึ่ง แล้วสุดท้ายเอาไปไรท์ พร้อมกับ “รูปถ่ายทั้งหมดที่ถ่ายมา” ใส่แผ่น DVD ทำปกสวย ๆ แล้วมอบเป็นของขวัญให้กับคนสำคัญของงาน จะทำขายก็ได้ ถ้าขี้เหนียวมาก หรือหาคนช่วยหารค่าช่างภาพ ถ้าถ่ายทุกคน ทุกโต๊ะ ทุกจุดจริง ๆ กูยอมจ่ายอ่ะ เอาดิ ดีกว่าถ่ายไปถมที่ หรือถ่ายไปลบทิ้ง ไม่เคยได้เห็นรูป เหอะ น่าเบื่อโคตร ๆ ของโคตร ๆ
เมื่อวานจริง ๆ เรากะกิน แต่มีพี่ท่านนึง บอกว่า รบกวนถ่ายรูปให้พี่ที เพราะพี่ไม่มีคนถ่ายให้ เข้าใจเลยอ่ะ เวลาอยากได้รูป เหมือนเราอ่ะ อย่านึกว่าเราชอบถ่ายรูปคนอื่นนะ เราไม่ชอบ เพราะไม่ค่อยมีคนถ่ายให้เรา และเราก็ไม่ค่อยถ่ายตัวเองด้วย ไม่ชอบสร้างภาพ บางคนขยันสร้างภาพมาก งานการไม่ทำ ตื่นเช้ามาเป็นถ่ายรูป ได้ไลค์เยอะ ๆ แต่เรื่องสำคัญเสือกไม่รีบทำ อุบาทว์จริง ๆ คนแบบนี้ แต่แปลกนะ ที่คนส่วนใหญ่ชอบคนแบบนี้

4. แนะนำไว้
อยากแนะนำไว้จริง ๆ สำหรับคนจัดทุกงาน
คนที่เป็นฝ่ายต้อนรับ ต้องเป็นที่รู้จักกับคนที่เป็นแขกเยอะแยะ ไม่ใช้สักแต่ใช้คนที่ตัวเกลียด หรืออยากให้มีงานทำ ไปต้อนรับ เพราะนอกจากจะไม่รู้จักแขกแล้ว ยังอาจจะไปแสดงอาการงุนงง งุ่นง่าย เงอะงะ ใส่แขกด้วย ช่วยใช้สมองสักนิด ก่อนใช้คนส่งเดช ด้วยความหวังดีจริง ๆ ถึงได้อยากบอก
ส่วนในงาน ที่มันยิบย่อย ถ้าจัดบ่อย แนะนำให้เก็บกำหนดการ ปัญหาที่พบ และหนทางแก้ไข ลงเว็บ ให้คนอื่นอ่านได้ แบบประมาณว่า ถ้าไปอ่าน จับตัวลง แล้วคนเหล่านั้นสามารถทำงานแทนได้เลย ไม่ใช่แบกรับห่าเหวไว้กับตัว บริหารไม่เป็น แล้วก็ดีแต่มองว่าคนอื่นไม่ทำงาน

5. ทำทุกอย่าง ควรมีแผน ที่เปิดเผย และ ล่วงหน้า จะได้ไม่เน่า งานเข้าพร้อมกัน สี่ห้าเรื่อง มันคือความล้มเหลว ไม่ใช่ความสามารถในการบริหารจัดการ อย่าเข้าใจอะไรผิด
และการพูดในที่ที่ร้อน อึดอัด นั่งไม่สบาย อย่าพูดนาน เพราะเบื่อกันทุกคน ความตั้งใจฟังจะไม่มีเหลือ

มีอีกเยอะ
จะเขียนอยากให้มี แบบนี้เรื่อย ๆ