อยากให้ใช้ชื่อจริงในเฟซบุ๊ค

สำหรับคนมีหนี้ หนีหนี้ ไม่ต้องก็ได้ เจ้าหนี้จะเจอง่าย

ข้ามไปอ่านท้าย ๆ เลยได้ เป็นเรื่องของการหากันจนเจอ

แต่เราไม่มีหนี้ อย่ามาสร้างหนี้ให้เรานะ
ครั้งแรก เมื่อ7-8ปีมาแล้วที่เราสมัครเฟซบุ๊ค เราใช้ชื่อสกุลภาษาอังกฤษทั้งหมด กับเฟซหลัก และใช้ภาษาไทยกับเฟซอีกอัน
(โซเชียลเน็ตเวิร์คเราใช้ชื่อจริงหมด แม้เป็นอันที่สองที่สาม ถ้าต้องกรอก ก็กรอกชื่อจริง เพราะไม่ได้จะไว้ล่อลวงใคร หรือมีความลับอะไร)
เราค่อนข้างรักชื่อ มากกว่ารักสภาพหน้าตาตัวเอง
และเดิมเหมือนจะรักที่จะใช้ชื่อภาษาอังกฤษมากกว่าภาษาไทย

จนกระทั่ง ทำงาน แล้วเด็กไม่แอด ไม่รับแอด (อ่านไม่ออก) เลยเปลี่ยนเป็นภาษาไทย (สลับกัน เอาเฟซหลักเป็นภาษาไทย วงเล็บภาษาอังกฤษ เฟซรอง ภาษาอังกฤษ ไม่เล่นอีก)
เด็กก็แอดมาโอเค และรับแอด
โอเคเลย แบบนี้ฝรั่งมันจะอ่านไม่ออกก็ช่าง (เคยอยากโกอินเตอร์ 555) ก็เราเขียนแต่ภาษาไทย
แสดงตัวตน ชัดเจนไปเลย ภาษาไทย คนไทยไม่ต้องแปล

((พบเพื่อนเก่า))
เราจำไม่ได้ ว่าแคท เพื่อนประถมของเราแอดเรามาตอนชื่อเราภาษาอะไร แต่แอดมาแน่ เพราะแคทไม่โชว์ชื่อจริง และไม่โชว์รูปเลยแม้แต่รูปเดียว เราไม่เห็นหน้าแคทมาตั้งแต่อายุ 12 แต่คุยเฟซ คุยไลน์กันเรื่อย ๆ แต่แคทมีแฟน ดังนั้นน่าจะสวย

นี่คือการได้เจอเพื่อนเก่าอีกครั้ง เพราะชื่อสกุลจริง

ปล.เราแอบมีเรื่องอยากสารภาพบาป คือ ตอน ป.1 เราหมั่นไส้อะไรแคทไม่รู้ เราเลยเอากรรไกรที่พกไปทำงานประดิษฐ์มั้ง ตัดแขนเสื้อแคท ขาด เละเลย ผลคือถูกครูพงษ์ศิริตีไปเรียบร้อย แต่ก็ไม่อะไร คือก็เรียนห้องเดียวกัน คุยกันมาเรื่อย จบแล้วยังเขียนจดหมายหากัน จดหมายยังอยู่เลย แต่ไม่ใช่กลุ่มเพื่อนสนิทมาก แต่ก็รักกันทั้งห้องสนิทพอ ๆ กัน (เพื่อนสนิิทเรามีป่าว เรายัวชักไม่แน่ใจแล้ว)
แต่ดีใจที่ยังติดต่อแคทได้ด้วยเฟซกะไลน์

เมื่อวันศุกร์ เราอึ้งกว่าอีก
เพราะเราเจอคนแอด ชื่อเพื่อนเราเลย วัลลดา
แต่นามสกุลไม่เหมือน
หน้าก็โชว์รูปเด็กอนุบาล
เรารับแอด แล้วดูรูป
เพื่อนประถมของเราจริง ๆ ชื่อเล่นชื่ออิง
เขาเท้าความ
และขอโทษเรา ที่ทำให้เราโกรธ
เราก็ขอโทษเขา เพราะเราอ่ะแม่งโกรธคนแบบน่าเบื่อ (เบื่อตัวเอง) คือเราขี้รำคาญไง เหมือนทุกวันนี้แหละ (เลยไม่มีใครทนได้) เพื่อนเราคนนี้ เขาจะช้า ๆ แต่ดีใจอ่ะ ดีใจได้ติดต่อกันอีกที อิงแต่งงานแล้ว เลยเปลี่ยนนามสกุล ดังนั้นถ้าเราเซิร์ชชื่อนามสกุลเก่า ก็จะไม่เจอแน่นอน
ก็ดีใจ คุยกันสักพัก เพื่อนก็ขอตัว เพราะลูกมาตามไปนอนด้วย

คืนนั้น เรามีอะไรแล่นในหัว หลายเรื่อง

พี่กิตโทรมา เลยเล่าให้พี่กิตฟัง
ว่าเพื่อนประถมแอดมา ดีใจ

เราบอกพี่กิตว่า เรารู้สึกดีมาก
ที่ ได้รู้ว่า “โลกนี้ ยังมีคนที่ตามหาฉัน”
พี่กิตบอกให้จดซะแล้วไปแต่งเพลง
เราก็บอกพี่กิตว่า ถ้าคิดออกก็จะแต่ง

ยังคิดไม่ออกหรอก

แต่ดีใจจริง

เพื่อนเก่า คือ ความทรงจำ เราชอบนึกถึงอะไรเก่า ๆ
หรือเพราะปัจจุบันของเรา มันหาความสุขได้ยากเต็มที
(ไม่ได้จะฆ่าตัวตายนะ)

เพลงก็แต่งไม่ได้ (หมดแรงบันดาลใจ)
จริง ๆ มันก็ดูเห็นแก่ตัวเนอะ ที่จินตนาการถึงคนที่ชอบ ที่แอบรัก แล้วแต่งเพลง แต่ก็เห็นแก่ตัวน้อยกว่า พวกเลวที่ไปจีบคนอื่นแล้วทิ้งละกัน
แต่ว่า เราชอบคนไหน เราก็แห้ว เห็นเพื่อนแต่งงานไปหมด (ยังไม่หมด) เราก็เฟลมาก ทุกวันนี้แอบชอบใคร ยังไม่มีกะใจจะแต่งเพลงเลย คือมันรู้สึกถึงความสิ้นหวังมั้ง

ถ้าคุณไม่เคยแห้วมาทั้งชีวิต คุณจะไม่เข้าใจความสิ้นหวังแบบนี้เลยอ่ะ

ถ้าใครเศร้าแล้วยังแต่งเพลงออกมาได้นี่เรารู้สึกยินดีด้วยจริง ๆ นะ ใจคุณยังเต็มไปด้วยอารมณ์ความรู้สึก

แต่เราดิ
บางทียังคิดเลย ว่า เราอาจจะไม่สามารถแต่งเพลงได้อีกแล้ว
(หดหู่เกิน — เป็นบ้าป่าววะ คนอ่านคิด)

พูดยาก

นอนเหอะ
#นิสัยไม่ดี #ปากหมา #หน้าตาอุบาทว์ ก็งี้แหละ ทำใจ
ถามว่าจะเปลี่ยนตัวเองไหม
ตอบ ไม่
ถ้าคนเราจะสนใจแค่นี้จริง ๆ (แต่งหน้า เสริมสวย ทำไปก็ต้องล้าง เราว่ามันผิดจากความจริง เราไม่ชอบสิ่งเหล่านี้ ใครจะว่าเราขวางโลก เราก็ยินดี) เราก็ยอมรับแล้ว ว่าก็จะเป็นแบบนี้
แต่ไอ้นิสัยไม่ดีกับปากไม่ดีของเรา เราว่าแล้วแต่อีกฝ่ายด้วย เราคงไม่สารเลวเป็นงานหลักอยู่แล้ว 

ขอบคุณเพื่อนเก่าของเรา
ที่ทำให้เรามีความสุขและยินดีที่ได้รับรู้ว่า “โลกนี้ ยังมีคนที่ตามหาเรา”

เพื่อนเราเป็นแม่บ้านหลายคน (สามีทำงานคนเดียว ให้เมียอยู่บ้านเลี้ยงลูก) ว่าง ๆ เราจะทำให้พวกเขารู้จักกัน เขาจะได้มีเวลาคุยกันเรื่องลูก ๆ หนุกหนาน

ก็มาระบายเศร้า สุข อ่ะนะ
แต่งเพลงไม่ได้ ไม่ใช่ไม่อยากทำ อิดออด ประวิงเวลา ถ่วงเวลา ยื้อเวลา ซื้อเวลา แต่เราหมดสิ้นแรงผลักดันเลยดีกว่า (คล้ายคนสิ้นหวัง เราอาจจะผิดหวัง ตลอด มันสิ้นหวัง เป็นคนข้างหลัง ไม่อาจเสนอหน้า ไม่มีสิทธิ์อยู่เบื้องหน้า ไม่มีคุณค่าให้ใครเลิดหน้าชูตา #เป็นบ้า)

แต่สิ่งหนึ่งที่เราไม่เคยเปลี่ยน คือ ถ้าเรารักใคร (หลายคน เป็นสิบละ) แล้วเขาไม่ทำร้ายจิตใจ ไม่เอาใครที่เราไม่ชอบมาเหยียบย่ำใจเรา ต่อให้เขาไม่รักเรา เราก็จะรักเขา แบบนี้แหละ
ทำอะไรแล้วมีความสุขก็ทำ ทำอะไรแล้วทุกข์ก็ไม่ทำ
ตอนเจ็ดขวบ เราแต่งเพลงได้ไง เราก็จำไม่ได้ อายุ 29 จะแต่งเพลงไม่ได้ แล้วไม่รู้ว่าจะแก้ไขยังไง ก็คงไม่แปลก

“โลกนี้ ยังมีคนตามหาฉัน”

“ฉันกำลังตามหาเนื้อเพลงทำนองเพลง” “และฉันตามหาเธอ”
#เพ้อ #ท้องไส้ปั่นป่วนแล้วเพ้อ
#ไม่มีชีวิตของใครที่ดีทุกอย่างต้องล้มลงบ้างสักวันมันคือรสชาติความเป็นคน

(ล้มนานนี่ทำร้ายตัวเองนะ)

ปล.จากชื่อเรื่อง เราไม่มีตามหาชื่อผู้ชายนะ เพราะเท่าที่เจอ ไม่มีใครเลยที่เขาจะเลือกเรา ไม่มีแม้แต่จะมองมา
เรียกว่า สิ้นหวังล้าน%
เราสเปคไม่สูงหรอก ขอแค่เลือกเราเพราะเขาตามหาคนอย่างที่เราเป็น สัก 80 ค่อยเจอ ยังคงสิ้นหวังล้าน% อยากเขียนอีกเยอะ แต่เริ่มสำนึกได้ว่า พรุ่งนี้ทำงาน แล้วจะบ่นทำไม ยิ่งนอนไม่พออยู่ #สำนึกบ้างไหม (ด่าเราตัวเอง)

สงสัยจะว่างมาก #เปล่าว่างนี่คือเวลาระบาย
คิดฮาวทู เลิกบ่น
สอนแต่งเพลงไม่ได้ ก็ไปสอนอย่างอื่น จบ