การจับเวลา เวลาพรีเซนต์อะไรสักอย่าง

ยกตัวอย่างนะคะ จากเหตุการณ์จริง

ในวันนิเทศกลุ่มสาระ

เราได้รับหน้าที่จับเวลา

กลุ่มนึง ห้ามพรีเซนต์เกิน 10 นาที

โดยเราจะเริ่มเตือนด้วยการชูมือบอก เมื่อผ่านไปแล้ว 5 นาที, 6,7,8,9 พอ 10 จะกดออดดังยาว10วิ

แล้วกลุ่มที่งานเขาเยอะ เขาก็พูดต่อ ไม่ได้แคร์เวลา

แล้วก็ชนะอยู่ดี ได้รางวัลอยู่ดี แถมให้เป็นรายหัวด้วย เช่น กลุ่มมี 10 คน ได้คนละ 200 ก็เท่ากับได้ 2000 บาท

ก็เลยแอบเซ็ง

ว่างี้ จะจับเวลาทำไม เมื่อการจับเวลาไม่ได้มีผลต่อความรู้สึกอยากตรงต่อเวลาเลย

เราเลยคิดงี้

(คุยกับ หน.เก่าด้วย พี่แกจะเป็นหัวหน้าตลอดกาล เพราะเป็นหัวหน้าที่เราพูดได้ทุกเรื่องจริง ๆ)

ว่า

ควรงี้ดิ

(ผู้บริหารน่าจะชอบด้วย ประหยัดตังค์ไง ถ้าพรีเซนต์เกินเวลา)

ใช้เวลาพรีเซนต์เกินมา 1 วินาที – 1นาที หัก 20 บาท

1 นาที 1 วินาที – 2 นาที หักอีก 30 บาท (อัตราก้าวหน้า 555)

2 นาที 1 วินาที – 3 นาที หักอีก 50 บาท

3 นาที 1 วินาที – 4 นาที หักอีก 50 บาท (ไม่ขึ้นละ)

4 นาที 1 วินาที – 5 นาที หักอีก 50 บาท หมดแล้ว 200 บาท

คือกลุ่มนี้จะพูดพรีเซนต์เกินก็ได้ เอาที่สบายใจเลย แต่จะชนะโดยที่ไม่มีเงินรางวัลเลยสักบาทเดียว

เรื่องนี้สอนอะไรบ้าง

สอนว่า ช่วยเคารพเวลาด้วย

ช่วยทำให้มันศักดิ์สิทธิ์ด้วย

คิดว่า ผู้บริหารต้องชอบ เพราะเวลาที่เกิน คือค่ารางวัลที่ถูกลง ทุกอย่างรวมการซักถาม

หากกลุ่มไหน งานมาก พูดมาก แนะนำให้อัดวีดิโอ แล้วโชว์ในไลน์ก่อนวันจริง ให้ทุกท่านได้ดูแบบฉบับลองเพลย์ไปเลย อย่างน้อยพอในวันจริง ก็พูดสั้น ๆ ได้เลย

รับรอง ทุกคนจะรู้จักคำว่า รักษาเวลา

จะเขียนเป็น SWOT วิชาการ แต่ไม่มีใบให่เขียน สุดท้ายเลยไม่ได้เขียน

จงสอนให้ทุกคนรู้จักรักษาเวลา

Advertisements

ฝากถึงคนที่เป็นลูกน้อง ทุกคนควรอ่าน ระวังไว้

แปะ เดี๋ยวจะลงบล็อก กันลืม
คือ
ครูเจอมา อยากเอามาฝาก
ครูก็เคยเป็นคนใหม่ในงาน
เป็นคนไม่รู้งาน
รับคำสั่งงาน
ก็เคยแก้ตัวที่ทำไม่ได้
เลยยังไม่ทำ

พอมาปัจจุบัน เหมือนมีลูกน้อง
อยากมาเตือนด้วยความหวังดีว่า
ถ้าทำไม่ได้ ให้เงียบ
อย่าแก้ตัว
เพราะฟังแล้ว ไม่โอเคมาก ๆ
เวลาทำงาน ความรับผิดชอบ คือสิ่งสำคัญ ทุกคนมีเหตุสุดวิสัยได้ แต่ต้องหาทางแก้ปัญหา
ไม่ใช่บอกหัวหน้าคุณให้ใจเย็น เดี๋ยวทำ รอเดี๋ยว เดี๋ยวทำ ที่ยังไม่ทำ เพราะติดนู่น นี่ นั่น อุปกรณ์ยังไม่มา อุปกรณ์อยู่บ้าน

คนที่มีสิทธิ์ประเมินการทำงานของคุณ เขาไม่ฟังเหตุผลด้วยใจอารีย์หรอก (ครูเพิ่งเก็ต เพราะเดิมครูไม่เคยเป็นนายคน) เขาจะมองว่า
1. ไม่มีอุปกรณ์นั้น แล้วอุปกรณ์อื่นที่มี มันทำได้ไหม หาเครื่องที่ทำงานทำไหม?
2. คุณพยายามแก้ปัญหาด้วยตนเองมากน้อยแค่ไหน ได้พยายามหรือยัง ขอเลขคนอื่นใช้ไหม? ขอก่อน เผื่อเขาให้ ขอหรือยัง ถ้าไม่ขอ ใครจะให้ อยู่ดี ๆ ให้เราให้ เราก็ไม่ให้นะ ได้ตามเรื่องหรือยัง (บอกเลย ถ้าครูใช้เน็ต รร. คงไม่ได้งานเว็บหรอก เน็ตตัวเอง มือถือตัวเอง ลองเองทั้งนั้น คนเรามันต้องแก้ปัญหาตลอดเวลา ถึงจะเป็นคนที่เขานับว่า “เป็นคนที่ใช้ได้ รับผิดชอบ” อย่างน้อยก็ไม่ส่งผลกระทบคนอื่น เคยเป็นนักข่าว รู้ความจำเป็นของบางงาน เสียสละ ไรงี้)

อย่ามองว่าหัวหน้าคุณใจร้าย เพราะหัวหน้าคุณย่อมต้องปะทะเรื่องอื่นมากกว่าคุณ ฉะนั้น ถ้าทำไม่ได้ “จงเงียบ” และรีบคิดหาทางทำให้ได้ ไม่เช่นนั้น ก็ไม่ต้องทำงานนั้น (ผลกระทบ ถูกขึ้นบัญชี ไม่มีความรับผิดชอบงานนั้น)

นี่ได้มองจากมุมของการเป็นหัวหน้า มาแล้วจากการได้เป็นหัวหน้าบางเรื่อง (คนหลายคน เริ่มหลายงานจาก 0 เลยนะ เรานี่ตลอด เราจึงใจดีแจกจ่าย บางคนมองเหมือนหน้าที่เราเนอะ ที่ต้องแจกจ่าย จริง ๆ สิ่งเหล่านั้น คือน้ำใจ เราอยากให้เขาไม่ต้องเสียเวลาเหมือนเรา ไม่ใช่ทำอะไรไม่ได้ บอกให้เราใจเย็น แล้วก็แก้ตัว มันไม่โอเค มองเห็นเลยว่าแบบ ไม่พูดดีกว่านะ)

กลับมาที่เรื่องน้ำใจ ควรมีแต่พอเหมาะ เพราะนี่คือการทำงาน ไม่ใช่โรงทาน บางคนมองไม่เห็นน้ำใจ มองว่านี่คือสิ่งที่เราสมควรทำให้เขา หน้าที่เราซะงั้น (คำว่าขอบคุณ ขอโทษ เป็นคำที่มีคุณค่าต่อสังคมมาก ควรฝึกพูดให้ติดปาก และรับผิดชอบสิ่งที่ต้องรับผิดชอบ ให้มากกว่าแก้ตัว)

ครูมาบอกเล่าให้นักเรียนรู้ว่า เวลานักเรียนได้รับโอกาส นักเรียนต้องรีบทำให้สำเร็จ เพราะทุกโอกาส มันมีหลายอย่างแฝงอยู่ อย่าขยันพูดแก้ตัว

เราต้องพยายามให้ถึงที่สุด ไม่ใช่ประวิงเวลา จะกลายเป็นคนที่ไม่ประสบความสำเร็จ ครูเจอมาแล้ว ครูซึ้งมาแล้ว ครูจึงอยากเล่า

มันเป็นมุมมองที่มาเตือน อย่ามองว่าด่าใครเลย

ชีวิตการทำงาน มันซับซ้อนกว่าตอนเรียนเยอะมาก อะไรป้องกันความขุ่นข้องหมองใจได้ ครูก็อยากมาบอกเล่าไว้ เผื่อจะเป็นประโยชน์กับนักเรียนบ้าง ไม่มากก็น้อย

#จะไปก๊อบลงบล็อก

บันทึกพาเด็กไปแข่งศิลปะหัตถกรรมระดับภาค

บันทึกไปแข่งระดับภาค (หรืออะแดปได้ตามใจชอบ ได้ทุกระดับชั้นสิ่งอันที่ท่านต้องการ เอาไปสร้างเอ็มวีก็ได้นะ 55)

1. ควรมี โน้ตบุ๊ค ที่มีแบต ติดตัวไว้ตลอด (โน้ตบุ๊ค รร. อันที่เราไม่มีแบต แบตพัง ปลั๊กพัง แต่ยังใช้ได้อยู่ เราถอดปลั๊กเครื่องที่บ้านมา – ของในกำกับเรา มีค่าทุกชิ้น ยากที่จะทิ้ง 55)

2. ‎มีแผ่นซีดีเปล่าติดตัวเยอะ ๆ

3. ‎1,2ข้างต้น ถ้าไม่ใช้เองยังอาจช่วยคนอื่นได้

4. ‎ตอนระดับเขตอยากได้ ปรินเตอร์ที่มีแบต ไว้ยกไปปริ้นท์ที่ไหนก็ได้ (จะเล่าทำไมไม่รุ้ #อยากได้)

5. ‎ที่ต้องโทษ คือตัวเราเองหนักมาก ๆ คือ เราอุตส่าห์รู้จากน้องแบงค์เมื่อสองวันก่อนว่า เครื่องคอมในที่ใช้แข่งขัน ไม่มีโปรแกรมอะไรลงในเครื่องให้เลย เด็กต้องเตรียมไปเอง ก็ได้บอกเด็ก ๆ ไปหมดแล้ว เมื่อคืนเจมส์นั่งไรท์โปรแกรม (ทำให้รู้ว่าโน้ตบุ๊ครร. ที่เราใช้ ไรท์แผ่นดีวีดีไม่ได้ ไรท์ได้แต่ซีดี) แต่ของนัทกับแฟรง บอกไม่ต้องใช้ไร ใช้โน้ตแพดอย่างเดียว ก็วางใจไป (คือเราไม่ได้อ่านละเอียด และไม่เหงาด้วยเพราะมีเพื่อนร่วมชะตากรรมเป็นจำนวนมาก ทำให้รู้ว่า ไม่อ่านเหมือนกัน 55)

6. ‎ไม่ระบุละกัน ไม่มีการอัพโหลดขึ้นเซิฟเวอร์ผ่านเอฟทีพี แต่โชคดีฟังปุ๊บ กรี๊ดปั๊บ แม้เราเคยทำ นานเป็นทศวรรษละ เรียกว่า รู้จักแต่ไม่สนิท (คือความรู้เรื่องคอมเราหางอึ่ง ยอมรับ) กรรมการถาม นร.ว่า จะอัพขึ้นเซิฟเวอร์ด้วยอะไร ไปหาแผ่นมา เด็กวิ่งตามหาเรา ที่เดินเล่นหน้าตึกด้วยความสเบยใจ กรี๊ดในใจดังมาก เพราะ โน้ตบุ๊คในรถตู้ แผ่นเปล่าดันให้เจมเก็บไว้ (ฝากน้องแมกซ์ไปซื้อแผ่นเมื่อวาน ได้หลายแผ่นอยู่ เมื่อคืนเจมบอกว่า ให้แผ่นเปล่าครูแอม กันงงกับแผ่นโปรแกรม เราบอก เอ็งเอาไว้เลย ครูมีปากกาเขียนซีดี ให้เขียนที่แผ่นที่มีโปรแกรมเลย คือเรามีหลายอย่างที่เราจดไม่ให้ประวัติศาสตร์ซ้ำรอยไว้ แต่นะ ก็ยังไม่พอ…) นึกถึงแต่ไฟลซิลล่า (ไม่เคยใช้ด้วย พอดีกูเกิล) โทรหาพี่คนขับ จะไปเอาโน้ตบุ๊ค และตามหาซื้อแผ่นซีดี แผ่นหมด ไม่มีขายในร้านที่มีใต้ตึก เลยเดินเข้าห้องแข่งจะไปลองคุยกับกรรมการ (รร.ที่เจอปัญหาแบบเรามีเพียบ ออหน้าห้องแข่ง พอดีเราพูดว่าครูจะไปซื้อซีดีเปล่า คุณครูท่านหนึ่ง พาไปหาคุณครูสวนกุหลาบนนฯ (ขอบคุณมากค่ะ เขามีแจคเกตเหมือนกัน เลยรู้ รร.) บอกว่า รร.นี้เขาเหมามาสองแผ่นสุดท้าย เหลือแผ่นนึง และให้รอไรท์เครื่องนั้นเลย เราขอซื้อต่อ เขาให้ฟรี ขอขอบคุณคุณครูที่ไรท์ และคุณครูเจ้าของโน้ตบุ๊คด้วยค่ะ ขอให้บุญกุศลส่งให้เจริญรุ่งเรือง แบบโล่งมาก เอาซีดีโปรแกรมให้สองหน่อ รอต่อแถวเข้าแข่ง

7. ‎สักพัก คือแบบยังมีรร.อีกมากมายที่ไม่ได้มีแผ่นโปรแกรม ท่านกรรมการผู้ชาย ดูสุขุมมีอายุ เลยบอกว่า ขอประกาศชี้แจงครับ ว่า ให้เข้าแข่งเลย เพราะมีหลายรร.ที่มีปัญหาเรื่องไม่เตรียมแผ่น ทางกรรมการจะเอาแผ่นไฟซิลล่าแจกให้

โล่ง

อ่ะ เลยจดมา

ใครจะมองว่าเราเป็นปัญหา หรืออะไร เราก็ไม่รู้ว่ะ แต่เราอยากเล่า ให้เผื่อ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ

ปัญหาเกิดขึ้นได้ตลอดเวลา

ที่มาเล่า คืออยากให้รู้ ประวัติศาสตร์จะได้ไม่ซ้ำรอย

แต่เรารู้สึกมีความสุขนะ ดีใจว่ะ

555

ป.ล.เราชั่วโมงบินยังน้อยนะ แต่เราจะเก็บมาเล่าทุกครั้ง หวังว่าคนอ่านจะได้รับรู้ และป้องกันปัญหาแนวนี้ ไรงี้

ที่ประมาทไม่อ่านไรมาเลย เพราะ เจ้าสองคน (เจม กับ นัท) เคยแข่งระดับภาคแล้ว เมื่อปีที่แล้ว

ส่วนตัวนึกขอบคุณทุกท่านที่เตือนปัญหาส่งมา ท่านที่ช่วยให้ปัญหาเบาบาง ท่านที่เล่าปัญหา และทางแก้ปัญหา

โอ้ยอยากร้องไห้ ดีใจ โคตรเกิดการเรียนรู้

ป.ล.2 ระหว่างที่เราตามหานัท นัทมาเข้าห้องน้ำ ตอนรอเข้าแข่ง เราผ่านโครงงานของการงาน ได้ยินเสียงของแตก สะเทือนใจแทนมาก ๆ ได้ยินคนที่นั่งแถวนั้นบอกว่า สงสัยอดแข่ง เราก็ไม่ได้เดินไปดูหรอก (คือตามเด็กก็ร้อนใจอ่ะเนอะ ตกส้วมป่าว ไรงี้) แต่รู้เลยว่าเจ้าของเสียงที่แตก คงรันทดมาก กว่าจะมาถึงจุดนี้ มันไม่ง่ายว่ะ

สู้ต่อไป แล้วยังไงจะมาเล่าให้ฟัง

#ประณิธีที่สมัยเรียนไม่เคยแข่งอะไรเลยเพราะปวดขี้บ่อย

#ไม่ชอบการแข่งขันอะไรเลยสักอย่าง

#ชอบนอนอืด

แต่

#ไม่ต้องการให้ประวัติศาสตร์ซ้ำรอย

จดปัญหามาเล่าได้ ทางแก้ปัญหามาเล่าได้ ถ้ามันจะลดปัญหาได้ ก็จะพยายามทำมาเล่าฮา ๆ

ถึงเราไม่แข่งไรเลย แต่เราก็รู้แหละว่าชีวิตคือการต่อสู้ อิอิ

ไว้เจอไรอีกจะมาเล่าใหม่ (เต็มกูเกิลคีพละ)

เราคิดอย่างนึงว่า อะไรที่ส่งผลต่อการพัฒนาอะไรก็ตาม หากเดิมเราไม่รู้ ถ้าสักวันมีโอกาสได้รู้คือดีหมด

ขนาดเมื่อเช้า พี่คนขับเลี้ยวผิด

พี่หยินเลยบอกเส้นทางจากจีพีเอส เราหลับครอก ๆ

ถ้าเราไม่เคยขับรถหลงทาง เราอาจหงุดหงิด (เหมือนเด็กบางหมู่ในยุคนี้ คนบางกลุ่มในยุคนี้ หัวร้อนไวมาก ปากเปราะ พูดจาไม่นึกถึงใจเขาใจเรา) แต่พอดี เรานี่สุดยอด ป้าแห่งการขับรถหลงทาง เราเข้าใจพี่เขาเลย ถ้าเราขับมาเองคงหลงแปดล้านตลบ

คนที่ไม่เคยทำอะไรผิด คือคนที่ไม่เคยทำอะไรเลย

และคนที่ช่วยป้องกันไม่ให้คนอื่นทำผิด (แบบบอกกันดี ๆ นะ ไม่เอาจิกกัดด่าแขวะเสริมแรงทางลบหรือลงโทษ – พูดดักเฉย ๆ ) คือคนที่เรานับถือมาก ๆ และเราก็มั่นใจว่าโลกก็นับถือคนที่ช่วยเหลือเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่อะไรเช่นนี้

เอิก ๆ ผ่านไป แข่งผ่านไปละหนึ่งชม.

งานเลี้ยง เพื่อพัฒนาหนหน้า

เพื่อประวัติศาสตร์ที่ไม่ซ้ำรอย:

1. ตกลงเรื่องการผลัดเวร กับทุกสิ่ง

2. ควรมีการกำหนดจุดเริ่มต้น และขึงเชือกเป็นทางไป ว่าจัดใดก่อนหลัง ถ้าไม่ขึงเชือกก็ควรมีเลขบอก นี่จุดที่ 1 นี่จุด 2 ไม่งั้นจะดึงคนกันมั่วมาก และคนมาก็งง ไม่รู้ว่าต้องไปไหนก่อนหลัง จริง ๆ ถ้ามีบอกเป็นแผ่นรายละเอียดเลยก็ดีว่าลำดับขั้นตอนเป็นยังไง

3. มีการแจ้ง ของไม่ไปส่งที่โต๊ะ 2 เคส ไม่รู้ว่าส่งแล้ว แต่โกหกหรือเปล่า (เพราะมีบางโต๊ะเด็กบอกกินน้ำหมดแล้ว ขอเพิ่มได้ไหม) จริง ๆ ควรให้ขั้นตอนการรับประมาณนี้ (หาทางป้องกันปัญหาด้วยสัจจริง) คือ ทุกคนรับหางบัตรได้ ลงชื่อที่หางบัตร เขียนเลขโต๊ะให้เด็กส่งของ จากนั้นเอาหางบัตรไปยิงบนบอร์ด (มีเลขที่โต๊ะอยู่ จะได้มองรู้เลย โต๊ะไหนยังไม่เอาคูปองมาแลก) เด็กส่งของส่งเสร็จ ก็เอากระดาษน้อย ลงชื่อตัวเอง มายิงทับคูปอง ให้รู้เลยว่าโต๊ะนี้เคลียร์แล้ว มีหลักฐาน

4. มีคนสูบบารากุ ไร้มารยาทมาก ๆ ควันโขมงเลย

5. ศิษย์เก่าแก่นิสัยย่ำแย่ ส่งแก้วเหล้า ให้ศิษย์ปัจจุบันกิน คิดว่าเลวนะ รู้สึกรังเกียจ คือถ้าเด็กไม่กินอาจโดนตืบ เด็กดีมากคนนึง ที่โดน เล่าให้ฟัง การเลือกโซนนั่ง มีความเสี่ยงนะ ควรเลือกให้ดี เราเลือกริมสุด คิดว่าโอเคระดับนึงเลยนะ ติดคนแค่สามข้าง อีกข้างโล่ง

6. ส่วนตัวชอบดนตรี อยากเล่นบ้าง รู้สึกความสามารถทางดนตรีของเราต่ำมาก อยากพัฒนา

Open attached file of notes with widget NoteToDo. If it’s not installed please download by link bellow.

https://play.google.com/store/apps/details?id=com.lucky.notewidget

เพราะเราชอบตัดปัญหา

ไม่รักใครแบบรักใคร่ชอบพอ อยากแต่ง อยากมีลูก ใด ๆ ทั้งสิ้น ตอนนี้คิดอย่างเดียวคือคนทั้งโลกล้วนมีผัว มีเมียหมดแล้ว

และเรามีจุดมุ่งหมายสำคัญในชีวิต ที่คงไม่เล่า

เผยแพร่ลัทธิ

เราพูดจากใจ ไม่ได้องุ่นเปรี้ยว

แฟนเก่า (เรียกยังกระดากปาก) ไม่ยอมคืนเงินเราให้ครบ บอกเราจะได้คิดถึงเขาไปเรื่อย ๆ (คิดทวงตังค์ 555)

กับพี่ที่มาจีบ

พวกนี้ เราคุยเฉย ๆ ตามมารยาท เพราะถ้าเขาไม่เบียดเบียนเรา เขาก็คือเพื่อนร่วมโลกของเรา

ไม่จำเป็นต้องรังเกียจกัน ตัดขาด เกลียดขี้หน้า ไม่จำเป็น

แต่ก็ไม่ให้ความสำคัญมากมาย

เรามีเรื่องทุกข์ใจสูงมาก ๆ เราเกิดคำถามตลอดว่า ที่บางคน มาก่อกรรมทำเข็ญใส่เรา คือชาติที่แล้ว เราทำเขาไว้ แล้วเขาไม่ให้อภัย ไม่อโหสิกรรมให้ใช่ไหม

บางปัญหา เราร้องไห้หนักมาก

เริ่มรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นโรคซึมเศร้า ติดทีกลัวตาย เสียดายร่าง คิดว่าการยังอยู่ในร่างมนุษย์ คือหนทางทำประโยชน์ต่อโลกได้มากมาย ถึงหน้าตาอัปลักษณ์ ก็มีความสุข ที่มีอวัยวะครบ พร้อมทำงานหาาเลี้ยงชีพเลยไม่มีทางฆ่าตัวตาย เก็บชีวิตไว้เพื่อ เปลี่ยนแปลงสิ่งต่าง ๆ ให้น่าอยู่ ในแบบของเรา

ถ้าเราทำให้โลกของใครไม่น่าอยู่ คนนั้นควรมองตัวเองด้วย

เพราะเราก็ระวังตลอด ว่าจะไม่เบียดเบียนใคร แต่เราแค่ “ไม่ยอมให้คนเลวมาเอาเปรียบ” แค่นั้นเอง

ใจเขาใจเรานะ

อ่ะแถม

จาก https://www.facebook.com/topcommentth/posts/1981331215423567

ไม่มีคู่ ไม่ใช่ปัญหา

ทำประโยชน์ดีกว่า ชีวิตมันจะรู้สึกโอเคขึ้นมาก ๆ (ทำจากใจ ไม่ใช่สร้างภาพ หรือถูกบังคับ)

ที่มาเล่า คือ อยากให้เห็นว่า โลกนี้ มีล้านปัญหา ตัดปัญหาไหนได้ ไม่มีใครเดือดร้อน ตัดไปเลย

ทำของที่หลายคนเรียกว่าขยะ ให้กลายเป็นของตกแต่ง อัพเดทต่อ ๆ ไป ใน อินสตาแกรมของแอมนะคะ ตั้งใจไว้แล้ว

ครูอย่างพวกเรา (น่าจะมีน้อง ๆ ที่เป็นครูหลายคน ติดตาม) สอนอะไรได้ ก็สอนไปเลยค่ะ บางคนอาจแต่งหน้าเก่ง ก็สอนแต่งหน้า บางคนทำผมเก่ง ก็สอนทำผม ครูแอม ไม่มีตังค์ซื้อของแต่งบอร์ด (ต้องจัดบอร์ดเยอะ) ประยุกต์ของในชีวิตประจำวันเอาค่ะ ไม่ต้องซื้อเพิ่ม (กิน ใช้ อยู่แล้ว) เสียเวลาแต่งเติมแค่นั้นเอง แชร์ได้นะคะ แอมคงไม่ใช่คนแรกที่คิดได้ แต่อยากรณรงค์ เพราะอยากให้ทุกท่านรู้สึกว่า ของหลายอย่าง ยังมีค่า อย่าเพิ่งทิ้งมันลงถังขยะเลยค่ะ

เด็ก ๆ ลองทำดูนะ

เด็กชุมนุมห้องสมุด นี่คือไอเดียงานของเจ้า

คลิปใน IG ของครูเองค่ะ ใครสนใจงานอดิเรกที่ใช้ตกแต่งได้จริง ๆ (ประหยัดด้วย) ลองคลิกไปดูได้เลยนะคะ ครูจะทำคลิปมาเล่าเรื่อย ๆ

ฟลอยปิดอาหาร ปิดขนม

#reuse ฟลอยปิดอาหาร โยเกิร์ต มาม่า ไวไว ยำยำ นมขวด โอริโอมินิ ฯลฯ ล้างก่อนนะจ๊ะ กันมดขึ้น เอามาแมกซ์ติดกระดาษที่ปรินท์เสีย การเอามาติดกระดาษ ทำให้ควบคุมการนำไปใช้ต่อได้สะดวกขึ้น เช่น การทำพื้นบอร์ด อาจกะมาแล้วว่า ใช้ประมาณ 12 แผ่นเอสี่ ก็จะได้มาทำลงกระดาษเอสี่ 12 แผ่นเลย ไม่ต้องไปยืนยิงทีละฟลอยบนบอร์ดขนาดใหญ่ให้เมื่อยหลัง สามารถเอาไปทำพื้นบอร์ด ขอบบอร์ด ของตกแต่ง พร๊อพถ่ายรูป รีเฟลก อะไรก็อะแด๊ปไป #เพราะพวกเรายังมีค่า #พวกเราไม่ใช่ขยะ นักเรียนอยู่บ้านเฉย ๆ ก็ทำได้ ถ้ากินเป็นประจำอยู่แล้ว ก็ไม่ต้องซื้ออะไรเพิ่มเลย แค่ล้าง เก็บไว้ ว่าง ๆ ก็ชวนเพื่อน ชวนน้องนั่งทำ ช่วยกัน ฝึกความคิดสร้างสรรค์

A post shared by Pranitee Ratanawijitr (@pranitee) on

แกนกระดาษทิชชู

#reuse แกนกระดาษทิชชู เอามาแมกซ์ติดกระดาษที่ปรินท์เสีย การเอามาติดกระดาษ ทำให้ควบคุมการนำไปใช้ต่อได้สะดวกขึ้น เช่น การทำพื้นบอร์ด อาจกะมาแล้วว่า ใช้ประมาณ 12 แผ่นเอสี่ ก็จะได้มาทำลงกระดาษเอสี่ 12 แผ่นเลย ไม่ต้องไปยืนยิงทีละแกนกระดาษทิชชูบนบอร์ดขนาดใหญ่ให้เมื่อยหลัง 555 สามารถเอาไปทำพื้นบอร์ด (แต่อาจจะติดเนื้อหายาก เพราะมันหนา เป็นลอน ๆ ด้วย แต่แมกซ์ยิงอ่ะสามารถแน่นอน) ขอบบอร์ด (จะสวยไหม) ของตกแต่ง (เหมือนเป็นหลังคา เป็นผนังบ้าน ไรงี้ มีมิติ) พร๊อพถ่ายรูป อะไรก็อะแด๊ปไปนะคะ #เพราะพวกเรายังมีค่า #พวกเราไม่ใช่ขยะ นักเรียนอยู่บ้านเฉย ๆ ก็ทำได้ ถ้าใช้ทิชชูมีแกนอยู่เป็นประจำอยู่แล้ว ก็ไม่ต้องซื้ออะไรเพิ่มเลย แค่เก็บไว้ ว่าง ๆ ก็ชวนเพื่อน ชวนน้องนั่งทำ ช่วยกัน ฝึกความคิดสร้างสรรค์ อาจนั่งตัดเป็นรูปต่าง ๆ แล้วระบายสีก็ได้

A post shared by Pranitee Ratanawijitr (@pranitee) on

ฝาปิดถ้วยอาหาร กับแผ่นซีดี

#reuse ฝาพลาสติกของข้าวต้มกึ่งสำเร็จรูป มิโซะซุปกึ่งสำเร็จรูป ไรงี้ ล้างก่อนนะจ๊ะ กันมดขึ้น แต่เราไม่ได้ใช้จ้า เราเอาของกินเทใส่ชามอื่น เอาฝาปิด หีบห่อพวกนี้เลยไม่สกปรกน่ะ กับซีดีพัง (ที่ส่งไปบริจาคปิดก้นช้างก็ได้) เอามาแมกซ์ ผ่านฝา ลงตรงรูซีดี (ต้องแมกซ์ยิงเท่านั้นจ้า ฝากับแมกซ์ จะเป็นตัวยึดซีดีให้ติดบอร์ดได้ ว๊าป ๆ ดี สามารถเอาไปทำพื้นบอร์ด (ถ้าทั้งอันอาจสะท้อนแสบตา ลองไปปรับดู หรือในฝา อาจติดเป็นรูปสมาชิกในห้อง อะไรทำนองนี้) ขอบบอร์ด ของตกแต่ง พร๊อพถ่ายรูป รีเฟลก อะไรก็อะแด๊ปไป #เพราะพวกเรายังมีค่า #พวกเราไม่ใช่ขยะ นักเรียนอยู่บ้านเฉย ๆ ก็ทำได้ ถ้ากินเป็นประจำอยู่แล้ว ก็ไม่ต้องซื้ออะไรเพิ่มเลย แค่เก็บไว้ ว่าง ๆ ก็ชวนเพื่อน ชวนน้องนั่งทำ ช่วยกัน ฝึกความคิดสร้างสรรค์ ส่วนซีดี ดีวีดี ไม่กี่ปีก็พังค่ะ นี่พูดจริง แนะนำให้เก็บข้อมูลลงเอกซเทอนอลฮาร์ดดิส ถ้าไม่อยากร้องไห้แบบครู 555

A post shared by Pranitee Ratanawijitr (@pranitee) on

แผ่นซีดีต่อ

ล็อตเตอรี่

#reuse ล็อตเตอรี่ที่ถูกกิน 555 ไม่ใช่ชั้นซื้อคนเดียวแน่นอน เลิกเล่นนานละ ไม่มีดวง ไม่มีลาภ ซื้อไปก็เสียเงินเปล่า ๆ ((ตอนท้ายก่อนคลิปตัด พูดว่าเพิ่มความสูงนะคะ)) เอามาพับเหมือนพับพัด (น่าจะพับเป็นนะ ง่ายสุดแล้ว หนก่อน พับนก พับเรือ แล้วไปชุบหมึกจีนสีดำ เสียเวลาพับ และเสียเวลาชุบสี เลยทำแบบนี้แทน) แมกซ์ ให้ติดกันเป็นเหมือนดอกไม้ จากที่เห็น ใช้ล็อเตอรี่หกใบต่อ 1 ดอก สามารถเอาไปทำ ขอบบอร์ด ของตกแต่ง พร๊อพถ่ายรูป อะไรก็อะแด๊ปไป #เพราะพวกเรายังมีค่า #พวกเราไม่ใช่ขยะ นักเรียนอยู่บ้านเฉย ๆ ก็ทำได้ ถ้ามีที่บ้านซื้อเก็บไว้ ว่าง ๆ ก็ชวนเพื่อน ชวนน้องนั่งทำ ช่วยกัน ฝึกความคิดสร้างสรรค์ ถ้าขยันพับเป็นอย่างอื่น ก็พับไปนะคะ

A post shared by Pranitee Ratanawijitr (@pranitee) on

ฉลากสินค้า

#reuse อะไรเอามาทำของตกแต่งได้บ้าง กระดาษลัง ฉลากสินค้า มีตย.ในคลิป บางอย่างมีแค่อันสองอัน ก็น่ารัก ตกแต่งบอร์ดได้แล้ว สามารถเอาไปทำขอบบอร์ด ของตกแต่ง อะไรก็อะแด๊ปไป #เพราะพวกเรายังมีค่า #พวกเราไม่ใช่ขยะ นักเรียนอยู่บ้านเฉย ๆ ก็ทำได้ เจอหีบห่อที่ลายสวย ๆ ก็เก็บไว้ ว่าง ๆ ก็ชวนเพื่อน ชวนน้องนั่งทำ ช่วยกัน ฝึกความคิดสร้างสรรค์

A post shared by Pranitee Ratanawijitr (@pranitee) on

กล่องทิชชูลายโดราเอม่อน

#reuse อะไรเอามาทำของตกแต่งได้บ้าง กล่องกระดาษทิชชูลายโดราเอม่อน มีตย.ในคลิป บางอย่างมีแค่อันสองอัน ก็น่ารัก ตกแต่งบอร์ดได้แล้ว สามารถเอาไปทำขอบบอร์ด ของตกแต่ง อะไรก็อะแด๊ปไป #เพราะพวกเรายังมีค่า #พวกเราไม่ใช่ขยะ นักเรียนอยู่บ้านเฉย ๆ ก็ทำได้ เจอหีบห่อที่ลายสวย ๆ ก็เก็บไว้ ว่าง ๆ ก็ชวนเพื่อน ชวนน้องนั่งทำ ช่วยกัน ฝึกความคิดสร้างสรรค์

A post shared by Pranitee Ratanawijitr (@pranitee) on

ตัวอย่างการนำฉลากที่ตัดแล้วไปจัดบอร์ด

#reuse อะไรเอามาทำของตกแต่งได้บ้าง ฉลากแผ่นรองเมาส์ร้าน 10฿ (แผ่นรองเมาส์ใช้ที่ทำงาน ฉลากลายเดียวกับแผ่น เอามาแต่งบอร์ด) ฉลากสติกเกอร์แต่งห้อง (ที่ว่า เอาสติกเกอร์มาแปะบอร์ดก่อน ตอนยิงแมกซ์ เราจะไม่ยิงไปโดนลายสวย ๆ นะคะ พยายามยิงตรงพื้นขาว ๆ ที่พอติดใช้งาน จะไม่นำส่วนนั้นไปติดค่ะ) มีตย.ในคลิป บางอย่างมีแค่อันสองอัน ก็น่ารัก ตกแต่งบอร์ดได้แล้ว สามารถเอาไปทำขอบบอร์ด ของตกแต่ง อะไรก็อะแด๊ปไป #เพราะพวกเรายังมีค่า #พวกเราไม่ใช่ขยะ นักเรียนอยู่บ้านเฉย ๆ ก็ทำได้ เจอหีบห่อที่ลายสวย ๆ ก็เก็บไว้ ว่าง ๆ ก็ชวนเพื่อน ชวนน้องนั่งทำ ช่วยกัน ฝึกความคิดสร้างสรรค์

A post shared by Pranitee Ratanawijitr (@pranitee) on

คอนหลาด

#reuse แนะนำสิ่งที่เรียกว่าคอนหลาด (หรือเราเรียกผิด 555 เหมือนจำได้ว่าคอนหลาด ถ้าเรียกผิด ขออภัย เม้นต์บอกได้ค่ะ) สามารถเอาไปทำขอบบอร์ด ของตกแต่ง อะไรก็อะแด๊ปไป #เพราะพวกเรายังมีค่า #พวกเราไม่ใช่ขยะ นักเรียนอยู่บ้านเฉย ๆ ก็ทำได้ เจอหีบห่อที่ลายสวย ๆ ก็เก็บไว้ ว่าง ๆ ก็ชวนเพื่อน ชวนน้องนั่งทำ ช่วยกัน ฝึกความคิดสร้างสรรค์

A post shared by Pranitee Ratanawijitr (@pranitee) on

ถ้าซื้อเพิ่ม ก็แนะนำแหล่งที่ราคาถูก

ซื้อใหม่ ในราคาที่รับได้ (ครูแอมรักร้าน สิบบาท สิบสองบาท ยี่สิบบาท มากกกกก) อะไรเอามาทำของตกแต่งได้บ้าง วัดส่วนสูงได้+แต่งห้องได้ แต่งห้องได้ เลิกใช้ก็เก็บกลับบ้าน สามารถเอาไปทำขอบบอร์ด ของตกแต่ง อะไรก็อะแด๊ปไป #เพราะพวกเรายังมีค่า #พวกเราไม่ใช่ขยะ ขยะได้ไง นี่เพิ่งซื้อมา ยังไม่ได้ใช้เลย 555 นักเรียนลองไปเดินชมดู ใครไม่มีตังค์ เก็บจากหีบห่อของในบ้านตามเดิมนะ สู้ ๆ

A post shared by Pranitee Ratanawijitr (@pranitee) on

ลองหาของจากในบ้านก่อนออกไปซื้อ

https://www.instagram.com/p/Bawv75AjqOS/

บทสรุปของวัน

#สรุปของวันนี้จ้า #ทุกอย่างมีคุณค่าในตัวมัน ก่อนทิ้ง คิดอีกที มันยังใช้งานอื่น ๆ ได้ไหม กระเป๋าม่อนของแอม ถึงซิปแตก แต่ใส่ปากกาไปแจก ไปให้นักเรียนยืมเขียนในคาบเรียนได้อยู่ แค่ซิปแตก จะซ่อมซิปก็ขี้เกียจ 555 ถ้าทำบอร์ดแล้ว จะถ่ายมาฝากที่ไอจีนี้แหละค่ะ และถ้ามีไอเดียใหม่ ๆ ก็จะมาเล่าให้ฟังค่ะ

A post shared by Pranitee Ratanawijitr (@pranitee) on

ถ้วยโจ้กคับที่เป็นกระดาษ

#reuse ถ้วยโจ้กกึ่งสำเร็จรูป ถ้วยมาม่า ไรงี้ ที่เป็นกระดาษแบบนี้ ใช้ได้หมดค่ะ ถ้าดันกินในถ้วยเลย ก็ล้างก่อนนะจ๊ะ กันมดขึ้น เอากรรไกรมาตัดสัก 8 แฉก เอาแมกซ์มาแมกซ์ให้หน้าตามันคล้ายดอกไม้ แบบที่เห็นในวีดิโอ สามารถเอาไปทำขอบบอร์ด ของตกแต่ง พร๊อพถ่ายรูป อะไรก็อะแด๊ปไป #เพราะพวกเรายังมีค่า #พวกเราไม่ใช่ขยะ นักเรียนอยู่บ้านเฉย ๆ ก็ทำได้ ถ้ากินเป็นประจำอยู่แล้ว ก็ไม่ต้องซื้ออะไรเพิ่มเลย แค่ล้าง เก็บไว้ ว่าง ๆ ก็ชวนเพื่อน ชวนน้องนั่งทำ ช่วยกัน ฝึกความคิดสร้างสรรค์ ลองดูค่ะ ไม่ได้ให้กินอย่างบ้าคลั่ง แต่ถ้าได้กิน ก็เก็บ ๆ ไว้ สัก 10 – 20 อัน ชวนเพื่อนช่วยเก็บก็ได้ ก็ทำของตกแต่งได้แล้ว นร.ของครู กินมาม่าตอนเที่ยงประจำเลย เอาถ้วยไปล้าง มาให้ครู ถ้ากินแล้วมันกลายเป็นสีพริกล้างไม่ออกหมด กระดาษมันซับ อาจรอแห้ง ตัด แล้วใช้สีโปสเตอร์ระบายลงไป นี่ประยุกต์กับวิชาศิลปะได้ด้วย ทำทั้งทำ ทำให้มีคุณค่า ทำให้ใช้งานต่อได้ ไม่ใช่ทำแล้วทิ้ง แอบอยากสอนศิลปะ กับงานประดิษฐ์ จะให้ทำแต่ชิ้นงานที่ใช้ตกแต่งต่อได้ แอบคิด

A post shared by Pranitee Ratanawijitr (@pranitee) on

ทำบุญทำทานทำดี ที่มีใบหลักฐาน จะเก็บไว้ที่นี่

ทำบุญ ทำทาน ทำดี

อยู่ในโฟลเดอร์ลิ้งค์นี่ (บริจาค ทำบุญ)

https://drive.google.com/open?id=0B2hO9G0xAp0WdU0tNlhnbXJSaVk

บอกเลย EDF เราทำมานานแล้ว ตั้งแต่อายุ 24 เคยเล่าแล้วมั้ง เราสอบบรรจุได้เลย มีหลายเหตุ แต่เรื่องนึง คือเราเชื่อเรื่องนี้ เราคิดเสมอว่า ที่เราบริจาค เพราะเราเรียนปโทไม่จบ ไหน ๆ ยังต้องอยู่ในสังคมที่คนแม่งโหดร้ายเกิน (เราไม่จบ เจอแรงเสียดทานเยอะมาก จนเคยอยากตายเลยนะ ชั้นไม่จบแล้วไปหนักหัวคนอื่นมากมายขนาดนั้นเลยเหรอ) ก็ขอให้เรามีโอกาสส่งน้อง ๆ ที่อยากเรียน แต่ไม่มีเงินเรียน ช่วยผ่านองค์กร

ไม่ต้องมาขอเงินเรานะ เราจะด่าให้

จะทำบุญตราบเท่าที่สบายใจ ถ้ามาขอ มาให้เราเป็นสายเปย์ รับรองแกเจ็บหนักแน่

ที่มาลงไม่ได้รวย แต่อยากให้รู้ว่า ที่มองเห็นว่าเราโชคดี เราไม่ได้โชคดี เราก็เชื่อในเรื่องกฎแห่งกรรม ทำดีได้ดี ทำชั่วได้ชั่ว

 

อ่ะ

ส่วนนี่ เกียรติบัตร

https://drive.google.com/open?id=0B2hO9G0xAp0WV3gyTUhPdWF1S1U

ทั้งหมดนี้ คือไว้ทำเล่มประเมิน เครียดว่ะ

 

ตามนี้

https://iampranitee.wordpress.com/2017/08/24/%e0%b8%9b%e0%b8%a3%e0%b8%b0%e0%b9%80%e0%b8%a1%e0%b8%b4%e0%b8%99%e0%b8%84%e0%b8%a3%e0%b8%b9%e0%b8%9c%e0%b8%b9%e0%b9%89%e0%b8%8a%e0%b9%88%e0%b8%a7%e0%b8%a2%e0%b8%84%e0%b8%a3%e0%b8%b1%e0%b9%89%e0%b8%87-2/