อยากให้มี ครีมแต่งหน้าลอกหน้า และ พลุปาร์ตี้ที่ละลายได้ด้วยการรดน้ำ

คิดได้วันนี้ ตอนงานปิดกล่องชอล์ก

ไอ้ครีมแต่งหน้าที่ว่าคือ
1. พอกครีมนี้ เป็นเหมือนรองพื้น
2. แต่งหน้าให้อลังการ
3. พอจะล้างหน้าทิ้งแล้ว ให้ลอกริม ๆ หน้า แล้วแผ่นพอกก็จะล่อนหลุดเหมือนมาร์กกาวที่ติดสิวเสี้ยนที่จมูก
4. หน้าจะแหกป่าวไม่รู้ แต่ที่รู้ ถ้าทำได้ จะทำให้การเช็ดเครื่องสำอาง ทำได้ง่ายขึ้นมาก 5555

 

กับอีกอัน คือ พลุ ปั๊ง แล้วสวยงาม กระดาษวิ๊บวับ ลอยเต็มบริเวณนั้น
พอคนไปกันหมด มันก็คือเศษขยะว่ะ
มันจะมีทางกำจัดง่าย ๆ ไหม ให้มันเป็นแบบทำจากน้ำตาล (นึกถึงแผ่นฟิล์ม แตะลิ้นลดกลิ่นปาก ของยี่ห้ออะไรไม่รู้)
ให้มันเป็นฟิล์มสีโปร่งใส ๆ ตอนปลิว สะท้องแสงสวย ๆ
แต่ตอนเก็บ เก็บง่ายมาก
ด้วยการฉีดน้ำใส่ บริเวณนั้น (นึกถึงการจัดบนสนามหญ้า หรือพื้นถนน)
มันก็จะละลาย และหายไปในที่สุด เป็นการล้างพื้นถนน นั่นเอง 555
แต่ต้องคิดให้ปลอดภัยต่อสภาพแวดล้อม

จิตวิญญาณวิชาเคมีเข้าสิง
ครั้งนึงเราเคยติดค่ายเคมีโอลิมปิกวิชาการนะเว้ย
ถ้าเราฉลาดกว่านี้ เราคงไปเป็นนักประดิษฐ์ แต่ตอนนี้ไม่มีปัญญา
ขอคิดสร้างสรรค์มาฝาก แล้วให้คนอื่นไปลองทำแล้วกัน ถ้าทำได้
มันก็น่าจะเป็นประโยชน์กับมนุษยชาติ (ตรงไหน)
ก็น่าจะมีประโยชน์บ้างแหละ 55555

 

ที่แน่ ๆ ถ้าเราลาออกจากงาน (อาจไม่ใช่ตอนนี้ ทำงานเก็บเงินซื้อรถอยู่ อีกหลายเท่าเลยอ่ะ)
แล้วเราไปเรียนแพทย์แผนไทย แล้วยังไม่สามารถปรุงยาอะไรได้
หรือยังเป็นแพทย์แผนไทยไม่ได้
ระหว่างนี้ เราจะต้องได้ทำ จักรยานปั่นน้ำเน่าในท่อระบายน้ำ มารดน้ำในสวน (แบบพกพา
ติดตั้งง่าย ใช้งานได้จริง ราคาไม่แพงจนเกินไป มาขายให้ได้)

รู้ไหม ชีวิตเราอยากทำงานไม่ประจำมาก ๆ
ทำงานที่ไม่เกี่ยวกับเอกสารตั้งโต ๆ เกลียดมาก ไม่งั้นเราคงเรียนโทจบไปตั้งแต่ 6 ปีที่แล้ว (ไม่เรียน ไม่ชอบ)

เราอาจไม่รวย แต่เราจะทำอะไรที่มีความสุข มีประโยชน์ สุขภาพจิตดี เพื่อจะได้อายุยืน อยู่ดูแลพ่อแม่ญาติโยม และคนที่เรารัก (แม้เขาจะไม่รู้จักเรา) อย่างเรารักแฟนคลับ เรารักคนดีมีน้ำใจเอื้อเฟื้อสังคม บางทีเราอาจจะได้ก่อตั้งอะไรสักอย่าง แต่คงยังไม่ใช่ตอนนี้ ตอนนี้สมองโฟกัสเรื่องรถเรื่องเดียว

โฆษณา

ถ้าเราสอน เด็กตอบเราแบบนี้พอ

 

“อาจารย์คะ การทำรายงาน ไม่ใช่การคัดลอกข้อมูลจาก Google มาส่งหรือคะ?”

สิ่งที่บริษัทต้องการจากพนักงานระดับปริญญาตรี ไม่ใช่ทักษะการค้นหาข้อมูลจาก Google หากเป็น “กระบวนการคิด” ที่จะสร้างมูลค่าเพิ่มให้บริษัทมีชัยชนะเหนือคู่แข่ง

ในฐานะอาจารย์มหาวิทยาลัย สิ่งที่สร้างความชอกช้ำให้ผมที่สุด ก็คือ การที่นักศึกษาถามผมว่า “การทำรายงาน ไม่ใช่การคัดลอกข้อมูลจาก Google มาส่งหรือคะ?”

ผมไม่สามารถเปลี่ยนแปลงระบบการศึกษาที่ผิดพลาดมาหลายสิบปีได้ หน้าที่ของผมจึงมีเพียงสอนนักศึกษากลุ่มเล็ก ๆ ในมือให้ดีที่สุด

อย่างวิชา “อาเซียนในโลกยุคใหม่” ผมจึงทำได้เพียงสร้างโลกเล็ก ๆ ของผมขึ้นมา นั่นคือ การสั่งทำรายงานแบบพิเศษ โดยมีเนื้อหาเพียง 3 หน้ากระดาษ

จุดประสงค์คือ…การบีบบังคับให้นักศึกษาใช้ความคิดว่าจะใส่อะไรลงไปในพื้นที่จำกัดเพียง 3 หน้า โดยไม่สามารถไป copy ข้อมูลจาก Google มาแปะให้รุงรัง เพื่อใช้กระดาษ 100 แผ่นกลบเกลื่อนเนื้อหาที่ตนเองเขียนไม่ได้เรื่อง

หรือไม่ได้มีส่วนที่เป็นความคิดของตนเองเลย (Original) หากเป็นการนำขยะความรู้จากที่ต่าง ๆ มากองรวมกัน

นี่คือบทสรุปสิ่งที่ผมได้เรียนรู้

::::::::::::::::::

• 1. “วัฒนธรรมกลัวผิด”

เนื่องจากระบบการศึกษาไทยยังไม่กล้าให้รางวัลกับการคิด
เพราะการให้คะแนนกับความคิดจะมีความเป็นอัตวิสัยสูง เปิดช่องให้นักศึกษาฟ้องร้องอาจารย์ได้ว่าให้คะแนนไม่เป็นธรรม

การตัดสินว่าความคิดของใครดีกว่าใคร ใครถูกต้องกว่าใครเป็นเรื่องยาก

ผลทำให้เหล่านิสิตนักศึกษาส่วนใหญ่ มีความเชื่อว่าสิ่งที่เราคิดเองมักจะไม่ดี แต่สิ่งที่อ้างอิงจากตำราหรือผู้เชี่ยวชาญจะมีความปลอดภัยสูงกว่า

เมื่อนักศึกษาเชื่อแบบนี้ก็ย่อมไม่กล้าคิด ทำให้ต้องเลือกข้อมูลจาก Google ในส่วนที่เป็น “ข้อมูลดิบ”

เช่น จำนวนประชากรอาเซียนมีเท่าไร พื้นที่ของประเทศอินโดฯมีกี่ ตร.ม. เพราะนี่เป็นข้อมูลที่ไม่มีวันผิดพลาด

ทำให้พฤติกรรมการ copy ที่ไม่ค่อยสร้างสรรค์อยู่แล้ว กลับยิ่งมีประสิทธิภาพต่ำลงไปอีก

เพราะเต็มไปด้วยข้อมูลแบบกว้าง ๆ ครอบจักรวาล ซึ่งรู้ไปก็ไม่ได้อะไร เต็มไปด้วยตัวเลขที่รู้กันอยู่แล้ว ไม่มีอะไรน่าสนใจให้ใช้ในการต่อยอดเลย

:::::::::::::::::::

• 2. นักศึกษาแต่ละคนมีศักยภาพและความถนัดที่แตกต่าง เราจึงควรเปิดกว้างและออกแบบกระบวนการพัฒนาความคิดให้เหมาะสมกับแต่ละคน

ผมไม่สนใจว่า นศ.จะรู้อะไรบ้างเกี่ยวกับอาเซียน แต่ผมใส่ใจว่าเขาจะมอบความรู้ ความคิดอะไรให้อาเซียนบ้าง โดยไม่สนใจว่าจะผิดหรือถูก

สิ่งสำคัญคือ การใส่มุมมองของตัวเองเข้าไป กล้าที่จะต่อยอดองค์ความรู้จากสิ่งที่มีอยู่แล้ว

สิ่งที่ผมได้เจอก็คือ…นศ.บางคนเมื่อเข้าใจแล้ว ก็สามารถทำรายงานออกมาได้น่าสนใจ

อย่างกรณีวิเคราะห์ยุทธศาสตร์การปรับปรุงแหลมฉบังของไทยให้สอดรับกับยุทธศาสตร์ท่าเรือน้ำลึกทวาย โดยมีคู่แข่งคือประเทศสิงคโปร์

ทำให้ผมอดปลื้มไม่ได้ที่สามารถช่วยให้พวกเขามีความกล้าแสดงออกและใส่มูลค่าเพิ่มทางความคิดเข้าไป โดยไม่ต้องสนใจคุณวุฒิและประสบการณ์ที่น้อยนิดของตน

แต่ยังมี นศ.บางคนไม่สามารถวิเคราะห์ได้ดี ยังคงคัดลอกจาก Google มาเป็นหลัก

ทำให้ผมต้องกลับมาทบทวนว่า การเน้นที่การวิเคราะห์อาจไม่ใช่คำตอบสุดท้าย
หากการใส่มูลค่าเพิ่มของตัวเองเข้าไปสามารถทำได้ผ่านการเล่าประสบการณ์การท่องเที่ยวในอาเซียนของตนเอง

—-

แม้ว่าเราจะไปเยี่ยมชม “เจดีย์ชเวดากอง” เหมือนคนอีกหลายล้านคนในโลกใบนี้

แต่อัตลักษณ์ความเป็นตัวเรา ช่วงเวลาที่ไป และสถานการณ์ที่พบเจอ ก็อาจทำให้เรามีความรู้สึกที่แตกต่างกันไป โดยเฉพาะในโลกยุคปัจจุบันที่ให้ความสำคัญกับ Creative Economy มากกว่าความจริงแบบเครื่องจักรกล

ผลปรากฎว่า มี นศ.บางคนสามารถพลิกเปลี่ยนตัวเองจากหน้ามือเป็นหลังมือ
เพียงแค่เปลี่ยนเกณฑ์วัดคะแนน…จากการวิเคราะห์มาเป็นศิลปะการเล่าเรื่อง

เราก็จะได้ผลงานคุณภาพเพิ่มขึ้นอีก 1 ชิ้น

เมื่อมองไปสู่ห้วงอนาคต ผมก็ยังเชื่อมั่นในศักยภาพของคนไทย หากทว่าการจะทำให้คนไทยปลดปล่อยความสามารถออกมาให้ชาวโลกได้รับรู้นั้น เราต้องมีใจเปิดกว้างในการให้รางวัลกับความสามารถที่แตกต่างกันไป

โดยไม่จำเป็นต้องวัดเป็นตัวเลขเหมือนในยุคเครื่องจักรกล

::::::::::::::::::

Credit : อ. เจริญชัย ไชยไพบูลย์วงศ ์| Siam Intelligence

#Life101Page #Education

Unlike · · Share · October 28 · Edited

เราอยากให้มีเทมเพลต(แผ่นเพลต=แผ่นเขียนลอกให้เป็นตามแบบ)ของทุกสิ่ง

แต่นอกจากมี แล้วก็ช่วยมีคำแปลวิธีใช้งานให้ทุกภาษาเลยก็ดี กราบขอบพระคุณ 555

จาก

ใครอยากได้ป่าว ซื้อมา 480 สักสองปีแล้ว แต่ทำไม่เป็น อ่านภาษาญี่ปุ่นไม่ออก เทมเพลตทำกระเป๋าน้อย 8 แบบ ถ้าอยากได้ มารับที่บ้านเราละกัน จะให้เด็กนักเรียน ก็เกรงว่าจะทำไม่เป็นแล้วกลายเป็นไม้บรรทัดซะเปล่า ๆ 555 มีคู่มือเป็นไฟล์ พีดีเอฟ ภาษาญี่ปุ่นอีกด้วย โหลดมา ไม่ได้ช่วยอะไรเลย จริง ๆ เราชอบเทมเพลตนะ มันช่วยให้เป็นไปตามมาตรฐานได้ง่ายยิ่งขึ้น แต่ข้อจำกัดทางด้านภาษามาปิดกั้นซะก่อน 555 (ขี้เกียจทำด้วย เย็บปักถักร้อยนี่เปลืองสายตามาก ๆ)

image

อยากสร้าง เคยเขียนยังไม่รู้

อยากสร้าง แอพจัดรายชื่ิอ แบบใส่เลขประจำตัวไป ชื่อออกมา จัดเรียงเลขประจำตัว เลขที่ให้เลย

ถ้าทำเป็น จะทำแจก

อยากทำเครื่องปั่นไฟ แรงถีบ
ถีบน้ำรดต้นไม้

อยากทำ มากกกก
บ้าไปแล้ว

อยากทำ (ถ้าทำขายคงรวย 555)

1. เครื่องปั่นไฟ

เมื่อวาน ที่ทำงานหม้อแปลงระเบิด
เด็กมายืมคืนหนังสือ เราเลยบอกว่า ไฟดับยืมคืนไม่ได้
เด็กถามว่า โรงเรียนไม่จ่ายค่าไฟเหรอ ไฟดับบ่อยเกินครู
เราเลยบอกว่า ไม่รู้สิ แต่เอาว่าไม่มีไฟยืมคืนไม่ได้ 
แล้วไม่รู้เด็กพูดอะไรต่อ
เราก็ตอบไปว่า รอให้ครูตั้งบริษัทผลิตเครื่องปั่นไฟก่อนนะ
เด็กคนนึง พอดีบ้านอยู่หมู่บ้านเดียวกัน
ก็พูดขึ้นมาว่า ครูในฐานะที่เราอยู่ซอยเดียวกัน ผมขอร่วมหุ้นด้วยนะ

อืม ฟังแล้ว น่าทำบริษัทผลิตเครื่องปั่นไฟ แต่แบบไม่ใช่สร้างใหญ่โต
เราอยากได้แค่ เครื่องถีบจักรยาน ปั่นน้ำ (รดต้นไม้) ปั่นไฟ (ใช้หุงข้าวไฟฟ้า
พัดลม เก็บไฟด้วยแรงกล – นึกถึงตอนน้ำท่วมที่เปิดกระแสไฟให้ใช้ไม่ได้)
เราอยากทำขายเลยอ่ะ
อาจเคยเล่าแล้วมั้ง
ถ้าใครทำขายบอก เราอยากได้ ให้คุณป๋าช่วยต่อ ก็ยังไม่ว่าง
เราอยากได้มาก ๆ

2. เครื่องจัดการทำใบรายชื่อ
(บ้าไปแล้วแน่ ๆ แต่เราอยากได้)
อยากให้ทำงานผ่านเว็บบราวเซอร์ (อาจจะมีแล้วก็ได้ แต่อาจจะไม่ฟรี หรือฟรี แต่เราโง่จึงไม่รู้ 555)
ก็แบบวันนี้นั่งพิมพ์รายชื่อนักเรียนที่จะเข้าร่วมกิจกรรมนึง ที่กำลังจะจัด
แล้ว ต้องเรียงตามห้องด้วยไง
เลยอยากให้แบบ (ฐานข้อมูลอ่ะมี แต่เรียกฐานข้อมูลออกมาเป็นที่ต้องการไม่ได้ มันมีการใช้งานเป็นแบบอื่น)
สมมติฐานข้อมูลเด็ก 2000 คน
มีเมนู สร้างแบบฟอร์ม
ก็กำหนดได้เลย จะสร้างแบบฟอร์มเป็นตารางขนาด แถวยังไม่กำหนด แล้วแต่จำนวนเด็กที่จะคีัย์เรียกเข้าไป แต่คอลัมน์ 5 คอลัมน์ (ดีฟอล์ตคือ 4 คอลัมน์ แต่ลดได้ ทำงานจากการคีย์เลขประจำตัวเข้าไป 1 ลำดับที่ / 2 เลขประจำตัว / 3 ชื่อ สกุล / 4 ห้อง จัดเรียงตามการใส่คำสั่งได้ เช่น ขั้นที่ 1 เรียงตามเลขห้อง ขั้นที่สองในห้อง เรียงตามเลขประจำตัว อะไรแบบนี้ คงมีแหละ ปล.อย่าบอกว่าเอกซเซล เพราะทำไม่เป็น อยากได้สำเร็จรูปกว่านั้น)
เราก็คีย์แต่เลขประจำตัว ((หรือคีย์ชื่อ สกุล ก็ได้ ดีกว่าว่ะ)) คีย์ไปเลย ๆ ๆ ๆ ๆ
จากนั้นก็สั่งจัดเรียง
แล้วก็ปรินท์ จบ ใบรายชื่อ แบบให้คนทั้งหน่วยงานเรียกใช้ได้หมด เพื่อจะได้สะดวกในการทำใบรายชื่อ ไม่ต้องพิมพ์เอง ไม่ต้องเรียงเอง จะเสียเวลาทำไม ในเมื่อมีฐานข้อมูล
ถ้าเขียนโปรแกรมเป็น เราคงเขียนเองแล้ว 5555

3. …

เราอยากได้อีกหลายอย่าง แต่ตอนนี้เรานึกไม่ออก เราง่วง

อ๋อ นึกออกอีกอย่าง

3. อยากได้โปรแกรมที่แบบ ทำให้การใช้คอมสืบค้น ไม่ต้องมาผ่านเรา ไว้จะมาเขียนรายละเอียด
คือเราว่าเด็กยุคนี้พูดยาก ดื้อด้าน ไว้ว่าง  ๆ จะมาเล่าว่าอยากให้มีหลักการทำงานยังไง

นอนเหอะ
วันนี้ลากันไปด้วยเพลงนี้
http://www.youtube.com/watch?v=MlffSjNKGb4

เราอาจจะแต่งเพลงนี้ เป็นเพลง 134 เริ่มคิดทำนองได้แล้ว แต่จะเขียนเนื้อเกี่ยวกับอะไรดี
แรงบันดาลใจบางส่วนมาจากเพลงอะเลิฟเวอร์คอนแชโต้นะ สัมผัสได้ไหม

อืม
เรามีเรื่องอยากทำด้วย แต่ยังเล่าไม่ได้

เอาใจช่วยเราหน่อยนะคะ
ถึงชีวิตจริงเราจะไม่อึดพอที่จะเป็นครู
แต่ในโลกเสมือน เราก็ยังอยากสอนในสิ่งที่เรารู้ อยากแบ่งให้คนอื่นเอาไปใช้ โดยที่ไม่ต้องเสีัยเวลาคิดเหมือนตอนที่เราคิด

เฟรนด์เราคงงงว่าเราเป็นไร เราแค่จะยกตัวอย่างอะไรที่น่าจะมีประโยชน์อ่ะ จริง ๆ นะ

เราได้แชร์ วีดิโอเต้น ๆ ไว้หลายอัน
เหตุผลคือ เรานึกถึงไง เมื่อตอนเต้นเชียร์ แล้วไม่ได้ซ้อม ก็เต้นคนละทิศคนละทาง เราเลยคิดว่าจริง ๆ ทุกที่ น่าจะมีการคิดท่าเต้นประจำสถาบัน เป็นท่าเบสิก เต้นวนไปมาทุกเพลงได้เลย

ก็แค่คิดท่า
แล้วอัดวีดิโอไว้ ท่าที่ 1 2 3 … ก็ว่าไป
คนอยากเต้นเป็นก็มาดู คนไม่อยากเต้น แต่อยากรู้ก็มาดูได้
ใครอยากก๊อปก็ตามใจ แต่อย่างน้อย ถ้าทุกคนดู แล้วเต้นแบบด่วน ๆ ก็บอกได้เลยว่า เต้นท่า 1 ไป 8 รอบ ท่า 2 ไป 4 รอบ ท่า 3 ไป 2 รอบ อะไรแบบนี้ 555 คิดไว้ 10 ท่าพอและ กร๊ากกก

ประมาณนี้

ส่วนอะ แคป เป ล่า ที่ ยกตัวอย่างมา คือ อยากแนะนำ (ส่วนตัวเราร้องอะแคปเปล่าไม่ได้หรอก แต่เราร้องคอรัสได้) ให้นักเรียนฝึกไว้ หรือผู้ใหญ่ก็ได้ รวมตัวกันอย่างน้อย 2 คน (มันก็จะไม่เป็นอแคปเปล่าว่ะ) เอาว่า4-5 คนแล้วกัน แล้ว จะใช้ทำมาหากินได้เลย 555 เวลาโดนเรียกออกไปโชว์ ไม่ต้องมีชุด ไม่ต้องมีบท ไม่ต้องมีอุปกรณ์ แค่ซ้อมบ้างอะไรบ้าง ก็โชว์ได้ ถ้ามีเพื่อนฝึก เราเอาแน่ เรายอมเป็นร้องหลัก ร้องคอรัส ถ้าฝึกเก่ง ๆ จะยอมเป็นกลอง เป็นกีตาร์ คงฮาน่าดู ดูตาไมค์ อะไรนั่น เราชอบมาก

แต่ถ้าขยันแบกกีตาร์ ก็ร้องแบบคริสตินก็ได้ เพราะมาก ชอบ

ส่วนตัวเราว่าโชว์ร้องเพลง ถ้าร้องเพราะ (ควรยืนร้อง ไม่ใช่ไปนั่งงม ๆ อะไรร้อง ดูไม่เข้าท่า) มันเป็นอะไรที่ทำให้ประทับใจได้ง่ายมาก ไม่ต้องเตรียมเสื้อผ้าฉากเฉิกเลย

แนะนำจริง ๆ

ไปแล้ว

วันนี้ ขอคิดแค่นี้

ไปซักผ้าแล้ว 555

ปล.ลืม พี่หน่อยบอกว่า ถ้าเอาครูพิเศษ (อัตราจ้าง อย่างเรา แต่เราอยู่หน่วยงานเราอยู่แล้ว) มาช่วยซ่อมหนังสือ พี่หน่อยก็ต้องสอนงานอีก ซึ่งพี่หน่อยก็ไม่ค่อยมีเวลา (ที่นี่คนทำงานก็ทำตาย คนไม่ทำ ไม่เห็นไปด่า มาด่าคนทำงาน บริหารแปลก ๆ) เราเลยอยากถ่ายวีดิโอตอนพี่หน่อยซ่อมหนังสือ เพราะเราก็ซ่อมไม่เป็น (งานเอกสารเยอะ ยังไม่มีเวลาศึกษา) ถ้ามีวีดิโอ ก็จะได้ดูขั้นตอน และทำได้ (มีอะไรให้อ้างอิงได้) อยากทำวีดิโอมาก ๆ (งานตัวเองยังไม่เสร็จ) อยากช่วยพี่หน่อยซ่อมหนังสือด้วย อยากทำเป็นทุกงาน จะได้สอนต่อได้

งานต่าง ๆ ที่เรามีหน้าที่ เราจะจด จะสร้างเล่มคู่มือ เราจะสอน เราจะสร้างระบบของเรา ที่ชัดเจน บอกล่วงหน้า ตรวจสอบได้ ไม่ใช่นึกอยากจะเอาตอนนี้ ก็จะเอา ใครจะทำให้ได้วะ จริงป่ะ

ผู้นำ ทุกคนดีกว่า ควรวางแผนล่วงหน้า และใช้คนแบบบอกล่วงหน้า เพราะคนที่จัดการได้ดี ล้วนทำงานตามขั้นตอน เพราะเราอยู่ร่วมสังคมเดียวกัน และทุกคน “มีงาน” ทว่าจะทำหรือไม่ทำเท่านั้นเอง

อยากให้มีวีดิโอสอนท่าสถาบัน ต้องคิดท่า แล้วทำวีดิโอ ทุกคนต้องเต้นได้ (แต่ไม่เต้นก็ได้ ให้รู้ไว้ ไรงี้) เราชอบที่วีดิโอมี ท่าที่ 1 2 3 … ดู “Zippy’x Family @ ท่าเต้นพื้นฐาน อ.อ๊อด (สว.รย)” บน YouTube