ไอโฟน ก็มีปัญหานะคะ

ของแอมเอง 

มันไม่ยอมเซฟภาพ คือ ถ่ายแล้วไม่ติด แคปเจอร์ภาพไม่ขึ้น ที่ไม่ได้เต็มนะคะ คือเริ่มเป็นมาหลายเดือนแล้ว แต่เดิม แก้ด้วยการปิดเครื่องแล้วเปิดใหม่ ก็จะหาย แต่วันนี้ เปิดปิดตั้งสามรอบ งงมาก ว่ามันเป็นอะไร 

แค่ 1 ปี 4 เดือนเองค่ะ

แต่แอมถ่ายรูปเยอะอยู่

…….

พี่กบก็ตามหาแอม จะให้ดูไอโฟน คือ มีสายเข้า แล้วรับไม่ได้ เพราะไม่มีหน้าจอกดรับ

ใหม่บอกมา

แอมบอกเลย แอมก็เจอ แต่กับโทรไลน์นะ

เดี๋ยวถ้าพี่กบเจอแอม คงถามอีกที

จะหาคำตอบมาให้ได้

ที่ไม่ใช่กดรีเซตเครื่อง (โหดร้ายเกินไปค่ะ 555)

Advertisements

อยากให้เป็นแบบนี้มากกว่า

image

ตะกี้เราอาบน้ำ
เราได้ยินเสียงโทรเฟซ เราก็มโนว่าจะมีหนุ่มเก่งเท่ผอมสูงหล่อในฝันเราโทรมารักเดียวใจเดียว (มโนมากนะแก คนอ่านคิด) ที่ไหนได้ นักเรียนที่น่าเห็นใจ

เราสงสารเด็กโรงเรียนที่เราทำงานมาก ๆ เพราะที่นี่ มีกฎเกณฑ์และการบังคับเยอะมาก ถ้าเราเป็นเด็ก แล้วเรียนที่นี่ เราจะลาออกไปเรียนที่อื่น เพราะหลายสิ่งอย่างมันบีบคั้นมาก และไม่ค่อยยืดหยุ่น ไม่คำนึงถึงความแตกต่างระหว่างบุคคล แต่เพราะเราเป็นครู (ศักดิ์น้อยนิด ต่ำเตี้ยเรี่ยราด ไม่อาจไปเผยอหน้าสู้ใครเขาได้) ซึ่งมีแรงกดดันส่วนตัวที่ทำให้เราไปจากตรงนี้ไม่ได้ และแอบมีอะไรในใจ เราจึงยังอยู่ที่นี่ ด้วยเหตุผลที่ก็ ช่างเหอะ แต่ยังมีความสุขใจ ก็อยากอยู่

นี่คือตัวอย่างจากหนุ่มน้อย ม.6 ที่เครียดจากการโดนทวงหนังสือ

จะเล่าให้ฟังว่า ตอนเราอยู่มัธยม ที่ ร.ว.บ. ไม่มีเจตนาเปรียบเทียบ แต่อดเล่าไม่ได้ ที่นั่นไม่บังคับยืม เราเคยยืมหนังสือจิตวิทยาเล่มนึง แล้วคืน แต่เจ้าหน้าที่ทำไม่ออก (ใช้ระบบคอมแล้ว) แต่พอไปที่ชั้น หนังสืออยู่ หยิบมาคืนก็ไม่เสียเงิน

เราไม่เคยเจอการทวง และไม่เคยเห็นการเรียกประจานด้วย

ที่นี่บังคับยืมให้ได้อะไร เราหดหู่เสมอมา เสมอไป และจะหดหู่จนกว่าจะเปลี่ยนแปลง คือเลิกบังคับ หรือไม่ ก็คือเราจากไป
เพราะเรามองไม่เห็นประโยนช์ของการบังคับยืมเลยจริง ๆ คนที่มายืม แบบดี ๆ ถึงไม่บังคับ มันก็มา

ลามไปถึงเรื่อง สมุดบันทึกรักการอ่าน
เด็กที่สนิท เล่าให้ฟังว่า
มันเขียนสักสิบกว่าเรื่อง จากนั้นหน้า 11 ก็เอาหน้าหนึ่งมาเขียน เขียนวนจนเต็มเล่ม ครูก็จับไม่ได้หรอก เพราะครูไม่ได้ตรวจ ครูให้มันปั้มตัวปั้ม แทนการตรวจแล้วด้วยซ้ำ อืม เขาเผาผลาญงบประมาณไปเพื่ออะไรกัน ฟังแล้วรู้สึกสมเพชตัวเอง ที่ต้องมารับรู้อะไรแบบนี้

เคยเขียนข้อเสนอของเรื่องนี้แล้ว

https://iampranitee.wordpress.com/2014/12/07/แก้ปัญหาความซ้ำซ้อนและ/

ลองอ่านดู

ไม่งั้นก็ตัดไปสักอย่างก็ยังดี

บอกตรง ๆ เราสัมผัสว่าสองอย่างนี้ บังคับยืมบังคับเล่า กับลอกรักการอ่าน (ที่ร้ายถึงขั้นส่งผลให้มีการจ้างเขียน เล่มละร้อย) สุดแสนจะไร้ประโยชน์ และทำให้เด็ก “เกลียดการอ่าน” แทน

แก้ปัญหาความซ้ำซ้อนและคืนหนังสือไม่ออกจากระบบ

image

image

image

นี่คือบันทึกการอ่านของ ราชวินิตบางแก้ว เห็นแม่วางไว้เลยจิ๊กมาถ่ายรูป

ทุกโรงเรียนคงมี

โรงเรียนที่เราทำงานก็มี

แต่ทำไมงานรักการอ่านในโรงเรียนเราถึงยังซ้ำซ้อนมาก โคตร จะเยอะไปไหน

เรื่องคือ บันทึกเนี่ย เด็กที่ ร.ร. ก็ต้องเขียน แต่ชอบมาแจกเอาตอนท้ายเทอม  มันก็ต้องปั่นกันตาหูแหก ตู้หนังสือในห้องสมุดถึงขั้นเละเทะชิบหายวายป่วง ซึ่งนี่คือปัญหาที่ห้องสมุดเจอ

กับอีกปัญหาคือ เด็กคืนหนังสือแล้ว แต่คนทำ ทำไม่ดี ทำไม่ออก บางทีก็ทำเบิ้ลเป็นเข้ายืมอีกรอบ ซึ่งมันเป็นผลมาจากการบังคับยืม เทอมละ 10 เล่ม ซึ่งไม่ได้ช่วยให้เด็กรักการอ่านเลย แต่ช่วยให้เด็กเกลียดห้องสมุด เกลียดครูห้องสมุด ไปโดยปริยาย

รีบ ๆ ยืม ผลคือไม่ออก กลายเป็นพอจะยืมเล่มใหม่ เลยยืมไม่ได้ เพราะระบบฟ้องว่า ยังไม่คืนเล่มเก่าที่ยืมไป
เด็กบางคน ที่บ้านมีเงิน ยอมเสียเงินแจ้งเป็นทำหนังสือหาย เสียค่าปรับ 1.5 เท่า ของราคาหนังสือ เพราะขี้เกียจไปค้นหนังสือบนชั้น (ชั้นที่เละ เพราะบังคับยืม จนมันเละ ไม่มีปัญญาจะเอาเวลาที่ไหนไปจัด)
แต่บางคน มั่นใจว่าคืนแล้ว ก็ต้องเสียเวลาค้นหนังสือ

เราเคยเสนอว่า ทำไมไม่ให้ยืมคืนเครื่องเดียวกันไปเลย เพราะ
– เด็กจะได้ไม่ต้องต่อแถวสองรอบ
– ชวนให้เด็กถือเล่มคืนและยืมมาเลย คืนเสร็จ ก็ยืมเลย (ทำพร้อมกันได้) ปัญหาเรื่องขี้เกียจต่อแถวยืม หลังจากต่อแถวคืนนาน ก็จะหมดไป ต่อแถวเดียว ได้ทั้งคืนและยืมไปเลย แต่กลับไม่ได้ “เขา” บอกว่า มันทำให้เจ้าหน้าที่สับสน 

สุดท้าย เราเลยอยากช่วยเด็กสุด ๆ ด้วยการ เลิกเล่า (มาคืนหนังสือ ต้องเล่าสรุป -”- บ่มเพาะการเป็นมลพิษในห้องสมุด ให้เด็กเอาติดตัวไปทำสันดานเสียในห้องสมุดอื่นนะ ข้อนี้เราโคตรเกลียดมาก อย่าหาว่าเกลียดอย่างไหน จะได้อย่างนั้น เพราะเกลียดจริง ๆ เกณฑ์ก็เกลียดจะแย่แล้ว ยังเกลียดเด็กที่มาเล่ามั่ว พอเราให้บัตรคืน ก็หัวเราะชอบใจที่ครูแม่งโง่ เล่ามั่วก็ยังผ่าน หลัง ๆ เราไม่อยากนั่งรับคืนเลยนะ เหตุผลคือ ประสาทเสีย เสียสุขภาพจิต) เลิกเล่า แล้วหันมาจดลงบันทึกรักการอ่านไปเลยทีเดียว ทำทีเดียว ได้สองงานเลย คือ งานภาษาไทย และงานคุณลักษณะห้องสมุด
พอมาคืน หนังสือที่ยืมไปเขียนบันทึกรักการอ่าน ก็แค่ส่งเล่มบันทึก เปิดหน้าที่บันทึก ส่งพร้อมหนังสือที่ยืมไป เพิ่มนิดตรงชื่อหนังสือ ให้เขียนเลขทะเบียนหนังสือลงไปด้วย
แล้วพอมาคืน เจ้าหน้าที่คนนึงจะยิงสแกนเล่มออกจากระบบ  อีกคนจะเซ็นชื่อในบันทึกการอ่านว่าคืนแล้ว (เขียนชื่อคนยิงสแกน และชื่อตัวเอง) แค่นี้ก็ใช้ยืนยันเวลาหนังสือไม่ออกได้แล้ว
และคนนับคุณลักษณะให้เป็นครูไทยไป
ใครจะลอกเพื่อนไปส่งบันทึกก็ช่างหัวมันเหอะ แค่มันลอก มันก็ได้อ่านแล้ว จะเอาอะไรกับมันนักหนา

และถ้าใครไม่ยืมหนังสือจากห้องสมุดก็ช่างเหอะ แค่บันทึกครบก็คือผ่าน

หรือใครมายืมห้องสมุด อ่านเล่น ไม่บันทึกก็เรื่องของมัน (คงไม่ให้เล่า รำคาญ งี่เง่ามาก) แต่เวลาคืนก็จะไม่มีหลักฐานให้เจ้าหน้าที่เซ็นยืนยันการคืน ดังนั้นยืมแล้ว เอาไปบันทึกรักการอ่านเหอะ

ไม่ต้องกลัวว่า ห้องสมุดจะเงียบ เพราะเด็กกลุ่มดี ๆ ที่รักการอ่าน ก็พอมี  ไม่ใช่ไม่มี

เราต้องทำให้สมุดให้เป็นแหล่งค้นคว้า ไม่ใช่นรกสำหรับคนที่ไม่ได้อยากอ่านหนังสือในห้องสมุดนี้

เราต้องการให้แก้ปัญหา
– การบังคับยืม
– การเล่าสรุปที่ 90% มันเล่ามั่ว ไม่เชื่อมานั่งช่องคืนดิ
– การที่คืนหนังสือไม่ออก
– การที่เล่มรักการอ่านแจกช้า และแย่พอกันคือการบังคับให้เขียนอย่างบ้าคลั่ง

สงสารเด็กยุคนี้
ไม่รู้จะช่วยได้เมื่อไร

เซ็ง ถึงขั้นไม่นอน ขอมาระบายความรู้สึก

อยากรู้จริง ๆ ว่า มีใครมองเห็นปัญหาเหมือนเราบ้างไหม?

แก้ปัญหามือถือ ไฟล์ดาวน์โหลดไม่ได้ขึ้นการเตือนค้าง

image

เมื่อคืนแอมเจอปัญหานี้

แอมก็นึกถึงริงโกะ เพราะริงโกะขายมือถือ

แล้วก็ไม่ผิดหวัง 😀

เลยเอามาแชร์ค่ะ เผื่อใครเจอปัญหาเหมือนกัน

image

image

ริงโกะ แอมเจอปัญหากับมือถืออ่ะ มันดาวน์โหลดไม่เสร็จ ค้างแบบนั้น ปิดเครื่องก็ยังไม่หายอ่ะ ไม่รู้จะลบออกยังไง ริงโกะมีวิธีลบการเตือนแบบนี้ออกได้ป่าวอ่ะ แอมโหลดไฟล์อีกที โหลดได้แล้ว แต่การเตื่อนว่าโหลดไม่ได้ มันก็ไม่หายไปสักที ปิดเครื่อง ถอดแบตก็ไม่หาย T.T

ตอบ
ตามสเตปนะคะ

ไปที่ตั้งค่า ->>>>>ไปที่ application ->>>>>เลือกไปที่ทั้งหมด เลื่อนแถบบน

เลือก คำสั่ง กานจัดการดาวน์โหลด /Download manager แล้วกดเข้าไป เลื่อนคำสั่ง ลบข้อมูล

😀

ถ้ามีปัญหาเรื่องมือถือ คงได้รบกวนริงโกะอีก
ขอบคุณหลาย ๆ เลย

หลากหลายเรื่อง ที่ถ้าคุณเป็น แล้วคนอื่นไม่พอใจ ก็ไม่ใช่เรื่องแปลก เพราะใครเจอก็คงไม่น่าพอใจจริง ๆ

1. ยืนคุยกันแกะกะทางที่คนอื่นต้องทำงาน เช่น หน้าประตู วันนี้เจอ จะปิดคอมก็ไม่ได้ จะไปเก็บของก็ไม่ได้ ไอ้น้องอีกคนโดนเร่งมา จะไปถามก็ไม่ได้ (คุยอยู่ ขัดจะเสียมารยาท) เดินไปเก็บ หรี่เสียงคุยเหมือนกลัวว่าจะมาเสือกแอบฟังงั้นแหละ ป่าวเลย ไม่เคยอยากรู้เลย แต่ที่จะบอกคือ จะืทำงาน ไปนั่งคุยกันให้มันไกล ๆ ทางที่คนอื่นเขาจะทำงานหน่อยได้ไหม นึกว่าสงสารเหอะ งานจะได้เดิน

2. โทษคนอื่นทั้งที่ตัวเองแหละผิดที่ไม่ถาม เวลาคุณถามอะไรไม่ครบ แล้วคิดเองเออเองว่าต้องเป็นงั้นเป็นงี้ แล้วในความจริงมันไม่เป็นงั้นไม่เป็นงี้ คุณต้องโทษตัวเองที่คุณไม่ถาม ไม่ใช่โทษเขาที่เขาไม่บอก เพราะว่าบางทีเขาก็ไม่ได้มีหน้าที่มาสาธยายทุกเรื่องให้คุณรู้ อย่ามาโทษคนอื่นไปเสียทุกอย่าง

3. อะไร ๆ ก็ติดกับคน มันเป็นสิ่งที่หน้าเบื่อมาก เพราะถ้าคนคนนี้ไม่อยู่ งานการไม่ต้องเดินกันพอดี หรือไม่จริง (อย่ามาถาม ตอบไม่ได้ ยึดติดที่คน คนอื่นตอบไม่ได้ ไม่มีสิทธิ์กำหนด – ทำการยังไม่ได้สิทธิ์ สั่งไม่ดีเอง เหมือนปล่อยฟรีสไตล์ แต่โดนแก้งานตลอด – เหนื่อยนะ)

เราบอกได้เลย เรากำลังจะออกจากงาน (เออ เคยบอกไปแล้ว)
แต่เราเป็นคนที่รับผิดชอบมาก (น่าจะมากกว่าหลายคนในโลก)
เราจะทำตำรา ทุกอย่าง ไว้ให้ใครทำงานแทนเราก็ได้
ไม่ต้องมายึดติดที่ตัวเรา แค่ทำตามขั้นตอน ตามระบบอย่างนั้น ก็คงจะโอเคแล้ว
วันเราออกจากงาน เราจะบอกให้เปลี่ยนพาสเวิร์ดทุกอย่าง
เพราะต่อไปมีอะไร ก็ไม่เกี่ยวกับเรา จะได้ไม่ต้องตะหงิด ๆ และเราก็จะไม่ตะหงิดอะไร เพราะว่าเราคงทำไฟล์ขั้นตอนละเอียดมากพอ

4. เวลารับเงิน ช่วยมีใบเสร็จ ใบแทน อะไรให้เป็นหลักฐานด้วย เพราะเดี๋ยวคนส่งเงินเดือดร้อน

5. บางเรื่อง ถ้าเรื่องที่เกิดไม่ได้เป็นการประสบเหตุซึ่งหน้า อย่ามาถาม เพราะถ้าอยู่ในเหตุการณ์คงไม่ปล่อยให้เกิด นี่อยู่ก็คนละที่ อย่าเยอะ คนเราควรดูแลตัวเอง (ผู้ปกครองหลายคน)

6. สถานที่ ที่ระบบรักษาความปลอดภัยไม่ดีพอ อย่าออกกฎให้เจ้าของทรัพย์สินอยู่ห่างจากทรัพย์สิน เวลาหายแล้วมันเดือดร้อนคนอื่น หัดเอาสมองคิดซะบ้าง

7. ระบบดี แม้มีคนเลว ระบบก็จะปกป้องคนดี, ระบบไม่ดี มีคนดี อาจพอได้, ระบบเลว คนเลว ไม่ต้องบอกก็รู้ โคตรแย่

หมายเหตุ ไม่ได้พูดถึงใคร แต่ถ้าอยากร้อนตัวก็เชิญรับ ทั้งหมดนี้ พูดถึงสิ่งที่ทำให้คนไม่พอใจ ถ้ามันเกิดขึ้นกับคุณ แน่นอน คุณเองก็ต้องไม่พอใจ อย่าโง่เลย กฎสากลมาก (มีอีกมากมาย วันนี้คิดได้แค่นี้ เพราะเพิ่งเจอมา)
กฎสากลของสากล “การเป็นตัวอย่างที่ดีซะเอง มีค่ากว่าการด่าคนอื่นที่คุณคิดว่าไม่ดีพอในความคิดคุณ” (ตอนนี้เราไม่มีความสามารถในการเป็นตัวอย่างที่ดีเลย เพราะเราเครียด หลายเรื่อง เรายอมรับ เราไม่ใช่คนประเสริฐมากมาย แต่เราพยายามใจเย็น เหลือบางทีที่เหลืออดจริง ๆ เราไม่แสดงออกต่อหน้าใครนะ (ยกเว้น ข้อ 2 วันนี้ใส่คืนเลย เหลืออดมานานแล้ว) เรามาระบายลงบล็อก
และอีกข้อ “คนมีเงินมาก อย่าเอาเปรียบคนมีเงินน้อย เวรกรรมมีจริง ไม่เชื่อก็ลองดู ไม่ได้แช่ง”

ปัญหาที่พบจากการที่ไม่เรียงหนังสือตามเลขหมู่ดิวอี้

image

เมื่อวานไป พี่รัตน์ (ห้องธุรการ) และพี่นัย ฝากดูหนังสือในห้องสมุดว่ามีหรือเปล่า พี่รัตน์จะยืมหนังสือธรรมะนิยาย เช็คจากเว็บแล้ว ไม่มีเลย (เดี๋ยวคืนนี้ ถ้าไม่ขี้เกียจจะอัพเดทเว็บห้องสมุด โดยจะให้ข้อมูลที่เป็นประโยชน์ไว้เยอะ ๆ เลย แต่ถ้าขี้เกียจ คงพรุ่งนี้) ของพี่นัยเป็นวิจัยในชั้นเรียน ค้นในเว็บแล้วมี เลยไปหาให้เลย เพราะต้องเดินไปติดต่อเรื่องสัญญาทำงาน ลืมเซ็นลายเซนพยาน ตอนไปหาที่ชั้น ถึงกับหน้ามืด เพราะเลขดิวอี้ไม่เรียงเลย (เด็กทำเละด้วย และเจ้าหน้าที่น้อย ให้เราจัดเราก็จัดไม่ไหวหรอก หนังสือสองหมื่นกว่าเล่ม) สรุปเราต้องดูทุกตู้เลย จนเจอมาเล่มนึง (ใหม่บอกว่าที่หาไม่เจอเพราะพี่หมวยยืมหนังสือเกี่ยวกับวิจัยในชั้นเรียนไปหมดแล้ว -ที่เราเจอคงเล่มสุดท้ายที่ไม่ถูกยืมไป) เอาว่าถ้าเทอมหน้าได้สอน จะให้นักเรียนจัดตู้หนังสือ จะได้ไม่ต้องตามหาหนังสือหน้ามืด กร๊ากกก) แต่โอเคนะ ได้ทำหลาย ๆ อย่าง จะได้รู้ปัญหาและหาทางปรับปรุงให้หรูเลิศอลังการ