เคลียร์draftเก่า รองเท้าที่ดิฉันคู่ควร 555

รูปรองเท้าที่เราคู่ควร อิอิ เราถูกรองเท้ากัดมา ก็เรื่องปกติแหละ จริง ๆ คู่เก่าก็ยังสภาพดี ทว่าส้นมันสึก (เราลงแรงกระทืบดินหนักไปมั้ง -*-) พอเดิน มันปวดส้นเท้า ปวดร้าวตั้งแต่ข้อเท้าเลย เลยต้องใช้คู่ใหม่ ใช้ไปได้สองวันทนไม่ไหว เพราะ มันหัวเรียว บีบเท้าเรา และมันมีส้นสูงที่ไม่สมดุล (ถ้าเราจะใส่ส้นสูงต้องส้นตึก ส้นเตารีด คือรับน้ำหนักทั้งฝ่าเท้า ไม่ใช่เป็นจุด เป็นก้าน เป็นเข็ม ตกรถตาย จะมีคนสมเพช 555) เลย เหวี่ยงและ ซื้อใหม่ปากซอยที่ทำงานแหละ รองเท้าเราต้อง 1) เป็นกำมะหยี่ (เพราะต้องขอบข้อเท้าด้านหลังจะไม่เป็นแผล ที่เป็นพลาสติก หนังแก้ว จะทำให้เป็นแผล ติดเฮลโลฮีลยังช่วยไม่ได้) เป็นผ้าก็พอได้ 2) ส้นเรียบแบน ไม่ทำให้เท้า เทไปกองด้านหน้า ซึ่งจะทำให้ปลายเท้ารับน้ำหนักมาก 3) หัวแป้น ๆ (ไม่เรียวแหลม) 4) เบอร์ 37 (อาจ 36 บางทีมันไม่มาตรฐาน) 5) อย่าราคาเกิน 200 เพราะถ้าไม่ได้ใส่มันจะน่าโมโหมาก เราซื้อรองเท้าบาจา สีแดง เบอร์ 3 (36) เมื่อตรุษจีน ยังใส่ไม่ได้เลย มันหลวม รองเท้าบ้าไรงง ราคาลดแล้ว ห้าร้อย อยากจะร้องไห้ คือตอนลองเท้าขยาย แต่ปกตินี่ใส่ไม่ได้ เจ็บใจ กร๊ากกกกกกกกก tag อิอิ คือ อยากเล่าหนุก ๆ

โฆษณา

เรื่องที่อยากเล่า หลายเรื่องอยู่ (ช่วงรอคอม02ค้าง)

1) ตรงก่อนถึงซอยหมู่บ้านเรา กับก่อนถึงซอยที่ทำงานเรา ถ.บางนาตราด แหละ มันจะมีช่องเข้าทางคู่ขนาน (เลนกลาง, ทางด่วน หรือเรียกอะไรก็ว่าไป) เชื่อไหม เราประสาทเสียทั้งเช้าทั้งเย็นมาตลอดว่า คนขับรถแท็กซี่ แม่งจะจ้องเข้าทางด่วนทำไมนัก ทั้งที่อย่างตอนเช้า พ่อเรา (คือเราออกพร้อม ป๋า กับเอซังด้วย) จะบอกคนขับว่า ส่งบางนา แวะส่งเนชั่น กับตลาดบาวโฉลง แล้วอีแท็กซี่มันกะให้กูปีนขอบทางหรือไงไม่ทราบ คือ ใจจะลุ้นทุกวันว่าคนขับสติมันยังอยู่หรือเปล่า ใจคอถึงจะออกทางด่วนได้ตลอด หลัง ๆ เราแหกปากเลยว่า จอดตรงสะพานลอยตลาดบางโฉลงด้งยค่ะ
และตอนขากลับบ้าน กลับกับแม่กับเอซัง เราก็จะแหกปากตั้งแต่มันลงเกือกม้ากลับรถเลยว่า เดี๋ยวเลี้ยวเจ้าซอยตรงสะพานลอยคนข้ามข้างหน้า (บอกก่อนตั้งสองกิโลเลย ถ้าไม่บอก เดี๋ยวต้องลุ้นอีก คืออีนี่แหกปากเช้าเย็นอ่ะ กะว่าสติคนขับกลับมาแน่นอน)
บางทีคนขับ รอคนนั่งบอกก็ได้นะ ถ้ามันทางตรง ไม่ต้องรีบเข้าทางด่วนก็ได้ ออกไปแล้วมันเข้าไม่ได้นะเว้ย (อยากเล่าตั้งแต่กลับมาทำงานแล้ว เจ็ดเดือนที่แล้ว แต่คิดว่ามันไร้สาระเลยไม่เล่า พอดีคอมค้าง เลยหาไรเขียนเล่น)

คอมมาแล้ว (มันค้าง ๆ แรมน้อย พิมพ์ป้ายเลขหมู่ติดตู้อยู่ วันนี้วังเวง)

อีกอัน
2) เรื่องป้ายไฟ ที่ห้องปกครอง (แอบนินทาที่ทำงาน) อย่าว่าไรเลย เสียดายเงินแทนอ่ะ ทำไมติดป้ายไฟทั้งที ไม่ไปติดหน้ารั้วโรงเรียนเลยอ่ะ ให้คนสัญจร หยุดยืนอ่านก็ได้ (ถ้าอีรถจะจอดอ่าน ก็ให้มันถูกคันหลังชนละกัน แหม อะไรจะขนาดนั้น) คือ ถ้าไว้นอกโรงเรียน ยังแบบประชาสัมพันธ์ให้คนนอกโรงเรียนที่เดินผ่านไปมาได้เห็นบ้างอะไรบ้าง นี่ติดภายในโรงเรียน จะเห็นได้ก็ต่อเมื่อเยื้องกรายย่างก้าวล้ำหน้าเข้ามาในเขตรั้วโรงเรียนแล้ว (แถมตรงที่ติดป้าย ต้นไม้บัง เกะกะอีก) คนที่เดินเข้ามา เขาเดินไปถามคนที่อยู่ในโรงเรียน ไม่ง่ายกว่าอ่านป้ายเหรอ เราว่าถ้าป้ายไฟติดที่อาคารซ้อมดนตรีไทย ข้างป้ายชื่อร.ร. (จริง ๆ เหนือป้ายลื่อร.ร. หรือแถวป้ายชื่อร.ร.เวิร์คสุด แต่เดี๋ยวบดบังฮวงจุ้ย) ดีกว่าอีก คนเดินบนฟุตบาท (ถ้าอยู่บนถนน หยุดเดินเพื่ออ่าน แล้วอาจเสี่ยงถูกรถมาเสยไปได้) ก็ยังพออ่านเห็นได้ ถ้ามาเสยบนฟุตบาท ก็ไม่ไหวแล้วแหละ

ใจจริง อยากให้ ร.ร. ประกาศข่าวสารทางทวิตเตอร์ (แอคเคาวน์ของร.ร. แจกครูไว้สักสิบคนช่วยกันโพสต์ – เช่น ใครมีเรื่องด่วน ก็โทรหาสิบคนนี้ ใครว่าก็พิมพ์ให้เลย ทวิตเตอร์ โพสต์ง่ายจะตายไป) คนที่อยากรู้ข่าวฉับไว จะได้ตามทางทวิตเตอร์ได้ อย่างติดป้ายไฟนี้นะ สู้ติดลำโพงประกาศจากห้องปกครองมาให้ห้องสมุดดีกว่า ประกาศอะไร ห้องสมุดไม่เคยได้ยินเลย เราต้องเอามือถือตัวเองโทรถามซุงตลอดเลย

เฮ้ออออ

กลับไปพิมพ์ป้ายเลขหมู่ต่อ

รองเท้าที่ดิฉันคู่ควร 555

image

image

รูปรองเท้าที่เราคู่ควร อิอิ เราถูกรองเท้ากัดมา ก็เรื่องปกติแหละ จริง ๆ คู่เก่าก็ยังสภาพดี ทว่าส้นมันสึก (เราลงแรงกระทืบดินหนักไปมั้ง -*-) พอเดิน มันปวดส้นเท้า ปวดร้าวตั้งแต่ข้อเท้าเลย เลยต้องใช้คู่ใหม่ ใช้ไปได้สองวันทนไม่ไหว เพราะ มันหัวเรียว บีบเท้าเรา และมันมีส้นสูงที่ไม่สมดุล (ถ้าเราจะใส่ส้นสูงต้องส้นตึก ส้นเตารีด คือรับน้ำหนักทั้งฝ่าเท้า ไม่ใช่เป็นจุด เป็นก้าน เป็นเข็ม ตกรถตาย จะมีคนสมเพช 555) เลย เหวี่ยงและ ซื้อใหม่ปากซอยที่ทำงานแหละ รองเท้าเราต้อง 1) เป็นกำมะหยี่ (เพราะต้องขอบข้อเท้าด้านหลังจะไม่เป็นแผล ที่เป็นพลาสติก หนังแก้ว จะทำให้เป็นแผล ติดเฮลโลฮีลยังช่วยไม่ได้) เป็นผ้าก็พอได้ 2) ส้นเรียบแบน ไม่ทำให้เท้า เทไปกองด้านหน้า ซึ่งจะทำให้ปลายเท้ารับน้ำหนักมาก 3) หัวแป้น ๆ (ไม่เรียวแหลม) 4) เบอร์ 37 (อาจ 36 บางทีมันไม่มาตรฐาน) 5) อย่าราคาเกิน 200 เพราะถ้าไม่ได้ใส่มันจะน่าโมโหมาก เราซื้อรองเท้าบาจา สีแดง เบอร์ 3 (36) เมื่อตรุษจีน ยังใส่ไม่ได้เลย มันหลวม รองเท้าบ้าไรงง ราคาลดแล้ว ห้าร้อย อยากจะร้องไห้ คือตอนลองเท้าขยาย แต่ปกตินี่ใส่ไม่ได้ เจ็บใจ กร๊ากกกกกกกกก tag อิอิ คือ อยากเล่าหนุก ๆ