ไลค์ ไม่ไลค์ อยู่ที่ว่าคนโพสต์เป็นใคร

เรายอมรับว่าเรามีพฤติกรรมชอบทำตัวให้คนเกลียด ดังนั้นไม่ว่าเราจะโพสต์อะไร จึงหาคนไลค์ได้ยากเต็มที

แต่เมื่อวานเราโพสต์รูปพี่สาวเรากับแฟนเขา โหไลค์ร้อยสามสิบกว่าไลค์ (อย่างเราเดิม สองไลค์ก็หรูแล้ว)
เราเลยคิดว่า อืม เกี่ยวด้วยว่าแท็กใคร (และภาพมีความหมายต่อคนถูกแท็กไหม)

เราเคยบอกพี่กิตว่า ลองดูไหม ทำเพลงแต่ไม่บอกว่าเป็นแอมทำ บางทีอาจมีคนชอบเพลงเรามากกว่านี้

มาดูว่าเรามองตัวเองว่ายังไง
1. เราชอบอวดฉลาดใส่คนที่เถียงเรา (เราเรียนรู้มาจาก คนบางคนที่ทำงาน มันนึกว่ามันฉลาดอยู่คนเดียว โคตรไม่ชอบ เราเป็นเหมือนกัน คนอื่นก็คงไม่ชอบเช่นกัน)

2. เราชอบโพสต์ห่าเหวตลอดเวลา (คนโพสต์น้อย ย่อมได้ไลค์มากกว่าคนที่โพสต์แม่งตลอดเวลา)

3. เราไม่สวย ไม่อึ๋ม ไม่มี sex appeal (สะกดไงวะงง) ไม่มีอะไรดูดให้คนอยากสนใจ แต่เราชอบแบบนี้ เพราะหากเราไม่เห็นความสุขในทางโลกแล้ว เราคงไปบวช

4. เราตรงเกินไป คนอื่นจึงไม่อยากให้โลกรู้ว่าเขาคิดเหมือนเรา ด้วยเกรงภัยจะมาสู่ เหมือนที่เราปากหมาจนงานเข้าบ่อย ๆ

แต่ผลงานเรา มีคนอ่าน มีคนเซฟไปแชร์ ทว่าไม่เครดิตให้

จากเพจวีวตามบล็อก ชี้ให้เราเห็นว่า ความคิดของเรามีค่า ทว่าเราไม่มีเสน่ห์มากพอที่จะทำให้คนมากมายยอมรับความเป็นเรา

ไม่เป็นไร

หรือบางทีเราคงไม่เก่ง ไม่ดีจริง

สู้ต่อไป

ปล.ตะกี้เห็นพี่เราแชร์รูปขาวดำที่เราถ่าย มีเครดิตฉายาเราด้วย คนไลค์จะร้อยละ ถ้าเราโพสต์เอง คนไลค์คง 0

แต่เราจะไม่เปลี่ยนนิสัยหรอก
ช่างเหอะ เขาไม่ยอมรับเราก็สุดแท้แต่โชคชะตา ทว่าถ้าชอบงานเขียนของเรา ก็อ่านเหอะ อย่างน้อยเราก็ดีใจ ที่เรายังพอทำอะไรที่เป็นประโยชน์ต่อคนอื่นได้

โฆษณา

หากคุณรักใครสักคน ฉบับในโลกไซเบอร์

(เหมือนจะร้องเพลง โน ๆ เราจะมาเล่าอย่างอื่นให้ฟัง)

ฝนตกแรงเป็นบ้าเลย หลังคาอย่ารั่วนะ

อ่ะเข้าเรื่อง

เราอยู่ที่ทำงาน มีเด็กชอบ (เข้าใจป่ะ เป็นครูใจดี มีตั้งแต่เด็กมาตามหาเอง มาคุย มาช่วยงาน มาพูดตรง ๆ เลยว่าชอบ ขอเบอร์ เด็ก ม.1 อานะ 55555555 ก็เพลินดี วันก่อนด่าเด็กรวม ๆ ไป เพราะมันคุยมาก มีติวกับเราทีละสองห้อง แม่งคนจัดบ้าหรือเปล่าส่งมาห้องเดียว กูก็คุมไม่ได้แล้ว เสือกส่งมาสองห้อง ยังมีอีห้องบน ม.5 ครูคอมไม่มา กับ ม.3 แม่ง4ห้อง คุยกันห้องสมุดแทบแตก เลยด่าไปชุดใหญ่และฟาดตูดตัวป่วน ผลคือ เงียบทั้งห้อง ไอ้ตัวป่วนนั่งร้องไห้ และตัวแสบพูดกันว่าครูเขาเป็นอะไร ปกติเขาใจดี เขาไม่เคยเป็นแบบนี้ เราไม่เห็นไม่ได้ยินเองหรอก ไอ้ใหม่(เจ้าหน้าที่ห้องสมุด)เล่าให้ฟัง – ฮาหัวทิ่ม)

แต่ความโหดของเราก็ถือว่าน้อย เด็กที่ไม่เจอความโหด ก็ยังชอบในความใจดีของเราจนตามมาในโลกไซเบอร์

บางคนแม่งแชตตลอดเวลา
บางคนก็กวนประสาท

แต่บอกได้เลยว่าแชตนี่น่าเบื่อมาก ถามอยู่ได้ว่าทำอะไร เราตอบทำงาน ก็ถามต่อว่างานอะไร โอ๊ยยยพ่อแม่กูยังไม่ถามขนาดนี้เลย (คิดแบบหยาบ ๆ เลยอานะ)
เลยอยากจะมาแนะนำว่า

ถ้าคุณรัก หรือ ชอบ หรือ รู้สึกโอเค กับใคร อยากเรียกร้องความสนใจจากเขา เราว่า คุณไปกดไลค์ รูป สเตตัส วีดิโอ ไลค์แม่งทุกอย่างของเขาดีกว่า แล้วก็เม้นต์โพสต์ แบบเข้าข้างเขา เห็นด้วยกับเขา แชร์ข้อความ แบบแนบ link ของเขา แบบนี้ ได้คะแนนไปเต็ม ๆ แต่ถ้าเขาเกลียดคุณ เขาอาจจะบล็อกคุณนะ 555 แต่ถ้าเขาเป็นบุคคลสาธารณะ หรือเป็นคนที่ชอบแชร์นู่นนี่นั่นอยู่แล้ว เขาน่าจะชอบ ที่มีคนมาเห็นด้วย มาไลค์โพสต์เขา
ดีกว่าคอยชวนแชต บางทีแม่งรำคาญ คนจะทำงาน ก็ถามนั่นถามนี่อยู่ได้ แฟนเรา (ไม่มี) เรายังไม่คิดถามเลย เรากลัวเขารำคาญเรา เราอยู่ตรงนั้น อยู่แบบสแตนบาย เขาคุยมาก็คุย เขาไม่คุย มีเหตุการณ์อะไรก็ทักไป เขาอยากเล่าแค่ไหนก็เล่า สงสัยก็ถาม แต่อย่าเซ้าซี้ ถ้าเขารักคุณมาก เขาจะเล่าทุกเรื่องเองโดยที่คุณไม่ต้องเอ่ยปากถาม (เหมือนเรารักคนอ่านบล็อกเรา เราเล่าแม่งทุกเรื่องเลย)

แสดงออกถึงความรัก และการยอมรับในตัวตนเขาให้ถูกวิธี เขาจะได้รักคุณ มากกว่า รู้สึกรำคาญคุณ

เหมือนบางคน ไม่เคยกดไลค์คนอื่น แต่แชตไปบอกให้คนอื่นกดไลค์ ไม่มีคนกดก็กดเองแม่งปัญญาอ่อน

แต่ไลค์มากก็ดูโรคจิต
เราว่าทุกอย่าง ก็ทำแบบพองามแล้วกัน ทุกอย่างจะมีระดับความพอดีอยู่ จงหาระดับความพอดีให้เจอ แล้วจะมีความสุข ทั้งกับตัวเอง และกับคนรอบข้าง

ไว้ว่าง ๆ จะมาเขียนใหม่