เชื่อไหม แอมคิดไอเดียอะไรได้เยอะมาก

แต่แอมเหนื่อยเกินไปที่จะเขียน เหนื่อยมาก แม้แต่จะร้องไห้ยังเหนื่อย

ขอคีย์งานก่อน จะส่งวันจันทร์แล้ว อีก 9 คนมันยังไม่ส่ง จะอะไรนักไม่เข้าใจเด็ก เห้อออออออออ

วันนี้ไปทัศนศึกษามา อยากเขียนเยอะมาก แต่หมดแรง อย่างสำคัญสุด บอกเด็ก ปากกามาด้วย สองใครเมารถ ช่วยกินยามาด้วย สามเอายาเมารถติดมาให้เด็กกินด้วย สี่บอกมันว่าถ้าของหล่นจากรถจะไม่มีการจอด เกิดขึ้นแล้วทั้งนั้นในวันนี้ จบข่าว
หลายเรื่องไม่อยากเล่า หลายเรื่องอยากเล่า ไม่มีแรงเขียน สวัสดีค่ะ

โฆษณา

ป้ายติดตู้หนังสือ (ระบบดิวอี้)

มันคือแบบนี้ ที่ทำงานหลุดเยอะแล้ว เลยต้องทำซ่อม ไหน ๆ เสียเวลาพิมพ์แล้ว เลยแจกจ่าย คนอื่นจะได้ไม่ต้องเสียเวลาทำ เดี๋ยวไปก๊อปมาเพสก่อน 12:37 PM Outlook จะกอปไปโพสตบล็อก ทางมือถือ Reply ▼ Delete More ▼ Ampere R Show details โอย ที่หองทํางานตอ wifi ยากมากกกกกก และทวิตเตอรทําไมสมัครยากจังเลยเวยเฮย (เรามี 2 อันแลว) คือจะลองเทสต เป็นทวิตเตอรทํางาน (เหมือนที่เรามีอีเมลสํา หรั บทํางานโดยเฉพาะ อะโพสตงานที่เสร็จกอนแลวกัน เดี๋ยว ตองปรินทแลวเคลือบอีก (เคลือบเองไมเป็นอีก โอว) ไฟลเอาไปใชไดนะ แดคนทําหองสมุด (ระบบดิวอี้) https://docs.google.com/file/d/0B-dol3kflyo8LUVkRTNjeUVtcE0/edit?usp=sharing พิมพตามนี้ https://iampranitee.wordpress.com/2013/03/27/pwlib-270356-%E0%B8%95%E0%B8%AD%E0%B8%99-%E0%B9%80%E0%B8%A5%E0%B8%82%E0%B8%94%E0%B8%B4%E0%B8%A7%E0%B8%AD%E0%B8%B5%E0%B9%89/ และ https://iampranitee.wordpress.com/2013/03/25/%E0%B8%9B%E0%B8%B0%E0%B9%81%E0%B8%9B%E0%B9%8A%E0%B8%9A-%E0%B8%97%E0%B8%B3%E0%B8%9B%E0%B9%89%E0%B8%B2%E0%B8%A2%E0%B8%95%E0%B8%B4%E0%B8%94%E0%B8%8A%E0%B8%B1%E0%B9%89%E0%B8%99/http://mysky.exteen.com ประมาณนี้ (คือเราจะส่งผ่านทางเน็ต เขียนบล็อกทางมือถือ กร๊ากกก ที่ก๊อปมาคือพิมพ์จากคอม ส่งอีเมลหาตัวเอง)

image

ติดตู้

image

มีหลุดไปเพียบ จริง ๆ เราอยากทำเป็นรางเลย รางใส่ป้าย แต่นะ ไม่มีทุนรอน และก็ต้องสร้างรางอีก ช่างเหอะ แค่นี้ตามเดิมมีมา ต่อไปละกัน

image

พิมพ์ ปรินท์แล้ว เหลือตัด ออกมา 97 อัน วางเคลือบ (ต้องรบกวนพี่หน่อย เพราะทำไม่เป็นกลัวเสีย คาดว่าใช้แผ่นเคลือบไม่ต่ำกว่า 6 แผ่น เพราะต้องมีช่องว่างแต่ละชิ้นป้ายด้วย ) แล้วจากนั้นก็ต้องมาตัดอีก 97 อัน ติดเทปสองหน้า ไปแปะตู้ อิอิ

image

อันภาพบน คือ ของเก่าที่เหลือ อ.มาลัยทำไว้ เราเอามาวัดตัวอักษรคร่าว ๆ ดูแล้ว 25 มั้ง ที่วัด ทำตั้งแต่ที่ทำงานเก่าแล้ว มีฟอนต์เฟสสามแบบ จะได้กะได้ไว ๆ เวลาโดนสั่งงานพิมพ์ ว่าคนสั่งจะเอาตัวอักษรขนาดเท่าไร สุดท้ายขอแถมหลายเรื่อง เรื่องแรก รองเท้าห้าร้อยกว่าบาทของเรา เราใส่มาแล้ว เมื่อเช้ายัดทิชชู เจ็บเท้า ตะกี้ไปตลาดซื้อยางยืดรัดผมสองเส้นห้าบาท มารัดเท้ากับรองเท้าเลย ลองเดินแล้วเวิร์ค แต่คาดว่า ยางคงเจ๊งไว เพราะนะ มันถูกเหยียบตลอด เดี๋ยวค่อยคิดอีกที แต่วันนี้คิดได้แค่นี้

image

image

เรื่องแถมต่อไป เรื่อง

image

เดี๋ยวเราจะสรุป แผนการทำงานในห้องทำงาน (มีต้องสับคัตเอาท์ด้วย ขอแปะไว้ก่อน ฝาก ๆ) และเรื่องสุดท้าย ป้ายไฟ ที่บ่นตะกี้ ต้นไม้บัง เห็นป่าววว บอกซุง ซุงยังงงเลย บอกว่า “เพิ่งเห็น ถ้าไม่บอกก็ไม่เห็น” เอาเหอะ บ่นด้วยเวลารวม 5 นาที ไปตีดป้าย หรือไปพิมพ์กิจกรรมห้องสมุดก่อนดี เอาเหอะ ทำโลด

image

ตอนนี้กำลังอัพโหลดหนังสืออาหาร เลยเอาไอโน้ตที่ซื้อให้แม่ มาทำให้ดูว่าถ้าจะอ่าน ต้องทำไง

image

เริ่มจากไปที่อัลบั้มรูป (เราลิมิตว่ะ)

image

กดเลือกอัลบั้มที่ต้องการ ก็จะแผ่ สารรูปมาประมาณนี้

image

สมมติ เราอยากอ่านหน้านี้ เราก็กดค้าง (กดแช่) ที่รูปนี้

image

เมนูก็จะขึ้นมา เราเลือก เปิดในแทบใหม่ เราถนัดแบบนี้

image

รูปก็จะถูกเปิดในหน้าใหม่ ไม่ได้ทับหน้าเดิม และไม่ได้เป็นจอพื้นดำที่น่ารำคาญด้วย จากนั้นกดคำว่า Download (ตรงที่นิ้วโป้งเราชี้) เพราะจะอ่านให้ออกต้องโหลดไป

image

เรารอโหลดนานมาก (แย่งเน็ตกัน 555)

image

โหลดเสร็จแล้ว

image

กดชื่อ มันถามว่าเปิดที่ไหน ก็เปิดที่แกลอรี่

image

รูปมาแล้ว

image

จะอ่านให้ออก ก็จีบนิ้วขยายภาพ ก็จะอ่านออก (กราบขออภัย ละเมิด แต่แบบทำให้เฟรนด์อ่าน จริง ๆ ก็ผิด แต่ถ่ายก็สภาพนี้แหละ ดิจิคอมแพค โหมดมาโคร อ่านได้ก็ได้ อ่านไม่ได้ ไปซื้ออ่าน หนังสือเขาดี อิอิ)

image

พอเลิกอ่านก็จีบย่อภาพ ก็ปิดไป ไปทำกิน อิอิ การอ่าน หรือแค่ดูภาพอาหาร เป็นความสุขง่าย ๆ ของเรา ตอนนี้เราเซ็ง (พอประมาณ) ไม่อยากคุยกับคน เข้าใจอ้วนหมูและ ไม่โกรธอ้วนหมูเลยแม้แต่น้อย บางที เราก็ไม่อยากจะยุ่งเกี่ยวกับคนที่ยุ่งวุ่นวายกับชีวิตของเรามากเกินไป (ที่สนิท ๆ คบกันได้นานเนี่ย เพราะเราต่างก็เข้าใจความแตกต่างของพวกเรากัน ไม่เคยอยากเสือกเรื่องใครมากมายว่ะ จะอะไรอีก จิกกัดด่ากูยังไม่พอหรือไง ปล่อยกูเหอะ ไม่ได้งี่เง่าว่ะ แต่เพลียร์ใจที่จะคบหาสมาคมจริง ๆ เหมือนเจ้ากรรมนายเวรเข้าทุกทีแล้ว รู้ตัวบ้างไหมท่าน — ถ้าเรารู้ว่าใครไม่ชอบเรา เราจะเลิกยุ่งกับเขา เราขอยอมแพ้ เรากลัว แต่คนเราบังคับกันไม่ได้ อย่ามาเยอะ เหนื่อย อย่าคิดว่าสนุกที่ทำงี้ ไม่สนุก ไม่มีความสุข อึดอัด ขออยู่บนทางเส้นเดิม ชิล ๆ ไม่ต้องปวดหัวเพราะความเยอะของใครอื่น จะดีกว่า กราบบบ) งานเยอะ ขอทำงาน (เกิดมากตัญญูพ่อแม่ และทำงาน กับทำเพลง ไม่ได้เกิดมาหาเหตุผลล้านแปดให้ใคร ชีวิตวุ่นวายพอแล้ว)